สวัสดีคนดี
หวังว่าเธอคงสบายดี คงไม่ฝันร้าย คงไม่ร้องไห้ และคงไม่ตั้งหน้าตั้งตารอใครบางคน
จะใครซะอีกละก็คนที่เธออยากจะใช้ชีวิตด้วยยังไง แต่เธอคงยังไม่มีหรอก
แต่ฉันเข้าใจว่าเธอต้องรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้นดี ทำไมนะเหรอ ถ้าเธอไม่เข้าใจฉันจะอธิบายให้ฟัง
เธอเคยรอคอยใครใหม อาจจะเป็นเพื่อนที่เธอนัดว่าจะเล่นด้วย รอครูเข้ามาสอน รอเวลาเลิกเรียน
หรือรอใครสักคนกลับมาหา แต่สิ่งที่เธอจะเข้าใจลึกซึ้งถึงฉันที่สุด “เธอเคยรอพ่อกลับบ้านใหม” เธอต้องเคยแน่ ๆ ฉันรู้

เลขระทึก
ในห้องปิดทึบแห่งหนึ่ง…กลิ่นอับๆคลุ้งอยู่ทั่วห้อง ร่างระหงของหญิงสาวกำลังนั่งคุกเขานิ่งอยู่หน้ากล่องใบหนึ่ง
ตัวเลขดิจิตอลสีแดงที่สว่างจ้าในความสลัวของห้อง ที่มีเพียงไฟดวงเล็กๆดวงเดียวส่องแสงบอกเวลาที่เหลือเพียงไม่กี่นาที
“ต้องทำยังไงต่อคะหัวหน้า” หญิงสาวถามหาคนคนหนึ่งซึ่งเธอเรียกว่าหัวหน้า
ผ่านทางไมโครโฟนจิ๋วที่ติดอยู่กับหูฟังข้างเดียวของเธอ
“คุณมีเวลาเท่าไหร่” เสียงชายคนนั้นถามเธอกลับ
“สามนาทีค่ะ”
“ตัดสายไฟสีม่วง” เสียงนั้นสั่งการเธอ
ด้วยแสงไฟสลัวในห้องทำให้เธอมองไม่ชัด เธอจึงตัดสินใจใช้ไฟฉาย
“ห้ามใช้ไฟฉายเด็ดขาด” เสียงสั่งการเฉียบขาด เธอชะงักมือที่กำลังกดสวิตช์ไฟฉาย

เรื่องดีๆ ที่ผ่านมาแล้ว
“วันที่จับมือกันเธอและฉันยังจำได้ไหมว่าเมื่อไหร่……”
ความเป็นจริงสำหรับวันนี้..คำตอบคงไม่ได้จากเธอ
แค่คำตอบจากฉัน เธอจะได้เสมอแค่เธอยอมรับฟัง
“ทุกอย่างก็เหมือนจะเป็นใจให้เจอะและพบความสดใส….”
เมื่อคราวก่อน ที่เรายังคงมองหน้ากัน มือเรายังคงกุมกันไว้อย่างแนบแน่น
สายตาที่แก่นซน คำพูดที่ไม่ค่อยหวาน แต่แม้กระนั้น ในใจเรารู้ดีว่าเรารักกัน
เรื่องเหล่านั้น ใช้ระยะเวลาประมาณเกือบหนึ่งปีเห็นจะได้
แต่สุดท้าย มันก็จบลงแบบไม่คาดฝัน

รอ
แอลกอฮอล์ระดับ 40 ดีกรีใสเหมือนตาตั๊กแตนอีกแก้วหนึ่งหายวาบลงในคอของเขารวดเดียวหมด
เขานั่งกินมันตรงนี้มานานเท่าไรแล้วเขาจำไม่ได้ จะกินต่อไปถึงเมื่อไหร่เขาก็ตอบไม่ได้
รู้แต่เพียงว่าหากเฮียเจ้าของร้านผู้ใจดียังไม่ปิดร้านแล้วไล่เขาออกไปเขาก็จะนั่งดื
่มอย่างนี้มันเรื่อยไป
ดื่มเพื่อ…..รอ

เรื่องสั้น : ‘เพียงเสี้ยวหนึ่งของความคิด’
ภาพความทรงจำช่วงสำคัญในชีวิตไหลผ่านเข้ามาในสมองของ ทรงพล เป็นลำดับ
ในขณะเขากำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศที่ระดับความสูงขนาดตึกแปดชั้น
มันเป็นความจริงที่ว่าเมื่อคนเราใกล้ตาย เราจะได้เห็นภาพชีวิตที่ผ่านมาของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง
ทรงพล ได้รับรู้ความจริงข้อนี้ในตอนที่เขาตัดสินใจกระโดดลงมาจากยอดตึกเมื่อครู่
ในเวลานี้เขาไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว
ภาพยนต์ชีวิตของเขาจบลงพร้อมกับร่างที่กระแทกเข้ากับพื้นปูนข้างล่างอย่างจัง
ทรงพล ไม่ทันได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำไป
สติของเขาค่อยๆ พร่าเลือนพร้อมกับดวงตาทั้งสองข้าง
แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็จบลง คงเหลือทิ้งไว้เพียง…ความมืด
……………………………………………………………………..
……