<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title></title>
	<atom:link href="http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.cunm.net/wp</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Mon, 05 Apr 2010 06:56:11 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.9.2</generator>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
			<item>
		<title>ชีวิต&#8230;กับ&#8230;เวลา</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=83</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=83#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 17 Dec 2009 02:04:30 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[บ่นบ้าเพียงลำพัง]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=83</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
ในแต่ละช่วงวัย สำหรับคน &#8220;ชอบคิด&#8221;
 ก็มี &#8220;คำถาม&#8221; ให้ตั้งข้อสังเกตหรือ &#8220;สงสัย&#8221; อยู่มากต่อมาก
 ทั้งที่มีต่อตนเอง ผู้อื่น วัตถุ สังคม และธรรมชาติแวดล้อม&#8230;
น่าเสียดาย ที่คำถาม หรือข้อสงสัย หลายต่อหลายอย่าง
 มักตกหล่นสูญหายไปในกระแสธารเวลา และการใช้ชีวิต
 ทั้งที่หากบันทึกไว้ หลายประเด็น ก็ย้อนกลับมาใหม่
 ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแทบจะกลายเป็นเรื่องซ้ำซาก
 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง &#8220;คำถาม&#8221; ที่ยากจะหา &#8220;คำตอบ&#8221;
ในกระแสเวลา มักกล่าวต่อๆ กันมา ว่า&#8230;ชีวิตเป็นเรื่อง &#8220;รอไม่ได้&#8221;
 ด้วยว่า &#8220;เวลา&#8221; เคลื่อนตัวไปอย่างไม่สิ้นสุด
 แต่ผู้รู้หลายท่าน ก็สามารถ &#8220;หยุด&#8221; และ &#8220;ลดมูลค่า&#8221; ของ &#8220;เวลา&#8221; เอาไว้ได้
 ด้วยการ &#8220;ตีความ&#8221; และ &#8220;กำหนดวาทกรรม&#8221; ขึ้นใหม่
&#8230;ยังไม่จบ..
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=83</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Top 10 สินค้ามาแรง-เจาะกำลังซื้อใหม่</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=80</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=80#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 09 Dec 2009 01:47:11 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Webmaster Talk]]></category>
		<category><![CDATA[สินค้า]]></category>
		<category><![CDATA[เศรษฐกิจ]]></category>
		<category><![CDATA[๑๐ ชนิดแรก]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=80</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		




เผย Top 10 สินค้ามาแรง-เจาะกำลังซื้อใหม่ หลังวิกฤต ศก.โลก














โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
8 ธันวาคม 2552 14:05 น.



เอ็กซิมแบงก์ เผยรายงาน Top 10 สินค้ามาแรง หลังวิกฤตเศรษฐกิจ ส่งผลกระทบต่อพฤติกรรมผู้บริโภค กำลังซื้อที่หดตัวลง และไลฟ์สไตล์ครอบครัวที่เปลี่ยนแปลง ส่งผลต่อการใช้สินค้าในชีวิตประจำวัน รวมถึงเกณฑ์ในการตัดสินใจซื้อสินค้าและบริการ ซึ่งต่อจากนี้ไป ไม่ใช่ถูกกำหนดโดยราคาเพียงอย่างเดียว แนะส่งออกศึกษารูปแบบตลาดส่งออกให้ชัดเจน ก่อนเปิดเกมลุย
ธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศไทย (EXIM Bank) เผยรายงาน Top 10 สินค้ามาแรงหลังวิกฤตเศรษฐกิจ โดยระบุว่า ภายหลังเศรษฐกิจโลกที่หดตัวในช่วงที่ผ่านมา ส่งผลให้กำลังซื้อของผู้บริโภคลดลง ส่งผลให้พฤติกรรมการจับจ่ายใช้สอยเปลี่ยนแปลงไป โดยพบว่าผู้บริโภคมีแนวโน้มใช้จ่ายสินค้าฟุ่มเฟือย เช่น การซื้อบ้านหลังที่สองและสินค้าแฟชั่นลดลง รวมทั้งนิยมหาความสุขความบันเทิง อาทิ รับประทานอาหาร ดูหนังฟังเพลง และออกกำลังกายที่บ้านมากขึ้นแทนการไปทำกิจกรรมต่างๆ นอกบ้าน เพื่อลดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น
อย่างไรก็ตาม หลังจากผู้บริโภคผ่านประสบการณ์ในการใช้จ่ายทั้งในช่วงเศรษฐกิจเฟื่องฟูและช่วงซบเซาอย่างหนักมาแล้ว และหากเศรษฐกิจโลกกลับมาฟื้นตัวขึ้นรอบใหม่ ก็มีความเป็นไปได้ว่า ผู้บริโภคจะคำนึงถึงปัจจัยอื่นๆ นอกเหนือจากปัจจัยด้านราคามาเป็นเกณฑ์ในการตัดสินใจซื้อสินค้าและบริการ
สำหรับแนวโน้มหรือเทรนด์สินค้าที่คาดว่าจะได้รับความนิยม และมาแรงในตลาดการค้าโลกหลังวิกฤตเศรษฐกิจ มีดังนี้
1. สินค้าอเนกประสงค์ (All-in-One) ผู้บริโภคมีแนวโน้มคำนึงถึงประโยชน์ใช้สอยของสินค้าที่ต้องมีคุณสมบัติในการทำงานได้หลากหลายในสินค้าเดียว [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=80</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>หมา&#8230;</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=74</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=74#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 03 Dec 2009 10:36:27 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[บ่นบ้าเพียงลำพัง]]></category>
		<category><![CDATA[รักแท้]]></category>
		<category><![CDATA[หมา]]></category>
		<category><![CDATA[เพื่อนแท้]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=74</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
ถ้าไม่มีใครรักคุณ
 หรือกระทั่งแน่ใจว่าคุณก็ไม่รักใคร
 โดยเวลาและสถานที่คุณเอื้อ
 ผมแนะนำให้คุณหาหมามาเลี้ยงครับ
เลือกเอาพันธุ์ดุๆ ไม่ว่าจะของไทยหรือของนอก
 แล้วยอมเสียสละความเป็นส่วนตัว(บ้าง)ในช่วง ๖ เดือนแรก
 แล้วคุณจะพบว่า &#8220;รักแท้&#8221; มีจริง
เมื่อผ่านวัยไร้เดียงสา ที่หมาอาจจะซน
 (หมาไม่ซน-ซึมเซา สันนิษฐานไว้ก่อนว่าป่วย โง่ หรือไม่สมประกอบ)
 ดอกไม้แห่งไมตรีจิตมิตรภาพจะค่อยๆ ผลิบาน
 ขอให้ใจเย็นๆ ที่จะใส่ใจ ทะนุถนอม 
ถือว่าร่วมกันเรียนรู้ ระหว่างกันและกัน
 ใช้เวลาช่วงนี้ฝึกตนเองที่จะรักเขา(หรือเธอ)
 เพื่อวันหนึ่งคุณจะได้เก็บเกี่ยวดอกผลของความรักอย่างคุ้มค่า
ชนิดที่ไม่มีอ้ายและอีหน้าไหนจะให้คุณได้&#8230;
ไม่มีคนรักคนไหนจะรักคุณอย่างสุดจิตสุดใจ(จนตลอดชีวิต)
 ไม่มีคนรักคนใดที่จะรักคุณอย่างปราศจากเหตุผลและข้อเรียกร้อง
 ไม่มีคนรักคนใดที่ตั้งตารอคุณ เพียงเพื่อจะแสดงความยินดีต้อนรับ
 โดยไม่บ่นว่าให้คุณรู้สึกผิด
และ&#8230; แม้กระทั่งยามเมามายแทบสิ้นสติ
