ของป่า

อำเภอ น้ำโสม จังหวัด อุดรธานี

ท่ามกลางอากาศที่ร้อน อบ อ้าวของเดือนเมษายน ผมกับเพื่อน 3 คนประจำที่อยู่คนละจุด
“สุ่ม” ขังไก่ อันไม่ใหญ่นัก ที่พวกผมนำมาจากบ้าน แล้วหักกิ่งไม้มาทับพรางตัวเอาไว้

ผมนั่งซุกตัวอยู่ใน สุ่ม นั้นนานเกือบชั่วโมง ตาจ้องไปที่ต้นไม้ใหญ่ จากช่องที่ทำไม้ ในมือจับปืน CZ ขนาด .22
และเล็งปากกระบอกไปที่ต้นไม้นั่น เพื่อน 2 คน ที่ประจำคนละจุด ถือปืน สับแก๊ป คนละกระบอก

วันนี้ความหวังอยู่ที่ผม อึดใจต่อมา เสียงกิ่งไม้ลู่ลม และเสียงกิ่งไม้หักครืด ๆ แว่วมาแต่ไกล ผมเงี่ยหูฟัง
มีเสียงแทรกอากาศ มา คล้ายคนคุยกัน “พ่อ~แม่~พ่อ~แม่” สลับกันไปมา
ให้ตายเถอะ อุปทาน เสียงจากป่าแบบนี้ ถ้าเป็นกลางคืนผมคงเผ่นแนบ ไปแล้ว
ผมขยับตัวเบา ๆ ในสุ่มนั้น แนบสายตาเล็งเข้ากับศูนย์ปืน เสียงกิ่งไม้หัก ใกล้เข้ามาทุกที
ไม่นานนักผมก็ได้เห็นตัวต้นเสียง และมันคือ
สิ่งที่ผมกับเพื่อนรอคอย ฝูงลิงป่า เข้ามาที่ต้นไม้ใหญ่ แบบระวังภัย

ใช่แล้วครับ ผมกับเพื่อนกำลังซุ่มยิง ลิงป่า หลังที่เจอเส้นทางโดยบังเอิญ
ตัวจ่าฝูง ตัวใหญ่กว่าลิงหนุ่มเกือบทุกตัว มันนั่งบนคาคบไม้ เป็นจุดอับของวิถี
กระสุน ผม กวาดสายตาไปรอบ เห็นลิงตัวเมีย มีลูกห้อยคอ เกาะหลังหลายตัว หลายนาทีผ่านไป เมื่อเห็นว่า
ปลอดภัยดีแล้ว พวกมันก็ปล่อยตัว ตอนนี้ศูนย์ปืนผมได้เป้าแล้ว ผมเล็งที่หัวลิงหนุ่มตัวหนึ่ง

พอได้จังหวะ“เปรี๊ยง!!!” เสียงปืนผมคำรามแล้วอีก 2 กระบอกของเพื่อนก็ตามมาติด ๆ
พร้อมกับเสียงปืน เสียง “ค๊อก” จากจ่าฝูงคือ สัญญาณอันตราย
ลิงทั้งหมด แตกกระเจิงจากต้นไม้ขึ้นไปบนภูเขาอย่างจ้าละหวั่น และหายไปจนหมด
ส่วนเป้าหมายของผมล่วงผล่อยจากต้นไม้

ผมออกจากที่ซ่อนตัว รีบวิ่งไปจุดที่เป้าหมายตก
ตรงนั้นเองผมเห็นรอยเลือด ลากไปเป็นทางเข้าข้างโขดหิน และสิ่งที่ผมเห็นข้างโขดหินนั้นคือ
ลิงน้อยตัวนั้น กำลังฟายใส้ที่แตกทะลักออกมาจากช่องท้องกลับเข้าพุง
คงเป็นเพราะ ลูกปืนไม่โดนหัวแต่โดนที่ท้อง แถมยังตกจากต้นไม้อีก
น้ำตามนไหล มือที่กำลังยัดใส้ใส่ท้องเต็มไปด้วยเลือด

ผมเงื้อปืนขึ้นสุดแขน จะฟาดไปที่หัวของลิงหนุ่ม มันผละมือจากใส้ ยกมือขึ้นป้องไว้ ช่างเหมือนคนจริง ๆ

น้ำตามันไหลอาบ ความสงสารเกิดขึ้นจับใจ ผมถอยออกมา ลิงน้อยลดมือลง แล้วพยายาม ยัดใส้เข้าท้องเหมือนเดิม

“เปรี๊ยง!!!” กระสุนเจาะเข้ากลางหน้าผาก มือน้อยหยุดการเคลื่อนไหว พอดีกับเพื่อนมาสมทบ
พวกนั้นได้มา ตัวหนึ่งเหมือนกัน ลิงน้อยถูกเก็บยัดเข้ากระสอบ ได้มาแล้ว กับแกล้มชั้นดี

ที่ห้างนา ผม กับเพื่อน นั่งพักอย่างใจเย็น ซากลิงน้อย 2 ตัว นอนเคียงกัน
ไม่นานมันจะกลายเป็น “โหยย” อันโอชะ

เริ่มกันเลยไหม หนังลิงถูกลอกออกทั้ง 2 ตัว มือและเท้าตัดทิ้ง
เครื่องในเอาเฉพาะตับ หัวตัดทิ้ง(ไม่กินสมองเหมือนในหนัง)

หนังกับหัว ถูกนำไปขุดหลุมฝัง เราลอกเนื้อออกจากกระดูก เนื้อสีแดงสด ถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ
กระดูก สับเป็นชิ้น ใส่ลงหม้อ พร้อมกัน เครื่อง “โหยย” เทลงไป ข่า ตะไคร้ ดับคาว
เหล้าขาวทำให้เนื้อหอมปรุงรส (ใครอยากได้สูตร แจ้งควาประสงค์ได้)

จุดเด็ดอยู่ที่ น้ำจิ้ม เมื่อสุขได้ ที่นำตับออกมาโขลกให้ละเอียด ตัก
น้ำจากหม้อ ใส่ลงไป ปรุงรสเปรี้ยวหวาน กินคู่กันอร่อยนัก

นั่นคือ เมนู แกล้มเหล้า ที่น่าสนใจใช่ไหมครับ
ถ้าหาลิงไม่ได้ อาจจะเป็น แลน หรือ เม่น ก็ใช้แทนกันได้ ครับ

ผมเป็นคนที่ชอบ กินของป่า มาก จนเรียกได้ว่า ของป่าที่ไม่กิน ก็มีแต่พระฤๅษี เท่านั้น
ของแปลก ก็กิน เวลาเดินทางไกลผ่านหลายจังหวัด จะชอบจอดรถแวะซื้อของจากพ่อค้า แม่ค้าที่ขายของตามข้างถนน
ยิ่งหน้าฝนเห็ด ที่เขาเก็บมาขายตามข้างถนน จะราคาถูกกว่าเราไปซื้อที่ตลาด มีทั้ง เห็ด ระโงก เห็ดไค เห็ดดิน

ไว้วันหลัง จะเขียนมาเล่า เรื่องไปเก็บเห็ด กับวิธีแกง ให้กิน ของป่าที่ชอบซื้อ ก็เป็นพวก เนื้อเก้ง ตัวนิ่ม
เม่น เพราะของพวกนี้ คนที่เอามาขายเขาจะได้มาสด ๆ และมาวางขายตรงนั้นเลย

