ถ้าไม่มีใครรักคุณ
หรือกระทั่งแน่ใจว่าคุณก็ไม่รักใคร
โดยเวลาและสถานที่คุณเอื้อ
ผมแนะนำให้คุณหาหมามาเลี้ยงครับ
เลือกเอาพันธุ์ดุๆ ไม่ว่าจะของไทยหรือของนอก
แล้วยอมเสียสละความเป็นส่วนตัว(บ้าง)ในช่วง ๖ เดือนแรก
แล้วคุณจะพบว่า “รักแท้” มีจริง
เมื่อผ่านวัยไร้เดียงสา ที่หมาอาจจะซน
(หมาไม่ซน-ซึมเซา สันนิษฐานไว้ก่อนว่าป่วย โง่ หรือไม่สมประกอบ)
ดอกไม้แห่งไมตรีจิตมิตรภาพจะค่อยๆ ผลิบาน
ขอให้ใจเย็นๆ ที่จะใส่ใจ ทะนุถนอม
ถือว่าร่วมกันเรียนรู้ ระหว่างกันและกัน
ใช้เวลาช่วงนี้ฝึกตนเองที่จะรักเขา(หรือเธอ)
เพื่อวันหนึ่งคุณจะได้เก็บเกี่ยวดอกผลของความรักอย่างคุ้มค่า
ชนิดที่ไม่มีอ้ายและอีหน้าไหนจะให้คุณได้…
ไม่มีคนรักคนไหนจะรักคุณอย่างสุดจิตสุดใจ(จนตลอดชีวิต)
ไม่มีคนรักคนใดที่จะรักคุณอย่างปราศจากเหตุผลและข้อเรียกร้อง
ไม่มีคนรักคนใดที่ตั้งตารอคุณ เพียงเพื่อจะแสดงความยินดีต้อนรับ
โดยไม่บ่นว่าให้คุณรู้สึกผิด
และ… แม้กระทั่งยามเมามายแทบสิ้นสติ
นอนเกลือกกลิ้งอยู่กับพื้น หรืออาเจียนเลอะเทอะ
หมาก็สามารถอยู่เป็นเพื่อน หรือนอนเฝ้าคุณอย่างไม่เดียจฉันท์ใดๆ
ในความที่เขา(หรือเธอ)เป็นหมาดุ
สามารถกัดคนดีคนร้ายได้อย่างอำมหิต แทบเป็นแทบตาย
ถ้าคุณเลี้ยงถูกวิธี
คุณจะเป็นคนเดียวที่แย่งอาหารโปรดออกจากปากเขา(หรือเธอ)ได้
คุณจะสามารถฉีกปากเพื่อแปรงฟันให้ ยามมีหินปูนเกาะ
หรือสั่งให้หยุดได้ แม้ในยามที่เขา(หรือเธอ)บันดาลโทสะอย่างรุนแรง
สำหรับสุนัขดุ จะเป็นทั้งเพื่อน คนรัก และอาวุธชิ้นโปรดไปพร้อมๆ กัน
ลองเถอะครับ ถ้าเงื่อนไขเหมาะ
แล้วคุณจะเข้าใจความรัก ตลอดจนอยากจะมีชีวิตอยู่ในโลก
อย่างน้อย ก็จนกว่าเขา(หรือเธอ)ตัวนั้นจะตายจากไป…