 นอนเกลือกกลิ้งอยู่กับพื้น หรืออาเจียนเลอะเทอะ
 หมาก็สามารถอยู่เป็นเพื่อน หรือนอนเฝ้าคุณอย่างไม่เดียจฉันท์ใดๆ
ในความที่เขา(หรือเธอ)เป็นหมาดุ
 สามารถกัดคนดีคนร้ายได้อย่างอำมหิต แทบเป็นแทบตาย
 ถ้าคุณเลี้ยงถูกวิธี 
 คุณจะเป็นคนเดียวที่แย่งอาหารโปรดออกจากปากเขา(หรือเธอ)ได้
คุณจะสามารถฉีกปากเพื่อแปรงฟันให้ ยามมีหินปูนเกาะ
 หรือสั่งให้หยุดได้ แม้ในยามที่เขา(หรือเธอ)บันดาลโทสะอย่างรุนแรง
สำหรับสุนัขดุ จะเป็นทั้งเพื่อน คนรัก และอาวุธชิ้นโปรดไปพร้อมๆ กัน
ลองเถอะครับ ถ้าเงื่อนไขเหมาะ
 แล้วคุณจะเข้าใจความรัก ตลอดจนอยากจะมีชีวิตอยู่ในโลก
 อย่างน้อย ก็จนกว่าเขา(หรือเธอ)ตัวนั้นจะตายจากไป&#8230;

]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=74</wfw:commentRss>
		<slash:comments>5</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>ตอแหล</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=71</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=71#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 02 Dec 2009 13:44:39 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Webmaster Talk]]></category>
		<category><![CDATA[ตอแหล]]></category>
		<category><![CDATA[ปากกับใจ]]></category>
		<category><![CDATA[ผู้ใหญ่]]></category>
		<category><![CDATA[สมัคร]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=71</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
นายสมัคร อดีตนายกรัฐมนตรี เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับ
 ปิดตำนานนักการเมืองปากกล้า ผู้อาจหาญวิจารณ์สื่อ
 ทั้งที่นักการเมืองส่วนใหญ่ แทบจะหมอบราบคาบแก้วให้กับสื่อมวลชน
 จะเป็นเพราะกลัวถูกเปิดโปง หรือกลัวสื่อบอยคอต กลัวสื่อไม่เชียร์ ฯลฯ
 ก็ไม่อาจทราบได้
แต่ที่แน่ๆ นายสมัครไม่กลัว
 และไม่ยอมก้มหัวให้คนพวกนี้
จริงอยู่ ที่ว่านายสมัครมีข้อเสียร้อยแปดพันเก้า
 &#8230;จนแทบจารนัยไม่หมด
 มิหนำซ้ำยังน่าเชื่อ ว่าเขาเกี่ยวข้องกับการประพฤติมิชอบ
 ในต่างกรรมต่างวาระ
แต่ผมเอง ยังเห็นว่านายสมัครก็มีอะไรน่าสนใจอยู่ไม่น้อย
หลังจากที่นายสมัครสิ้นบุญไปไม่กี่วัน
 ก็มีรายการหนึ่งใน astv เชิญผู้ใหญ่(ในสังคม)อีกคน
 มาพูดกันถึงนายสมัคร
บังเอิญที่ผมรู้จักคนๆ นี้ 
 ทั้งโดยส่วนตัวและส่วนของงานมานับสิบปี
 ทั้งรู้กว้าง และรู้ลึก
ผู้ใหญ่ท่านนี้มีชื่อเรื่องปากกล้าและพูดตรงๆ แรงๆ เช่นเดียวกับนายสมัคร
 ต่างกันที่นายสมัครเทิดทูนสถาบัน กล้าวิจารณ์สื่อ 
 แต่ท่านคนนี้ มีคดีหมิ่นสถาบัน และมักจะเอาใจสื่อ อะไรทำนองนั้น
ผู้ดำเนินรายการในวันนั้นซักถามโน่นนี่
 ประเด็นใหญ่ก็คือ เปิดช่องให้ผู้ใหญ่ท่านนี้เล่นงานนายสมัคร
 ทั้งทางตรงและทางอ้อม
ผมเชื่อว่าร้อยละเก้าสิบของผู้ชมช่องนั้น..ในวันนั้น
 จะชื่นชอบกับการแขวะ และกระทบกระเทียบผู้ตายอย่างเมามัน
 ทั้งจากผู้ร่วมรายการและแขกรับเชิญดังกล่าว
แต่ผมเอง ที่รู้จักผู้ใหญ่ท่านนั้นค่อนข้างดี
 ก็อดที่จะสมเพชไม่ได้ ในฐานะที่รู้อะไรต่อมิอะไร
 ชนิดที่พอจะกล่าวได้ว่า 
 ทั้งคนตายและคนเป็น ก็มีอะไรไม่แตกต่างกันสักเท่าใด