วันนั้น ผมมาจาก จังหวัดมุกดาหาร จะไปนครพนม ระหว่างทาง เจอคนนั่งขายของ มีของวางเต็มหน้า
ด้วยความที่อยากรู้ว่าเขาขายอะไร ผมก็จอดรถ แล้ววิ่งข้ามถนนไป คนขับมอเตอร์ไซค์ผ่านเขาก็มองใหญ่
ผมไม่สนใจหรอก เมื่อข้ามถนนไปถึง กำลังจะอ้าปากถาม ว่ามีอะไรขายมั่ง ผมหมุนตัวแล้วรีบวิ่งกลับรถอย่างเร็ว
มิน่าเล่า พวกขับรถมอเตอร์ไซค์ผ่านไปผ่านมา ถึงมองจัง

เพราะที่นั่งอยู่ไม่ใช่แม่ค้า แต่เป็น “คนบ้า”

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้  ที่นี่ 

24 ชั่วโมง

สาบานเลยว่าไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน ความกดดัน ความเครียด ความตื่นเต้น มันกระจายไปอยู่ทั่วทุกอณูรูขุมขน
อีกแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น ทำไมเวลามันเคลื่อนผ่านอืดอาดราวกับหอยทากคลานลากรถบรรทุกอย่างนี้

เข็มนาฬิกาค่อยๆเดือนผ่านไปแต่ละวินาที แต่ละนาที แต่ละชั่วโมง
เฮ้อ ชีวิตเรามันช่างมีแต่ละสิ่งให้ลุ้นกันจริงๆ วันนี้วันที่หนึ่งก็ลุ้นหวย
เมื่อคืนลุ้นบน พรุ่งนี้ ลุ้นที่เรียน จะมีที่เรียนมั้ยนะ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ

ภาพจำนวนเด็กเกือบ 200 คนที่รอสอบสัมภาษณ์ อยู่หน้าห้องภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์มันช่างกดดันข้าพเจ้าเสียมากมาย
ตูจะติดเหรอวะ ความคิดนี้มันวนๆเวียนๆอยู่ในหัวไม่ยอมออกไปเสียที จนบัดนี้มันก็ยังไม่ยอมหายไปไหน
ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนับชั่วโมงเพื่อสัมภาษณ์ไม่เทียบไม่ได้เลยกับเวลาเพียงเสี้ยววิ
นาทีที่กำลังจะเดินเข้าห้องสัมภาษณ์
มือที่จับลูกบิดประตูมันเย็นยิ่งกว่าเล่นโป๊กเกอร์กินเงินจริงๆเสียอีก ให้ตายเถอะจะสอบแล้วยังนึกถึงโป๊กเกอร์

เวลาเพียงไม่กี่นาทีแม้ว่ามันจะดูสบายๆ แต่ละอองความเครียดมันฟุ้งกระจายอยู่ทั่วห้อง
ข้าพเจ้าตื่นเต้นจนจำผลงานของตัวเองแทบไม่ได้เมื่อกรรมการผู้สอบสัมภาษณ์ถามมาว่า คุณมีผลงานอะไรที่เด่นๆบ้าง
ข้าพเจ้านึกถึงค่ายค่ายหนึ่งขึ้นมา เพราะว่าเป็น 1 ใน 6คนของภาคตะวันออกที่ได้ไป (ความจริงส่งไปอยู่โรงเรียนเดียวแหละ อย่าบอกใครนะ)
แล้วก็การสอบที่ได้ที่หนึ่งของภาคและจังหวัด

ผลงานชิ้นเดียวที่เกี่ยวกับวิศวกรรมคือ การเข้าสอบ E-NET
(การสอบวัดความรู้ที่จัดโดยคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)

นอกนั้นไม่มีอะไรเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เลย
เฮ้อ จะติดไหมนะ ผลงานในแฟ้มสะสมผลงานก็ชวนให้คิดว่า คุณน่าจะไปสอบอักษรศาสตร์มากกว่า

นับจากวินาทีที่ก้าวออกมาจากห้องสัมภาษณ์… ข้าพเจ้าก็เริ่มการรอคอยที่ระทึกที่สุดในชีวิต
ข้าพเจ้าอยากคิดเข้าข้างตัวเองเหลือเกินว่า ตัวเองจะผ่านการสัมภาษณ์นี้ แต่ความจริงที่ปรากฏอยู่มันก็แทบจะลบความคิดนี้ออกไป
ดูสิ เด็กเกือบ 200 คน คนอื่นอาจจะมีคุณสมบัติดีกว่าเราก็ได้ เกรดเราก็แค่นี้ ผลงานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ก็ไม่มี
(โอย นึกแล้วเศร้าใจจริงๆ) จะไหวเหรอ

กลับบ้านมาก็ถึงกับนอนไม่หลับ เครียดยยิ่งว่าถูกสั่งให้ส่งงานทุกอย่างพรุ่งนี้มะรืนนี้เสียอีก
โอ้ชีวิตเด็ก ม.6 ทำไมมันต้องลุ้นอะไรกันมากมายขนาดนี้

นี่ๆ จะบอกความจริงให้อีกอย่าง ที่จริงแล้วข้าพเจ้าไม่ได้ถูกเรียกมาสัมภาษณ์ด้วยซ้ำ
ที่ประกาศรายชื่อนั้นมีอยู่ 88 คน ไม่มีรายชื่อของข้าพเจ้าอยู่เลย พออ่านมาที่หมายเหตุแล้วมันทำให้ข้าพเจ้าฮึดสู้
ไม่ยอมให้ใครมาตัดสินแบบนี้

… เนื่องจากภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์สามารถรับนักศึกษาได้จำนวนจำกัด แต่มีผู้สมัครจำนวนมากถึง 470 คน
ดังนั้น เพื่อไม่ให้เกิดการสูญเสียเวลา และค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น ของผู้สมัครที่มีโอกาสได้รับการคัดเลือกน้อย

ภาควิชาฯ จึงขอใช้วิธีเรียกสัมภาษณ์เฉพาะผู้ที่ภาควิชาฯ เห็นว่ามีโอกาสได้รับการคัดเลือกมากกว่า
โดยพิจารณาจากผลการเรียน และแฟ้มสะสมผลงาน (Portfolio) ของผู้สมัคร….
(ที่มา http://www.kmutt.ac.th/admission/Direct_20…_di/com_di.pdf)

ผู้สมัครที่มีโอกาสน้อยงั้นหรือ ข้าพเจ้าไม่ยอมให้ใครมาตัดสินแบบนี้หรอกนะ
ข้าพเจ้ายังไม่ทันแสดงความสามารถให้เห็นแล้ว ก็มาตัดสินกันเสียแล้ว ข้าพเจ้าจึงโทรศัพท์ไปเพื่อขอเพิ่มชื่อตามที่ปรากฏที่ท้ายประกาศ

ผลก็คือ ข้าพเจ้าต้องมานั่งรอด้วยใจระทึกเช่นนี้ไง

อีกแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น ข้าพเจ้าจะมีที่เรียนหรือไม่ ชีวิตต่อไปจะเป็นอย่างไร
สารพัดความคิดวิ่งวนอยู่ในสมองจนวุ่นวายไปหมด โอยยย สาบานเลยว่าไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน
ความกดดัน ความเครียด ความตื่นเต้น มันกระจายไปอยู่ทั่วทุกอณูรูขุมขน อีกแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น

ทำไมเวลามันเคลื่อนผ่านอืดอาดราวกับหอยทากคลานลากรถบรรทุกอย่างนี้…

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่

ที่ชอบ

“มาใหม่” ผมพยักพเยิดให้เพื่อนในกลุ่มดูหญิงสาวหน้าตาซีดเผือด ในอาภรณ์ขาวหม่น
เพื่อนบางคนแค่ยิ้ม แต่บางคนออกอาการคึกคะนอง เป่าปากเสียงลั่น
จนหลายคนที่กำลังเดินไปมาหันหน้าหันหลัง เหลียวมองเลิ่กลั่ก

