ของป่า

อำเภอ น้ำโสม จังหวัด อุดรธานี
ท่ามกลางอากาศที่ร้อน อบ อ้าวของเดือนเมษายน ผมกับเพื่อน 3 คนประจำที่อยู่คนละจุด
“สุ่ม” ขังไก่ อันไม่ใหญ่นัก ที่พวกผมนำมาจากบ้าน แล้วหักกิ่งไม้มาทับพรางตัวเอาไว้
ผมนั่งซุกตัวอยู่ใน สุ่ม นั้นนานเกือบชั่วโมง ตาจ้องไปที่ต้นไม้ใหญ่ จากช่องที่ทำไม้ ในมือจับปืน CZ ขนาด .22
และเล็งปากกระบอกไปที่ต้นไม้นั่น เพื่อน 2 คน ที่ประจำคนละจุด ถือปืน สับแก๊ป คนละกระบอก

24 ชั่วโมง
สาบานเลยว่าไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน ความกดดัน ความเครียด ความตื่นเต้น มันกระจายไปอยู่ทั่วทุกอณูรูขุมขน
อีกแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น ทำไมเวลามันเคลื่อนผ่านอืดอาดราวกับหอยทากคลานลากรถบรรทุกอย่างนี้
เข็มนาฬิกาค่อยๆเดือนผ่านไปแต่ละวินาที แต่ละนาที แต่ละชั่วโมง
เฮ้อ ชีวิตเรามันช่างมีแต่ละสิ่งให้ลุ้นกันจริงๆ วันนี้วันที่หนึ่งก็ลุ้นหวย
เมื่อคืนลุ้นบน พรุ่งนี้ ลุ้นที่เรียน จะมีที่เรียนมั้ยนะ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ

ที่ชอบ
“มาใหม่” ผมพยักพเยิดให้เพื่อนในกลุ่มดูหญิงสาวหน้าตาซีดเผือด ในอาภรณ์ขาวหม่น
เพื่อนบางคนแค่ยิ้ม แต่บางคนออกอาการคึกคะนอง เป่าปากเสียงลั่น
จนหลายคนที่กำลังเดินไปมาหันหน้าหันหลัง เหลียวมองเลิ่กลั่ก
เด็กสาวคนนั้นชะงัก พลางหยุดเดินและเมียงมองมาทางพวกเรา
แววตาของเธอจะว่ายินดีก็ไม่ใช่ จะว่าหวาดหวั่นก็ไม่เชิง
คล้ายคนไปต่างบ้านต่างเมือง แล้วได้ยินภาษาถิ่นกำเนิดอย่างไม่น่าเป็นไปได้
หรือไม่น่าเชื่อเสียมากกว่า

ReMemBer
ดวงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องสะท้อนประกายกับบานกระจก
แสงทำปฏิกิริยาหักเหเข้าที่บริเวณม่านตาของผู้หลับนอน
อยู่บนเตียงในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆแคบๆ ถ้าไม่ตื่นตอนนี้ก็คงจะแย่เกินไป
ในเมื่อแดดแรงๆไล้รุกบี้เสมือนเป็นนาฬิกาปลุกจากธรรมชาติ
ร่างเล็กค่อยๆขยี้ตา แล้วดันตัวออกมาจากกองผ้าห่ม ตามธรรมดา
ก็คงจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพื่อปฏิบัติภารกิจส่วนตัวที่ทำเป็นประจำ
แต่วันนี้………… เอาอีกแล้วสินะเนี่ย
..เพราะข้างๆ ดันมีร่างหนึ่งหลับใหลอยู่ใต้กองผ้าห่มหนาสีขาวเช่นเดียวกัน
———————————————————————————–

กีตาร์ของบอย
รุ่งอรุณของวันใหม่เริ่มต้นเมื่อนาฬิกาปลุกตัวเล็กเสียงแหลม ดังขึ้นที่ข้างตัว แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่ทอแสงรำไรยามเช้าสาดส่องมาทางช่องหน้าต่าง
ตกกระทบให้เห็นเด็กชายคนหนึ่งนอนขดตัวอย่างขี้เกียจ ที่ปลายเท้ายังมีผ้าห่มคลุมอยู่ มือข้างหนึ่งยังคงกุมนาฬิกาเจ้าปัญหาของเช้าวันนี้เอาไว้ ทั้งๆที่ปิดเสียงของมันเอาไว้แล้วแท้ๆ
ใจจริงแล้วเขาอยากจะนอนต่ออีกซักหน่อย เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ เช่นนั้นเขาจึงไม่ต้องไปโรงเรียน แต่กระนั้นก็ต้องไปช่วยแม่ทำงาน และความเกียจคร้านก็ดึงตัวเขาไว้ได้เพียงห้านาที
นับจากเสียงนาฬิกาที่ปิดตัวลง เสียงเรียกชื่อตัวเองดังจนนอนหลับต่อไม่ไหว
“บอยๆ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวแม่ด่า!!” แม้จะเป็นเหมือนเพียงคำพูดธรรมดาๆ แต่เมื่อเกิดขึ้นโดยพลังน้ำเสียงอันกร้าวกราดของพี่สาวตัวถึกของเธอ
“ไอ้บอย!! จะตื่นได้หรือยัง!!”และอีกหนึ่งประโยคก็ตามมาหลอกหลอนจนเขาต้องค่อยๆ บิดขี้เกียจขึ้นมาอย่างยากเย็น