ทั้งเรื่องทุจริต เรื่องความบ้าอำนาจ และการละเมิดสิทธิมนุษยชน
 ตลอดจนการมีทัศนคติแบบเผด็จการ
ต่างกันที่ว่า นายสมัครดูจะปากตรงกับใจ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=71</wfw:commentRss>
		<slash:comments>3</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>ป่วย..</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=63</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=63#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 01 Dec 2009 16:57:39 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Webmaster Talk]]></category>
		<category><![CDATA[ป่วย]]></category>
		<category><![CDATA[มนุษยชาติ]]></category>
		<category><![CDATA[สิ้นหวัง]]></category>
		<category><![CDATA[หวัง]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=63</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
สองสามปีมานี้ร่างกายชักจะอ่อนล้า
 เจ็บป่วยง่ายขึ้น และมีโรคต่างๆ มาเยือนบ่อยๆ
 ซึ่งอาจเป็นสัญญาณเตือนว่าจะอายุสั้นกว่าที่คิด
 หากยังไม่หยุดพฤติกรรมเสี่ยงต่างๆ นานา
มนุษย์นี่ก็แปลก
 พร้อมที่จะทำร้ายตัวเองไม่น้อยไปกว่าการล่า
 และการทำร้ายผู้อื่น
ไม่เคยได้ยินว่าสัตว์ชนิดไหนยินดีจะสูดควันมีพิษ
 หรือพยายามยัดเยียดสารพิษต่างๆ เข้าสู่ร่างกาย&#8230;
แต่มนุษย์ทำ!!!
 และทำอย่างหน้าชื่นตาบานเสียด้วย
จะเรียกว่าโง่ได้ไหม?
หรือต้องละไว้ในฐานที่เข้าใจ
 ว่า &#8220;คนเราก็เป็นอย่างนี้แหละ&#8221; &#8230;อยู่ซ้ำแล้วซ้ำอีก
กระทั่งล้มป่วย
 และการยอมรับหรือปฏิเสธก็ไม่ใช่เรื่องน่าสนใจอีกต่อไป
ลองพูดเรื่องนี้ให้รุ่นน้องฟัง
 ก็พบว่าไม่ใช่เรื่องที่เขา(และเธอ)สนใจ
 มิหนำซ้ำ ยังย้อนมาอีกว่า&#8230;
 &#8220;ชีวิตมันสั้นนิดเดียวพี่ อย่าไปอะไรกับมันมากมายเลย&#8221;
โลกนี้ช่างสิ้นหวัง
 และมนุษยชาติก็ชวนให้หมดหวังแท้ๆ
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=63</wfw:commentRss>
		<slash:comments>2</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>เส้นทาง&#8230;</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=60</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=60#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 29 Nov 2009 01:19:29 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Webmaster Talk]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=60</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
บล็อคนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์หนึ่ง
 เป็นความคาดหวังปนเปกับความต้องการ
 ด้านหนึ่งอาจสร้างสรรค์ แต่อีกด้านก็เจือปนด้วยผลประโยชน์
 ทั้งทางตรงและทางอ้อม
แต่ในที่สุด ผลลัพธ์ที่ได้ ก็เป็นตัวตัดสิน
 ว่า.. ไม่ใช่ และ ไม่ได้
ดังนั้นมันจึงถูกทิ้งร้าง สลับกับการนำมาปัดฝุ่น..ครั้งแล้วครั้งเล่า
 บางคราว ฝ่ายเทคนิคก็ทำ redirect ให้เปิดหน้าใหม่ ข้ามมันไป
 บางคราวถึงกับปิดไม่ให้เข้า ทำนองว่า.. ห้ามเยี่ยม ห้ามประกัน
แต่มันก็ยังอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนเซิร์ฟเวอร์