เด็กสาวคนนั้นชะงัก พลางหยุดเดินและเมียงมองมาทางพวกเรา
แววตาของเธอจะว่ายินดีก็ไม่ใช่ จะว่าหวาดหวั่นก็ไม่เชิง
คล้ายคนไปต่างบ้านต่างเมือง แล้วได้ยินภาษาถิ่นกำเนิดอย่างไม่น่าเป็นไปได้
หรือไม่น่าเชื่อเสียมากกว่า

“ไอ้พวกหน้าหม้อ…” ผมพูดลอยๆ หัวเราะหึๆ ในลำคอ
แล้วขยับหลีกให้เพื่อนบางคนเคลื่อนกายไปทางหญิงสาวคนนั้น
ส่วนตัวเองมองไปที่นาฬิกาผนังของร้านค้าใกล้ๆ

เวลาปิดห้างสรรพสินค้าใหญ่โตแห่งนี้ใกล้เข้ามาแล้ว ผู้คนทยอยเดินออกมา
บ้างเดินตัวเปล่า บ้างหิ้วของพะรุงพะรัง ต่างฐานะ ต่างเพศต่างวัย
คนพวกนี้เดินผ่านพวกเราไปราวผมและเพื่อนเป็นอากาศธาตุ

มีบ้างที่แสดงท่าทีว่ารู้สึก และรับรู้ในความแตกต่าง แต่ก็น้อยเหลือเกิน
ไม่ต้องพูดถึงจำนวนคนที่เหลียวมอง หรือขอโทษ เมื่อเดินชนเอาจังๆ
กับผมหรือใครสักคน ซึ่งนับว่าเป็นกรณีพิเศษทีเดียว

แรกๆ ผมก็เสียใจและเจ็บปวดกับอากัปกิริยาที่ว่ามานั้น จนอยากจะตามไปแกล้ง
เช่นตามไปจนห่างไกลผู้คน แล้วแสดงการคุกคาม หรือทำร้ายเอาซึ่งหน้า
แต่พออยู่แถวนี้นานเข้า พบเจอผู้คนมากมายหลากหลายเข้า ความชาชินก็เริ่มมาเยือน
ยิ่งพอจับกลุ่มพวกเพื่อนที่คิดคล้ายๆ กันได้มากเข้า พวกเราก็หันไปเล่นสนุกกับสิ่งรอบข้างอื่นๆ
ได้้ดียิ่งกว่าการกลั่นแกล้ง หรือข่มขู่ให้ใครเกรงกลัวไปวันๆ
นี่พูดเฉพาะกลุ่มผมนะครับ กลุ่มหรือคนอื่นๆ จะเป็นอย่างไรไม่ทราบ

ดูแต่หญิงสาวคนนั้นสิ เธอเสียเวลาหลบหลีกใครต่อใครอยู่นาน
กว่าจะเดินมาถึงจุดที่เพื่อนผมเข้าไปหา แถมเธอยังเสียหลักเกือบหกล้ม
เซไปชนเข้ากับแม่ลูกอ่อนที่กำลังอุ้มเด็กแบเบาะเสียจังเบ้อเร่อ
จนเด็กนั่นร้องจ้ากขึ้น เล่นเอาคุณแม่เดินจ้ำอ้าวไปทีเดียว

ผมขี้เกียจเสียเวลารอพวกเจ้าชู้ และคนอื่นๆ ในกลุ่มที่ยังเอนจอยกับสีสันของราตรีที่กำลังจะเกินสี่ทุ่ม
ประสบการณ์หลายปีที่นี่ ทำให้ผมเคลื่อนผ่านกลุ่มคนและประตูกระจกหนาเข้าไปโดยง่าย
เพียงเพิ่มความตั้งใจและสงบจิตให้นิ่ง ไม่วอกแวกกับสิ่งยวนใจ ผมก็ผ่านแผนกต่างๆ ไปได้ราวลมพัด
ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศผ่านใบหน้า และร่างของผม ราวกับลมพัดเมื่อขับขี่จักรยานยนต์
ผมชอบความรู้สึกนี้เสียจริงๆ มันโปร่ง เบา เย็นสบาย ช่วยให้โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

แผนกแล้วแผนกเล่า ชั้นแล้วชั้นเล่า ที่ผมเคลื่อนไหวรวดเร็วพุ่งทะลุผ่านไป ในความเร็วที่สูงขึ้นทุกที
ผมไม่ได้สนใจกับสินค้า ไม่สนใจคนขาย ไม่สนใจกับคนมาเที่ยว หรือมาซื้อของ
แต่พุ่งความสนใจไปที่ความเร็วและความรู้สึกที่ทวีขึ้น ทั้งภายนอกและภายในใจ

จากล่างสู่บน จากบนมาล่าง โฉบเฉี่ยวไปตามแนวระนาบ บางคราวก็ลดเลี้ยว แล้วเหินขึ้นราวเครื่องบินขึ้นจากรันเวย์
แต่พอนานเข้า ความจ้อกแจ้กจอแจก็เพิ่มขึ้น แทรกไปด้วยสุ้มเสียงของการแข่งขันและลีลาฉวัดเฉวียนของวัยรุ่น
ครับ.. ถึงวันนี้ผมกลายเป็นผู้ใหญ่ไปแล้ว เมื่ออยู่แถวๆ นี้หลายๆ ปีเข้า

เมื่อพบกลุ่มเพื่อนอีกที หญิงสาวคนนั้นก็มีท่าทีสงบลงมากแล้ว
แก้มขาวเนียนของเธอมีเลือดฝาดขึ้น เช่นเดียวกับริมฝีปากอิ่ม ที่แดงสดขึ้นราวกับเจือด้วยลิปสติก

“สวัสดีค่ะพี่…” เธอยกมือไหว้และย่อเข่าเล็กน้อย ราวนักเรียนทำความเคารพคุณครู
เมื่อเพื่อนผมแนะนำให้รู้จักอย่างเป็นงานเป็นการ ผมพยักหน้าแล้วกล่าวทักทายเธอไปสองสามคำ
จนเธอยกมือขึ้นเสยผมที่กำลังจะปรกหน้า ผมจึงสังเกตเห็นข้อศอกของเธอมีรอยถลอกเป็นแนวยาว
ในลักษณะที่พวกเราเรียกกันว่า “แผลแรก” ซึ่ง “พวกเรา” จะมีกันทุกคน แต่จะต่างที่ เพราะต่างสาเหตุ

“แผลแรกที่ข้อศอกเหรอ..” ผมรำพึง
“แปลกใจเพราะไม่เคยเจอล่ะสิ” เพื่อนผมที่มีโอกาสคุยกับเธอมาก่อนแล้วพูดยิ้มๆ
แต่ผมไม่ได้ยิ้มด้วย เพราะฉุกคิดถึงบางเรื่องราว

ผมหรี่ตามองเธอตรงๆ อย่างตั้งใจเป็นครั้งแรก ดูเหมือนเธอก็เข้มแข็งและพรักพร้อม
จึงกล้าสบตาผมในอาการที่จะเล่าเรื่อง ทั้งๆ ที่แรกเห็นเมื่อชั่วโมงก่อนยังประหม่าอยู่แท้ๆ

ต่อเมื่อประสานสายตาได้สนิท ภาพเหตุการณ์ราวภาพยนต์ถูกเร่งสปีดสูงสุด
ก็พุ่งปราดเข้ามาในใจผมราวทำนบแตก มันมากมายและพรั่งพรูประหนึ่งเจ้าตัวอยากถ่ายทอด
หรือไม่ก็อยากถ่ายเททิ้ง น้ำเสียงของเธอระรัวเร็ว ภาพทั้งหลายเคลื่อนไปและเคลื่อนย้อนกลับ
เมื่อพบว่าผมยังสงสัยลังเลในส่วนใด