 และที่เป็นแคชตกค้างอยู่ตามเสิร์ชเอ็นจิ้น
 เช่นเดียวกับขยะอินเตอร์เน็ตอีกนับสิบ นับร้อยล้านพันล้านชิ้น
 ที่หากค้นหาเข้าจริงๆ ก็พบได้ไม่ยาก
น่าอนาจกับชะตากรรมของ &#8220;ความฝัน&#8221; บางสิ่ง
 ที่เกิดขึ้นบน &#8220;ความหวัง&#8221; และ &#8220;ความสวยสดงดงาม&#8221;
 แต่พอไม่ได้ดังใจ ก็ถูกทิ้งขว้าง 
 กลายเป็นส่วนเกินไร้ค่า แทบไม่มีใครเหลียวมอง
หรือ &#8220;ทุกอย่าง&#8221; ต้องเป็นเช่นนี้
 ไม่มีประโยชน์ก็ถูกทอดทิ้ง ให้รอวันผุพัง&#8230;
]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=60</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>ของป่า : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๒๐</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=53</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=53#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 10 Feb 2008 21:58:09 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>
		<category><![CDATA[Cunm’s Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=53</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
			ของป่า

อำเภอ น้ำโสม จังหวัด อุดรธานี
ท่ามกลางอากาศที่ร้อน อบ อ้าวของเดือนเมษายน ผมกับเพื่อน 3 คนประจำที่อยู่คนละจุด
“สุ่ม” ขังไก่ อันไม่ใหญ่นัก ที่พวกผมนำมาจากบ้าน แล้วหักกิ่งไม้มาทับพรางตัวเอาไว้
ผมนั่งซุกตัวอยู่ใน สุ่ม นั้นนานเกือบชั่วโมง ตาจ้องไปที่ต้นไม้ใหญ่ จากช่องที่ทำไม้ ในมือจับปืน CZ ขนาด .22
และเล็งปากกระบอกไปที่ต้นไม้นั่น เพื่อน 2 คน ที่ประจำคนละจุด ถือปืน สับแก๊ป คนละกระบอก

วันนี้ความหวังอยู่ที่ผม อึดใจต่อมา เสียงกิ่งไม้ลู่ลม และเสียงกิ่งไม้หักครืด ๆ แว่วมาแต่ไกล ผมเงี่ยหูฟัง
มีเสียงแทรกอากาศ มา คล้ายคนคุยกัน “พ่อ~แม่~พ่อ~แม่” สลับกันไปมา
ให้ตายเถอะ อุปทาน เสียงจากป่าแบบนี้ ถ้าเป็นกลางคืนผมคงเผ่นแนบ ไปแล้ว
ผมขยับตัวเบา ๆ ในสุ่มนั้น แนบสายตาเล็งเข้ากับศูนย์ปืน เสียงกิ่งไม้หัก ใกล้เข้ามาทุกที
ไม่นานนักผมก็ได้เห็นตัวต้นเสียง และมันคือ
สิ่งที่ผมกับเพื่อนรอคอย ฝูงลิงป่า เข้ามาที่ต้นไม้ใหญ่ แบบระวังภัย
ใช่แล้วครับ ผมกับเพื่อนกำลังซุ่มยิง ลิงป่า หลังที่เจอเส้นทางโดยบังเอิญ
ตัวจ่าฝูง ตัวใหญ่กว่าลิงหนุ่มเกือบทุกตัว [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=53</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>24 ชั่วโมง : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๙</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=52</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=52#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 10 Feb 2008 21:57:04 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>
		<category><![CDATA[Cunm’s Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=52</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
 24 ชั่วโมง
สาบานเลยว่าไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน ความกดดัน ความเครียด ความตื่นเต้น มันกระจายไปอยู่ทั่วทุกอณูรูขุมขน
อีกแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น ทำไมเวลามันเคลื่อนผ่านอืดอาดราวกับหอยทากคลานลากรถบรรทุกอย่างนี้
เข็มนาฬิกาค่อยๆเดือนผ่านไปแต่ละวินาที แต่ละนาที แต่ละชั่วโมง
เฮ้อ ชีวิตเรามันช่างมีแต่ละสิ่งให้ลุ้นกันจริงๆ วันนี้วันที่หนึ่งก็ลุ้นหวย
เมื่อคืนลุ้นบน พรุ่งนี้ ลุ้นที่เรียน จะมีที่เรียนมั้ยนะ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ

ภาพจำนวนเด็กเกือบ 200 คนที่รอสอบสัมภาษณ์ อยู่หน้าห้องภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์มันช่างกดดันข้าพเจ้าเสียมากมาย
ตูจะติดเหรอวะ ความคิดนี้มันวนๆเวียนๆอยู่ในหัวไม่ยอมออกไปเสียที จนบัดนี้มันก็ยังไม่ยอมหายไปไหน
ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนับชั่วโมงเพื่อสัมภาษณ์ไม่เทียบไม่ได้เลยกับเวลาเพียงเสี้ยววิ
นาทีที่กำลังจะเดินเข้าห้องสัมภาษณ์
มือที่จับลูกบิดประตูมันเย็นยิ่งกว่าเล่นโป๊กเกอร์กินเงินจริงๆเสียอีก ให้ตายเถอะจะสอบแล้วยังนึกถึงโป๊กเกอร์
เวลาเพียงไม่กี่นาทีแม้ว่ามันจะดูสบายๆ แต่ละอองความเครียดมันฟุ้งกระจายอยู่ทั่วห้อง
ข้าพเจ้าตื่นเต้นจนจำผลงานของตัวเองแทบไม่ได้เมื่อกรรมการผู้สอบสัมภาษณ์ถามมาว่า คุณมีผลงานอะไรที่เด่นๆบ้าง
ข้าพเจ้านึกถึงค่ายค่ายหนึ่งขึ้นมา เพราะว่าเป็น 1 ใน 6คนของภาคตะวันออกที่ได้ไป (ความจริงส่งไปอยู่โรงเรียนเดียวแหละ อย่าบอกใครนะ)
แล้วก็การสอบที่ได้ที่หนึ่งของภาคและจังหวัด
ผลงานชิ้นเดียวที่เกี่ยวกับวิศวกรรมคือ การเข้าสอบ E-NET
(การสอบวัดความรู้ที่จัดโดยคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)
นอกนั้นไม่มีอะไรเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เลย
เฮ้อ จะติดไหมนะ ผลงานในแฟ้มสะสมผลงานก็ชวนให้คิดว่า คุณน่าจะไปสอบอักษรศาสตร์มากกว่า
นับจากวินาทีที่ก้าวออกมาจากห้องสัมภาษณ์&#8230; ข้าพเจ้าก็เริ่มการรอคอยที่ระทึกที่สุดในชีวิต
ข้าพเจ้าอยากคิดเข้าข้างตัวเองเหลือเกินว่า ตัวเองจะผ่านการสัมภาษณ์นี้ แต่ความจริงที่ปรากฏอยู่มันก็แทบจะลบความคิดนี้ออกไป
ดูสิ เด็กเกือบ 200 คน คนอื่นอาจจะมีคุณสมบัติดีกว่าเราก็ได้  เกรดเราก็แค่นี้ ผลงานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ก็ไม่มี
(โอย นึกแล้วเศร้าใจจริงๆ) จะไหวเหรอ
กลับบ้านมาก็ถึงกับนอนไม่หลับ เครียดยยิ่งว่าถูกสั่งให้ส่งงานทุกอย่างพรุ่งนี้มะรืนนี้เสียอีก
โอ้ชีวิตเด็ก ม.6 ทำไมมันต้องลุ้นอะไรกันมากมายขนาดนี้
นี่ๆ จะบอกความจริงให้อีกอย่าง ที่จริงแล้วข้าพเจ้าไม่ได้ถูกเรียกมาสัมภาษณ์ด้วยซ้ำ
ที่ประกาศรายชื่อนั้นมีอยู่ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=52</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>ที่ชอบ : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๘</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=51</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=51#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 08 Feb 2008 18:17:34 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>
		<category><![CDATA[Cunm’s Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=51</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