จนมาถึงภาพท้ายๆ ที่ผมบังคับให้แสดงผลย้อนไปมาหลายๆ รอบ จนเธอแสดงอาการว่าเริ่มรำคาญ
ภาพที่เธอทุ่มเถียงกับชายหนุ่มหน้าตาดี แล้วตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ก่อนจะเดินกึ่งวิ่งไปที่ลิฟท์
โดยมีชายหนุ่มวิ่งตามมาแต่ไม่ทันได้ใช้ลิฟท์ตัวเดียวกัน

เธอออกมาจากลิฟท์เมื่อถึงชั้น 29 แล้วเดินลัดเลาะไปที่ประตูหนีไฟ
ความชำนาญต่อเส้นทางและท่าทีมั่นใจทำให้ผมคาดเดาอะไรบางอย่างขึ้นมา
แต่หญิงสาวที่กำลังสบตาอยู่ต่อหน้ากีส่ายศีรษะทำนองว่าไม่ใช่

ต่อเมื่อเธอไปถึงประตู ชายหนุ่มก็โผล่พรวดออกมาจากที่ใดที่หนึ่งนอกครรลองสายตา
ทั้งสองยื้อแย่งกันเปิดประตูที่ลูกบิดชำรุด จนในที่สุดประตูบานนั้นก็เปิดออก
สายลมภายนอกพรั่งพรูเข้ามาจนหญิงสาวเสียหลัก แต่ก็ยังฝืนก้าวขาออกไปที่ระเบียงเล็กๆ
ขณะที่ชายหนุ่มพยายามยื้อยุดเอาไว้ ทั้งสองเคลื่อนไหวฉุดรั้งและกอดปล้ำกันได้ชั่วครู่
ประตูก็กระแทกออกมาปะทะ แล้วร่างของเธอก็เสียหลัก
พลางรั้งร่างของชายหนุ่มตกลงมาด้วยกัน…จนกระทบพื้นของชั้น 14
ที่ขยายกว้างออกมาตามรูปทรงอาคาร

ผมหรี่ตามองเธอ ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง…
แล้วลืมตาขึ้นจ้องหน้าตรงๆ พลางจับมือเธอไว้

หญิงสาวชะงัก เช่นเดียวกับเพื่อนในกลุ่มที่คุ้นเคยกับวิธีนี้มาก่อน
บางคนหลุดปากออกมาว่า “ทำเป็นเล่น” หรือ “เฮ้ย..จะบ้ารึเปล่า?”
ผมหัวเราะเบาๆ พลางยิ้มให้เธอ ขณะที่ทวีแรงบีบขึ้นเรื่อยๆ จนเธอดิ้นเร่าๆ
ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนร่างเป็นชายหนุ่มที่สีหน้าท่าทางเกรี้ยวกราด

“ปล่อยกู” เสียงเขาคำรามก้อง จนยามที่เดินตรวจความเรียบร้อยสะดุ้งเฮือก
เหลียวหน้าเหลียวหลัง แต่ผมยังบีบข้อมือของเขาแรงขึ้นและแรงขึ้น…

“ถ้าจะอยู่ที่นี่อย่างพี่อย่างน้อง ก็อย่าทำอย่างนี้…” ผมบอกเบาๆ ขณะที่เขาดิ้นเร่าๆ กายสั่นเทิ้ม
“ทุกคนที่คุณเห็น ที่คุณสัมผัสได้ มีเหตุมีปัจจัยสมควรอยู่ที่นี่กันทั้งนั้น” ผมบอกเขาเสียงราวกระซิบ
“เราอยู่กันเหมือนพี่เหมือนน้อง ด้วยความจริงใจ รักใคร่ และเคารพซึ่งกันและกัน
ไม่ใช่จะหลอกล่อปลอมตัวหนีผิดเข้ามา…” ผมพูดพลางยิ้มให้ แต่เขากลับมองผมราวจะกินเลือดกินเนื้อ

“ทันทีที่ผมเห็น ‘แผลแรก’ ผมก็รู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร
แต่ที่ ‘จิต’ คุณพยายามอธิบาย ว่าคุณเป็นคนเข้ามาช่วย ไม่ใช่เข้ามาฆ่าเธอคนนั้น
ผมก็ยิ่งมั่นใจ ว่าเรื่องมันไม่ชอบมาพากล…” ผมบอกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น
แต่ร่างของเขาก็ยังพยายามเปลี่ยนไปมา ระหว่างการเป็นชายหนุ่มกับหญิงสาวแสนบอบบาง

ผมเหลือบมองไปรอบๆ แล้วขยิบตาให้ผู้ชายสูงใหญ่ที่ยืนพิงเสาอาคารฟังอยู่เงียบๆ
ให้เขาเข้ามาจับแขนชายหนุ่มไว้แทน

เพื่อนในกลุ่มของผมถอยกรูด เมื่อชายร่างใหญ่เข้ามา
พร้อมๆ กับที่ชายหนุ่มเข่าอ่อนทรุดฮวบลง

“ไป..ไปที่ๆ มึงควรอยู่ ไอ้ฆาตกร..” เสียงแหบห้าวหยาบกระด้างของชายร่างใหญ่
กระซิบข้างหูชายหนุ่มหน้าตาดี ที่บัดนี้ซีดเซียวราวคนไข้หนัก ก่อนจะโบกมือให้ผม
แล้วหายวับไปในชั่วอึดใจ

“ไง!! ไอ้พวกหน้าหม้อ จะโดนเด็กใหม่ย้อมแมวซะแล้วรึ?” ผมหยอกเพื่อนยิ้มๆ

“แหม!! ก็ผมไม่ได้อยู่มานานอย่างพี่นี่ครับ” เจ้าคนอายุน้อยที่สุดออกตัวอ้อมแอ้ม

ผมไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด แต่พริ้วกายนำพวกเขาไปสู่สถานที่จัดเลี้ยงบริเวณดาดฟ้า
วันนี้เป็นวันสำคัญ ที่บริษัทประกันชีวิต ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่บนตึกนี้ได้จัดเครื่องเส้นชุดใหญ่ประจำปี
เพื่อเลี้ยงผีประจำถิ่นและเทวดาต่างๆ

เปล่าครับ พวกเราไม่ได้อดอยากปากแห้งถึงขนาดรอกินอาหารปีละครั้ง
อย่างที่บางคนนินทา แต่ไหนๆ มีคนใจดีจัดมาให้ ก็ทำไมต้องให้พวกเขาเสียกำลังใจซะเล่า…

นี่เป็นมื้อพิเศษวันพิเศษครับ ปกติผีห้างอย่างพวกผมกินอาหารขยะแบรนด์เนม
เฟรนไชร์จากต่างประเทศ และอาหารดีๆ ในศูนย์อาหาร ตามสิทธิของการเซ่นสรวงบูชา
และร้องขอของเจ้าของตึกและร้านค้า ให้ปกปักรักษาและดูแลพวกเขา
เพราะพวกเราต่างตายกันที่นี่

อย่าแปลกใจเลยครับ ที่ใครๆ ชอบมากระโดดตายที่อาคารสูง ที่อาคารห้างสรรพสินค้า
ก็บรรยากาศมันให้ และสะดวกสบายนี่ครับ ใครจะไม่อยากตายแล้วมาที่ชอบๆ กันบ้างเล่า