ที่ชอบ
&#8220;มาใหม่&#8221; ผมพยักพเยิดให้เพื่อนในกลุ่มดูหญิงสาวหน้าตาซีดเผือด ในอาภรณ์ขาวหม่น
เพื่อนบางคนแค่ยิ้ม แต่บางคนออกอาการคึกคะนอง เป่าปากเสียงลั่น
จนหลายคนที่กำลังเดินไปมาหันหน้าหันหลัง เหลียวมองเลิ่กลั่ก
เด็กสาวคนนั้นชะงัก พลางหยุดเดินและเมียงมองมาทางพวกเรา
แววตาของเธอจะว่ายินดีก็ไม่ใช่ จะว่าหวาดหวั่นก็ไม่เชิง
คล้ายคนไปต่างบ้านต่างเมือง แล้วได้ยินภาษาถิ่นกำเนิดอย่างไม่น่าเป็นไปได้
หรือไม่น่าเชื่อเสียมากกว่า

&#8220;ไอ้พวกหน้าหม้อ&#8230;&#8221; ผมพูดลอยๆ หัวเราะหึๆ ในลำคอ
แล้วขยับหลีกให้เพื่อนบางคนเคลื่อนกายไปทางหญิงสาวคนนั้น
ส่วนตัวเองมองไปที่นาฬิกาผนังของร้านค้าใกล้ๆ
เวลาปิดห้างสรรพสินค้าใหญ่โตแห่งนี้ใกล้เข้ามาแล้ว ผู้คนทยอยเดินออกมา
บ้างเดินตัวเปล่า บ้างหิ้วของพะรุงพะรัง ต่างฐานะ ต่างเพศต่างวัย
คนพวกนี้เดินผ่านพวกเราไปราวผมและเพื่อนเป็นอากาศธาตุ
มีบ้างที่แสดงท่าทีว่ารู้สึก และรับรู้ในความแตกต่าง แต่ก็น้อยเหลือเกิน
ไม่ต้องพูดถึงจำนวนคนที่เหลียวมอง หรือขอโทษ เมื่อเดินชนเอาจังๆ
กับผมหรือใครสักคน ซึ่งนับว่าเป็นกรณีพิเศษทีเดียว
แรกๆ ผมก็เสียใจและเจ็บปวดกับอากัปกิริยาที่ว่ามานั้น จนอยากจะตามไปแกล้ง
เช่นตามไปจนห่างไกลผู้คน แล้วแสดงการคุกคาม หรือทำร้ายเอาซึ่งหน้า
แต่พออยู่แถวนี้นานเข้า พบเจอผู้คนมากมายหลากหลายเข้า ความชาชินก็เริ่มมาเยือน
ยิ่งพอจับกลุ่มพวกเพื่อนที่คิดคล้ายๆ กันได้มากเข้า พวกเราก็หันไปเล่นสนุกกับสิ่งรอบข้างอื่นๆ
ได้้ดียิ่งกว่าการกลั่นแกล้ง หรือข่มขู่ให้ใครเกรงกลัวไปวันๆ
นี่พูดเฉพาะกลุ่มผมนะครับ กลุ่มหรือคนอื่นๆ จะเป็นอย่างไรไม่ทราบ
ดูแต่หญิงสาวคนนั้นสิ เธอเสียเวลาหลบหลีกใครต่อใครอยู่นาน
กว่าจะเดินมาถึงจุดที่เพื่อนผมเข้าไปหา แถมเธอยังเสียหลักเกือบหกล้ม
เซไปชนเข้ากับแม่ลูกอ่อนที่กำลังอุ้มเด็กแบเบาะเสียจังเบ้อเร่อ
จนเด็กนั่นร้องจ้ากขึ้น เล่นเอาคุณแม่เดินจ้ำอ้าวไปทีเดียว
ผมขี้เกียจเสียเวลารอพวกเจ้าชู้ และคนอื่นๆ ในกลุ่มที่ยังเอนจอยกับสีสันของราตรีที่กำลังจะเกินสี่ทุ่ม
ประสบการณ์หลายปีที่นี่ ทำให้ผมเคลื่อนผ่านกลุ่มคนและประตูกระจกหนาเข้าไปโดยง่าย
เพียงเพิ่มความตั้งใจและสงบจิตให้นิ่ง ไม่วอกแวกกับสิ่งยวนใจ ผมก็ผ่านแผนกต่างๆ ไปได้ราวลมพัด
ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศผ่านใบหน้า และร่างของผม ราวกับลมพัดเมื่อขับขี่จักรยานยนต์
ผมชอบความรู้สึกนี้เสียจริงๆ มันโปร่ง เบา เย็นสบาย ช่วยให้โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
แผนกแล้วแผนกเล่า ชั้นแล้วชั้นเล่า ที่ผมเคลื่อนไหวรวดเร็วพุ่งทะลุผ่านไป ในความเร็วที่สูงขึ้นทุกที
ผมไม่ได้สนใจกับสินค้า ไม่สนใจคนขาย ไม่สนใจกับคนมาเที่ยว หรือมาซื้อของ
แต่พุ่งความสนใจไปที่ความเร็วและความรู้สึกที่ทวีขึ้น ทั้งภายนอกและภายในใจ
จากล่างสู่บน จากบนมาล่าง [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=51</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>remember : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๗</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=50</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=50#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 08 Feb 2008 06:44:46 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>