ขนาดพวกอุบัติเหตุ พวกบังเอิญตาย-ฆ่ากันตาย ยังอยากจะสิงสู่ที่นี่กันเลย…
ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่ 

ReMemBer

ดวงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องสะท้อนประกายกับบานกระจก
แสงทำปฏิกิริยาหักเหเข้าที่บริเวณม่านตาของผู้หลับนอน
อยู่บนเตียงในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆแคบๆ ถ้าไม่ตื่นตอนนี้ก็คงจะแย่เกินไป

ในเมื่อแดดแรงๆไล้รุกบี้เสมือนเป็นนาฬิกาปลุกจากธรรมชาติ

ร่างเล็กค่อยๆขยี้ตา แล้วดันตัวออกมาจากกองผ้าห่ม ตามธรรมดา
ก็คงจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพื่อปฏิบัติภารกิจส่วนตัวที่ทำเป็นประจำ
แต่วันนี้………… เอาอีกแล้วสินะเนี่ย
..เพราะข้างๆ ดันมีร่างหนึ่งหลับใหลอยู่ใต้กองผ้าห่มหนาสีขาวเช่นเดียวกัน

———————————————————————————–

“เอ่อ สวัสดีค่ะ”
“อ่า…. อ่า สะะวัสะดีค่ะ ขขะะ ขอโท ท ษที่ ม า รบบบ ก ววนน ะ ะคะะ ”
“ไม่เป็นไรค่ะ”

คงจะดูเป็นบทสนทนาที่แสนเรียบง่าย ถ้าคนพูดไม่ได้อยู่ในสภาพไร้อาภรณ์
มีเพียงผ้าห่มผืนใหญ่ที่ห่อคลุมร่างกายเอาไว้

“เมื่อคืนฉันจำอะไรไม่ค่อยจะได้ ขอโทษทีนะคะ จำได้ลางๆว่าไปที่ผับ”
“ฉะะะฉ ัน นก็ กก ค คคล้ายๆกั นน นค่ ะะ”

ไม่นานนักเราก็ต้องจากกัน ต่างคนต่างแยกย้ายเพื่อไปใช้ชีวิตของตัวเอง

..ไม่รู้ทำไม บางทีก็ไม่เข้าใจว่าอะไรเกิดกับเรากันแน่
ผิวบางที่เสียดสี ความร้อนจากปลายลิ้น มือนุ่มที่รุกไล้ …
ฉันจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ซักนิด

ร่างกายของฉันรู้สึกว่ามันแปลกไปเรื่อยๆ เหมือนเกิดอะไรขึ้นโดยที่ไม่สามารถจะรู้ตัว
เพียงเสี้ยววินาทีฉันก็จะเหมือนหลุดออกไปอีกโลก แต่ไม่สามารถจะบันทึกความทรงจำเหล่านั้นไว้ได้เลย
เรื่องเมื่อคืนก็เช่นเดียวกัน จำได้ลางๆเพียงแต่ว่าเราเจอกันในผับ

แล้วก็มาทำเรื่องน่าอายแบบนี้ มันแปลกนะ ที่ฉันตื่นมาแล้วพบตัวเองและคนอื่นในสภาพแบบนี้อยู่
หลายครั้งหลายครา …แต่ก็ไม่เคยจำได้ซักที

ฉันแค่อยากจะรู้ว่าคนเรียบร้อยแบบฉัน แถมยังขี้อายสุดๆ
แต่แล้วทำไมถึงตื่นมาอยู่กับผู้หญิงสองต่อสองในร่างเปลือยเปล่าได้

…และชื่อของฉัน ก็คือ ‘นิงาคิ ริสะ’

———————————————————————————–

ฉันมันแย่อะไรแบบนี้
นี่มันแย่มากๆเลย นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่สามารถที่จะระลึกได้
ที่ฉันตื่นขึ้นมาในห้องคนอื่น แล้วพบตัวเองนอนโดยไม่มีเสื้อผ้าติดตัวซักกะชิ้นเดียว
แถมเนื้อตัวยังมีรอยจ้ำๆติดอยู่อีกตังหาก

เมื่อคืนฉันไปผับทำไม ฉันไม่เข้าใจ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวฉันมันคืออะไร
เหมือนกับว่าหลุดออกไปอีกยังจักรวาลนึงที่ไม่เคยมีใครรู้จัก และไม่มีใครจะตามฉันพบ
บางทีฉันอาจจะคิดมากไปเอง

“เฮ่.. โยชิซาว่า อย่าเดินแย่ๆแบบนี้สิ เห็นมั้ยว่าฉันถือกาแฟอยู่น่ะ”
“ขอ.. ขออขอโท ษ ษษ ค่ะ ฉะ .. ฉัน เห มออ่อ อ ลอย ออย ไปหน่ออ ย ค่ะ ะ”

และนี่คือชื่อของฉัน ‘ โยชิซาว่า ฮิโตมิ’
สาวแว่นกรอบโตเหมือนคุณป้าป้ำเป๋อที่ใครๆก็ว่าเสร่อที่สุดในออฟฟิศ
แถมเวลาตกใจยังจะติดอ่างแบบไร้เหตุผลอย่างน่าเกลียดอีกตังหาก

นั่นคือข้อสงสัยว่าทำไม ฉันถึงตื่นมาเจอกับหญิงสาวที่น่ารักเหลือเกิน
..ฉันอยากรู้…
เผื่อว่าฉันจะยืดความสัมพันธ์ของพวกเราไว้ได้อีกนานซักหน่อย

บางทีสิ่งที่เราเจออาจจะเป็นดินแดนมหัศจรรย์
ที่ไม่สามารถพกพาความทรงจำกลับสู่ผิวโลกได้
แต่คนเมื่อเช้าน่ารักมากเลยนะ ….

อ้ะ … มันมาอีกแล้ว.. เหมือนเสียงคลื่นอะไรซักอย่าง
และเราก็หลุดออกไปอีกซีกโลกหนึ่ง
ไม่รู้ตัว ไม่รู้เหตุผล..ไม่เข้าใจ และไม่จำเป็นต้องจำ

เคลื่อนที่ไปยังอีกจักรวาล..เดินทางไปยังอีกภพหนึ่ง..รู้ตัวเพียงเสี้ยววิ
และถูกลบล้างความทรงจำ…ดั่งกลายเป็นคนใหม่….

———————————————————————————–

“ว่าไงจ้ะ ทุกๆ คนคิดถึงเรามั้ย”
“คิดถึงสิจ้ะมาเมะจัง”
“น่ารักแบบนี้ ขอหอมทีได้มั้ย? ”

ท่ามกลางแสงสีและสาวสวยที่รุมล้อมร่างเล็กเอาไว้เพียงหนึ่ง
บนโต๊ะนั้นเพรียบพร้อมไปด้วยอบายมุขราคาแพง
แต่กระนั้นยังสามารถสังเกตสายตาหนึ่งที่มองจ้องตรงมายังตนเองแววตานั้นหันมากระทบกัน
เป็นระยะๆ
ก่อนจะหันหน้าไปทำร้ายตัวเองด้วยการดื่มของเหลวสีอำพัน และ อัดควันบุหรี่เข้าสู่ปอดทั้งคู่

ไม่นานนักที่สายตาสี่ดวงจ้องมองกันพอแล้ว…อยากจะให้รู้ว่าฉันถูกใจเธอ และฉันจะขอรุกก่อน..

หญิงสาวที่ยังดูวัยรุ่นลุกขึ้นออกจากฮาเร็มเล็กๆของเธอ แล้วเดินไปยังหน้าบาร์ที่มีหญิงสาวที่ดูแก่กว่าเธอ
ซักหน่อย ..เมื่อพินิจพิจารณาอย่างใกล้ๆแล้ว ผู้หญิงคนนี้น่ารักมาก เมื่อตาโตๆหรี่มองเธอด้วยความพิสวาส
มันทำให้ใจของเธอเต้นแรงเป็นพิเศษ

“สวัสดี ฉันชื่อริสะ แต่ใครๆก็เรียกว่ามาเมะ”
“สวัสดีเช่นกัน เราชื่อโยชิซาว่า แต่ให้คนสนิทเท่านั้นเรียกว่า ยสจัง”

“ถ้าเราอยากจะเรียกบ้างล่ะ? ”
มาเมะส่งสายตาจิกราวกับโลมเลียร่างกายของยสจัง
นิ้วเรียวสะกดลากไปตามผิวหน้าที่บอบบาง

ท่ามกลางความอึกทึกของสถานบันเทิง ไม่มีใครสนใจ และ ไม่คิดจะสนใจใคร
ริมฝีปากร้อนถูกส่งถึงกันและกัน มือของมาเมะที่โอบรอบคอ ดึงดันให้ประทับนั้นตราตรึงยิ่งขึ้น
ลิ้นนุ่มที่ไล้ไปตามริมฝีปาก เนิ่นนานเหลือเกินที่ภวังค์นำพาเข้าสู่จิตใต้สำนึกดิบ
ทั้งสองตัดสินใจไปต่อกันที่อื่น
เมื่อเพียงแค่เปิดประตูห้องของริสะ ร่างทั้งสองก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันท่ามกลางแสงจันทร์

……ผิวบางที่เสียดสี ความร้อนจากปลายลิ้น มือนุ่มที่รุกไล้
ทั้งสองบรรเลงบทรักอย่างที่มันควรจะเป็น

—————————————————————————–

ฉันมีความรู้สึกว่าตัวฉันนั้นร้อนแรงเหลือเกิน
แต่ความรู้สึกที่เราได้อยู่กับสิ่งนี้ มันช่างน้อยนิด เหมือนกับว่ามาทักทายกันซักครู่แล้วก็แยกย้าย
มีความต้องการอย่างมากล้น ไม่รู้จักพอซักที ไปเริ่มที่ผับ และจบที่เตียงนอน

ยอดอกของฉันที่ถูกสัมผัสด้วยลิ้นที่ระรัวเลงไป จนถึงจุดต้องห้าม
แต่นาทีนี้ใครก็คงจะห้ามมันอีกไม่ไหว ….

ใบหน้าของที่มาโยชิซาว่าซุกหว่างขาของตนเองนั้น ให้ความทรมานที่หฤหรรษ์เหลือล้น
สองมือทั้งจิกที่ผ้าปูเตียง ทั้งกดศีรษะของผู้ครอบครองเหมือนประหนึ่งคำสั่งให้กระทำรุนแรงขึ้น
ความต้องการสำหรับความรู้สึกนี้ของฉัน ไม่เคยจะพอ

ที่กลางแก่นกายตอนนี้มีนิ้วเรียวกำลังกระตุ้นอารมณ์ของฉันให้ลุกโชน
ขยับขึ้น…ลง.. แรงขึ้นอีก … ดั่งล่องลอยไปยังท้องฟ้า…….

——————————————————————————-

คนตรงหน้านี้ช่างชวนให้สติหลุดลอย …ร่างกายที่เปลือยเปล่า สะโพกที่เคลื่อนรับ
รู้สึกเหมือนกับหยุดไม่ได้… ต้องแรงขึ้นอีก …ยิ่งเสียงร้องของคนตรงหน้าดังขึ้นอีกเท่าไร
ก็ยิ่งเพิ่มน้ำหนักไปอีกเท่าตัว… เหมือนได้ปลดปล่อยอะไรซักอย่าง…แต่ไม่เคยเข้าใจ
เพราะความต้องการสำหรับความรู้สึกนี้ไม่เคยจะพอ …แรงอีก…ขยับเข้า….ออก
ให้ความรู้สึกดั่งราชา…….

——————————————————————————

แล้วเช้าอีกเช้าก็มาถึง…ฉันจำไม่ได้อีกแล้วว่าเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไร …

รู้แค่เพียงว่า เราสองคนอยู่ด้วยร่างกายเปลือยเปล่าเช่นเคย
“อรุณสวัสดิ์ยสจัง เมื่อคืนสนุกมากเลยนะ วันนี้ไม่ต้องไปทำงานหรอก อยู่กับคิตตี้เถอะนะคะ”

“อ่ะ . อ่ะอ… ฉัน ฉะะ ฉันจะะจจะจจะจำ มมะมะไม่ ดดะดได้ หรรอรก ค่ะะ ว่ าา
มะะ เมืออ่อคืน นน ทะะ ทำอะะไรรร ไปป บ้างงง”

คราวนี้เป็นเด็กสาวน่ารักที่ดูไร้เดียงสา…แต่ก็จำไม่ได้อยู่ดี

————————————————————————————–

“สวัสดียามเช้าค่ะริสะ”
“สวัสดีค่ะ .. ”
“ยังไงก็เราคบกันต่อไปได้มั้ย อย่าให้จบลงแค่คืนนี้เลย
เพราะว่าไอจังชอบริสะจังมากเลยนะคะ”

“คือว่า.. อย่าโกรธฉันเลยนะคะ ฉันจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยจริงๆ”

วันนี้กลับเป็นคนที่ดูแก่กว่าเรามากเหลือเกิน
คล้ายกับคุณป้าที่ต่างจังหวัด
แต่ก็น่ารักดี … แต่ถึงอย่างไร ก็ไม่สามารถระลึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน….

———————————————————————————–

“นี่ๆๆ ดูสิมีพนักงานใหม่มาทำงานด้วยล่ะ ดูสิคนนั้นไง ผู้หญิงที่ใส่แว่น ที่เท่ๆ นั่นไง”
“คนนั้นน่ะหรอ ว้าวว เท่จัง”
“อุ้ยเดินมาแล้วนั่นไง”

เสียงพนักงานสาวในบริษัทจับกลุ่มพูดถึงพนักงานใหม่ ที่เป็นสาวหล่ออย่างเต็มขั้น

“เอาล่ะๆๆ ทุกๆคน นี่คือพนักงานใหม่ของเรา อ้ะ เธอแนะนำตัวเลยดีกว่า”
“สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อ โยชิซาว่า ฮิโตมิ ยินดีที่ได้รู้จักทุกๆคนค่ะ”

ยสชี่กล่าวพร้อมส่งตาหวานให้เพื่อนร่วมงานทั้งหลาย
ผู้จัดการแนะนำตัวเริ่มแนะนำตัวคนในแผนกทีละคนๆ จนมาถึง

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อนิงาคิ ริสะ………..”

………………

“เจอกันจนได้สินะ .. ”
“ครับ พวกเราพาเขามาเจอกันจนได้”

“ยังไงเดี๋ยวเราลองเร่งปฏิกริยาดูซิ ว่าจะเป็นยังไง”
“ครับ หัวหน้า”
“เพราะอันนี้เราสร้างบุคลิกใหม่ไปแล้วนะ คราวนี้เป็นคนที่มั่นใจในตัวเองล่ะ”

“อ่าครับ บุคลิกเก่าผมว่าแย่จริงๆ เป็นคนติดอ่างไปซะได้ ผมล่ะฮา”

“แต่ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะให้ริสะ เปลี่ยนเป็นยังไงดี สาวเปรี้ยวสุดๆดีมั้ย? ”

“ก็คงจะดีครับหัวหน้า.. ”

ชายสองคนคุยกันในห้องแลปที่หนึ่ง ที่ภายในห้องเต็มไปด้วยเครื่องมือไฮเทค
ที่ คนธรรมดาไม่สามารถรู้จักชื่อได้

ในมอนิเตอร์มีภาพของริสะที่กำลังจ้องมองใครอยู่
และอีกมอนิเตอร์หนึ่ง ก็มีภาพของโยชิซาว่า กำลังมองเธอมาเช่นกัน…

การฝังกล้องลงในระดับสายตา
ทั้งสองคนก็เป็นแค่หนึ่งในโครงการวิจัยเกี่ยวกับการมีหลายบุคลิก
และการมีความทรงจำระยะสั้น เพื่อทดลองการเกิดความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล
แค่นั้นเอง….