		<category><![CDATA[Cunm’s Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=50</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
ReMemBer
ดวงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องสะท้อนประกายกับบานกระจก
แสงทำปฏิกิริยาหักเหเข้าที่บริเวณม่านตาของผู้หลับนอน
อยู่บนเตียงในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆแคบๆ  ถ้าไม่ตื่นตอนนี้ก็คงจะแย่เกินไป
ในเมื่อแดดแรงๆไล้รุกบี้เสมือนเป็นนาฬิกาปลุกจากธรรมชาติ
ร่างเล็กค่อยๆขยี้ตา แล้วดันตัวออกมาจากกองผ้าห่ม ตามธรรมดา
ก็คงจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพื่อปฏิบัติภารกิจส่วนตัวที่ทำเป็นประจำ
แต่วันนี้&#8230;&#8230;&#8230;&#8230; เอาอีกแล้วสินะเนี่ย
..เพราะข้างๆ ดันมีร่างหนึ่งหลับใหลอยู่ใต้กองผ้าห่มหนาสีขาวเช่นเดียวกัน
&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8211;

&#8220;เอ่อ สวัสดีค่ะ&#8221;
&#8220;อ่า&#8230;. อ่า สะะวัสะดีค่ะ ขขะะ ขอโท ท  ษที่ ม  า รบบบ ก ววนน ะ ะคะะ  &#8221;
&#8220;ไม่เป็นไรค่ะ&#8221;
คงจะดูเป็นบทสนทนาที่แสนเรียบง่าย ถ้าคนพูดไม่ได้อยู่ในสภาพไร้อาภรณ์
มีเพียงผ้าห่มผืนใหญ่ที่ห่อคลุมร่างกายเอาไว้
&#8220;เมื่อคืนฉันจำอะไรไม่ค่อยจะได้ ขอโทษทีนะคะ จำได้ลางๆว่าไปที่ผับ&#8221;
&#8220;ฉะะะฉ ัน นก็ กก ค คคล้ายๆกั นน นค่ ะะ&#8221;
ไม่นานนักเราก็ต้องจากกัน ต่างคนต่างแยกย้ายเพื่อไปใช้ชีวิตของตัวเอง
..ไม่รู้ทำไม บางทีก็ไม่เข้าใจว่าอะไรเกิดกับเรากันแน่
ผิวบางที่เสียดสี ความร้อนจากปลายลิ้น มือนุ่มที่รุกไล้ &#8230;
ฉันจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ซักนิด
ร่างกายของฉันรู้สึกว่ามันแปลกไปเรื่อยๆ เหมือนเกิดอะไรขึ้นโดยที่ไม่สามารถจะรู้ตัว
เพียงเสี้ยววินาทีฉันก็จะเหมือนหลุดออกไปอีกโลก แต่ไม่สามารถจะบันทึกความทรงจำเหล่านั้นไว้ได้เลย
เรื่องเมื่อคืนก็เช่นเดียวกัน จำได้ลางๆเพียงแต่ว่าเราเจอกันในผับ
แล้วก็มาทำเรื่องน่าอายแบบนี้ มันแปลกนะ ที่ฉันตื่นมาแล้วพบตัวเองและคนอื่นในสภาพแบบนี้อยู่
หลายครั้งหลายครา …แต่ก็ไม่เคยจำได้ซักที
ฉันแค่อยากจะรู้ว่าคนเรียบร้อยแบบฉัน แถมยังขี้อายสุดๆ
แต่แล้วทำไมถึงตื่นมาอยู่กับผู้หญิงสองต่อสองในร่างเปลือยเปล่าได้
…และชื่อของฉัน ก็คือ &#8216;นิงาคิ ริสะ&#8217;
&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8211;
ฉันมันแย่อะไรแบบนี้
นี่มันแย่มากๆเลย นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่สามารถที่จะระลึกได้
ที่ฉันตื่นขึ้นมาในห้องคนอื่น แล้วพบตัวเองนอนโดยไม่มีเสื้อผ้าติดตัวซักกะชิ้นเดียว
แถมเนื้อตัวยังมีรอยจ้ำๆติดอยู่อีกตังหาก
เมื่อคืนฉันไปผับทำไม ฉันไม่เข้าใจ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวฉันมันคืออะไร
เหมือนกับว่าหลุดออกไปอีกยังจักรวาลนึงที่ไม่เคยมีใครรู้จัก [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=50</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