—————————–

ฉันลองถามตัวเองเสมอ…
ถ้าวันใดฉันเกิดรักใครซักคนหนึ่ง และวันนั้นฉันตื่นขึ้นมา ฉันจะยังจำเธอได้ไหม…?

สำหรับฉันแล้ว มันเป็นคำถามที่ไม่สามารถตอบ ….

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้  ที่นี่ 

กีตาร์ของบอย

รุ่งอรุณของวันใหม่เริ่มต้นเมื่อนาฬิกาปลุกตัวเล็กเสียงแหลม ดังขึ้นที่ข้างตัว แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่ทอแสงรำไรยามเช้าสาดส่องมาทางช่องหน้าต่าง
ตกกระทบให้เห็นเด็กชายคนหนึ่งนอนขดตัวอย่างขี้เกียจ ที่ปลายเท้ายังมีผ้าห่มคลุมอยู่ มือข้างหนึ่งยังคงกุมนาฬิกาเจ้าปัญหาของเช้าวันนี้เอาไว้ ทั้งๆที่ปิดเสียงของมันเอาไว้แล้วแท้ๆ
ใจจริงแล้วเขาอยากจะนอนต่ออีกซักหน่อย เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ เช่นนั้นเขาจึงไม่ต้องไปโรงเรียน แต่กระนั้นก็ต้องไปช่วยแม่ทำงาน และความเกียจคร้านก็ดึงตัวเขาไว้ได้เพียงห้านาที
นับจากเสียงนาฬิกาที่ปิดตัวลง เสียงเรียกชื่อตัวเองดังจนนอนหลับต่อไม่ไหว

“บอยๆ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวแม่ด่า!!” แม้จะเป็นเหมือนเพียงคำพูดธรรมดาๆ แต่เมื่อเกิดขึ้นโดยพลังน้ำเสียงอันกร้าวกราดของพี่สาวตัวถึกของเธอ
“ไอ้บอย!! จะตื่นได้หรือยัง!!”และอีกหนึ่งประโยคก็ตามมาหลอกหลอนจนเขาต้องค่อยๆ บิดขี้เกียจขึ้นมาอย่างยากเย็น

ตาปรือๆสลึมสลือ ใบหน้ามีรอยลึกเป็นขีดยาวเพราะนอนทับสันผ้าห่มกระมัง บอยค่อยๆพับผ้าห่มแล้ววางแปะไว้บนหมอน เท่านี้แหละ เสร็จแล้วสำหรับการเก็บที่นอน
เพราะที่ซุกหัวนอนของเขาเป็นแค่ห้องเล็กๆ ที่เล็กมากๆ ซึ่งภายในกรอบสี่เหลี่ยมที่ล้อมรอบเขา ข้าวของที่อยู่ในห้องนั้นช่างบางตา เพราะมีแค่หมอนสามใบ และผ้าห่มสามผืน
ตู้เสื้อผ้าใบเขื่องหนึ่งตู้ที่กินบริเวณห้อง และคงจะเป็นตัวการทำให้ห้องดูเล็กลงด้วย เป็นแน่แท้ พร้อมกระจกที่มีกล่องใส่หวี และอุปกรณ์เสริมสวยติดมาทางด้านล่างของกระจกด้วย
มันถูกแขวนไว้ข้างๆตู้เสื้อผ้า

บอยตื่นขึ้นมาในห้องเดิมๆด้วยความชินตา ความยากจนของเขาทำให้ต้องอยู่ในห้องคับแคบๆแบบนี้ ต้องตื่นแต่เช้ามาทำงานทั้งๆ
ที่เด็กคนอื่นปั่นจักรยานเล่นกันอย่างสนุกสนาน ข้อนี้รู้ได้จากเสียงภายนอกที่ดังสนั่นมา เพราะนอกเหนือจากเสียงนกร้องแล้ว
ยังมีเสียงเด็กวิ่งเล่นกันแบบเต็มที่ เสียงหัวเราะดังก้องลั่นมาถึงในก้นบึ้งหัวใจ บอยทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีไปจากเสียงที่ได้ยิน
เขาก้าวไปหยิบแปรงสีฟันในกล่องเล็กๆตรงกระจก บีบยาที่ใกล้จะหมดจากหลอดอันกระจิ๋วริ๋ว บีบลากลงบนแปรงแต่น้อย ไม่จำเป็นต้องใส่เยอะ
บอยจำได้จากที่พวกเจ้าพนักงานจากอนามัยมาสอนวิธีการแปรงฟันให้เด็กๆ “ไม่ต้องบีบเยอะนัก บีบเท่าเม็ดถั่ว แปรงนานๆ อย่างถูกวิธี ฟันจะแข็งแรง”

คำพูดนั้นยังอยู่ในความทรงจำทุกครั้งเมื่อเขาบีบยาสีฟัน เขาสำรวจตัวเองในกระจก
เด็กชายบอยอายุสิบสองปีที่ใกล้จะโตเป็นหนุ่ม แม้ค่อนข้างห่างไกลนักกับบัตรประชาชน
แต่ร่างกายของเขาก็บอกได้ว่าดูเปลี่ยนไป ส่วนสูงที่มากขึ้นเรื่อยๆ บวกกับเสียงที่เริ่มมีความห้าวนิดๆที่เจือมากับเสียงเล็กๆแหลมๆ
คุณครูบอกว่านี่คือการเปลี่ยนแปลงทางฮอร์โมนเพศของผู้ชาย ที่เขาจำได้เพราะเขาตั้งใจเรียน แต่ไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ
เสียงดังกร้าวๆ ที่ไม่น่าจะเกิด กับผู้หญิงอายุสิบห้าปีอย่างพี่สาวเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ไอ้เหี้ยบอย!! ถ้ามึงยังไม่มาช่วยแม่อีกกูจะเตะมึง อย่าให้ต้องเรียกอีกครั้ง!!”
เอาอีกแล้ว พี่พูดคำหยาบอีกแล้ว จะว่ากระแดะก็ไม่เชิงที่บอยไม่ชอบให้ใครมาด่าเขา และไม่ชอบที่จะได้ยินคำหยาบ
ซึ่งเด็กที่โรงเรียนชอบพูดกันเป็นเหมือนคำติดปากไปเลย

เขาลากขาออกจากห้องไปยังห้องน้ำรวมได้ซักที พร้อมไปหยิบผ้าเช็ดตัวจากราวตาก
ฐานะอย่างเขาคงไม่มีห้องน้ำส่วนตัวที่สวยหรูหรอก มีเพียงแค่อ่างที่หล่อด้วยปูน ส้วมซึมที่ค่อนข้างสกปรก พื้นปูนที่ลื่นๆ แต่เขาก็ชินแล้ว
บอยตักน้ำด้วยขันแล้วถูสบู่อย่างว่องไว และเริ่มแปรงฟันตามอย่างที่เคยถูกสอนมา ประมาณสองนาทีกว่าเห็นจะได้ที่บอยล้างปาก
และเมื่อเขาเช็ดตัวและพาตัวเองออกมาจากห้องน้ำ ด้วยผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืนที่นุ่งไว้ และเสื้อผ้าที่ใส่เมื่อคืน เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นตัวใหม่
แล้วเอาตัวที่ใส่นอนเมื่อคืนแขวนไว้หวังใส่คืนนี้อีกรอบ เมื่อแขวนผ้าเช็ดตัวและเก็บแปรงสีฟันได้ ก็เริ่มสู่การทำงานของวันเสาร์เสียที
ก่อนที่พี่สาวของเขาจะมาฆ่าเขาจริงๆ

แม่ของเขามีอาชีพขายหมูปิ้ง ซึ่งขายดีพอสมควร และมันทำให้เขาต้องเหนื่อย ไปตลอดยันเที่ยง
แต่ก็ดีเพราะว่าจะได้มีเงินให้เขาไปโรงเรียน มีเงินจ่ายค่าเช่าห้อง ในที่สุดร้านตรงข้ามกับรถเข็นหมูปิ้งก็เปิด มันเป็นความบันเทิงใจ
แต่กลับชวนให้ห่อเหี่ยวเสมอเมื่อได้เจอกัน มันคือร้านขายกีตาร์และเครื่องดนตรีต่างๆ ซึ่งกีตาร์โปร่งตัวที่ถูกที่สุดโดนใจบอยมาก
เขาเคยลองเล่นของเพื่อน และจับได้หลายคอร์ดแล้วเสียด้วย เพราะเขาเป็นคนหัวไว จะหยิบจะจับอะไรเพียงสองสามทีก็ทำได้

กีตาร์ราคาหนึ่งพันห้าร้อยบาทที่เขาหมายหัวไว้ มันทำให้เขาต้องรับจ๊อบเล็กๆ ในการแจกใบปลิวบนสะพานลอยหลังเลิกเรียนทุกวัน
ซึ่งได้วันละร้อยยี่สิบบาท ต่อสามชั่วโมงที่ต้องยืนขาแข็งแบบนั้น ไม่แปลกที่บอยจะอาลัยอาวรณ์การเล่นกับเพื่อนๆ
เพราะเขาไม่ค่อยมีโอกาสน่ะสิ ตอนนี้เงินเก็บของเขาที่ฝากไว้ในธนาคารอย่างชาญฉลาดมีอยู่ถึง เก้าร้อยกว่าบาทแล้ว
อีกไม่กี่วันเขาก็จะได้กีตาร์ตัวนี้ไว้เล่นอย่างสมใจแล้ว….. แม้เขาจะทำงานมาได้หลายวัน ซึ่งมันสมควรจะได้กีตาร์นานแล้ว
แต่บอยก็ยักไว้ใช้จ่ายไปโรงเรียนบ้าง ซื้ออุปกรณ์การเรียนบ้าง และยังซื้อเสื้อยืดให้แม่ได้ใส่หนึ่งตัวด้วย

แล้วเสาร์อาทิตย์ที่น่าเบื่อก็ผ่านพ้นไป บอยได้วิ่งไล่จับกับเพื่อนๆเล็กน้อยในตอนเย็นวันอาทิตย์ ซึ่งมันทำให้นอนหลับสบายใจดี
เพื่อรอรับเช้าที่สดใสในการไปโรงเรียนที่เต็มไปด้วยความสนุก เมื่อเลิกเรียน บอยก็ทำหน้าที่แจกใบปลิวที่ไปรับมาจากร้านอุปกรณ์ไฟฟ้าแถวๆนั้น
หกโมงกว่าที่ใบปลิวยังไม่หมด ธรรมดาต้องหมดไปแล้วสิน่า เมื่อไม่หมดก็ยังต้องแจกต่อไป จนกว่าจะหมด วันนี้บอยถึงบ้านเป็นเวลาทุ่มสิบนาที
โชคดีที่มีเด็กนักเรียนกลุ่มใหญ่เดินผ่านมา เขาแจกรวดเดียวหมด และกลับไปรับเงินกับเถ้าแก่

กิจวัตรประจำวันเป็นแบบนี้ได้อีกหนึ่งอาทิตย์ เงินสะสมของเขา พอดีที่จะซื้อกีตาร์ตัวนั้นมาไว้ในครอบครองแล้ว
เช้าวันเสาร์ที่สดใสที่สุด บอยไม่ต้องพึ่งนาฬิกาปลุกด้วยซ้ำเพราะคืนนั้นเขาแทบนอนไม่หลับเลย ได้แต่นอนกอดถุงเงินของตัวเอง ที่แอบไปถอนมาเมื่อวาน
นึกใฝ่ฝันว่าตัวเองเป็นร๊อคเกอร์สุดเท่ดังศิลปินในทีวี ทำให้เช้านี้บอยช่วยแม่อย่างแข็งขัน ยิ้มแป้นให้ลูกค้าอย่างน่าตกใจ
และเมื่อเก้าโมงครึ่งที่ร้านเปิด เขารีบข้ามถนนไปซื้อมันทันที

เมื่อบอยเข้าไปในร้านก็รีบควักเงินออกมานับ ยื่นส่งให้แล้วชี้ไปที่กีตาร์ที่น่าใฝ่ฝันของเขา แต่…..มันไม่ได้อยู่ที่เดิม
เขามองหาทั้งที่ตู้โชว์หน้าร้าน และในร้านก็มองไม่เห็นจะมีซักตัว เหงื่อของเขาไหลออกมาที่หน้าผากโดยอัตโนมัติด้วยใจหวั่นๆ ในลางไม่ดี

“กีตาร์ตัวละพันห้าหายไปไหนแล้วครับ?” บอยยอมถามชัดๆให้แน่ใจไปซักที “อ๋อ…ขายไปแล้วล่ะ เพิ่งขายไปเมื่อวานซืนเอง”
สิ้นเสียงเจ้าของร้าน บอยแทบจะเป็นลม เพราะเงินที่เก็บหอมรอมริบมานานกลับซื้อของที่ตนเองต้องการไม่ได้
บอยเก็บเงินใส่ถุงเล็กๆของเขา เดินโซซัดโซเซจะออกไปจากร้าน แต่เสียงสวรรค์ก็เรียกบอยไว้ “มีเงินเท่าไหร่ล่ะไอ้หนุ่ม?” เถ้าแก่ทักก่อนบอยก่อนที่จะผลักประตูออก

“มีอยู่พันห้าครับ” บอยตอบด้วยน้ำเสียงน่าสงสารโดยไม่ต้องเสแสร้ง จนเถ้าแก่เริ่มเห็นใจ เพราะเห็นเด็กคนนี้มีความขยันขันแข็ง ช่วยแม่ขายหมูปิ้งตรงข้ามร้านอยู่ประจำ
ทั้งเป็นเด็กที่ดูเรียบร้อยต่างจากเด็กแถวนี้ที่เกเรอย่างสิ้นเชิง “งั้นเอางี้ เอาตัวนี้ไป” เถ้าแก่เดินเข้าไปหยิบกีตาร์มาตัวนึง ที่ดูยังไงก็สวยกว่าตัวที่เขาเล็งไว้มาก
เนื้อไม้มันขวับ รูปทรงสวยบาดใจ ที่เพื่อนๆเห็นเป็นต้องร้องโอ้โห แน่ๆ “ราคามันสองพันเจ็ดร้อยแต่ฉันจะขายให้เธอในราคาพันห้า”

…เถ้าแก่หยุดชะงักเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเด็กชายที่กำถุงเงินไว้แน่น
“แต่นายต้องมาช่วยฉันเฝ้าร้าน หลังจากขายหมูปิ้งเสร็จในวันเสาร์และอาทิตย์นะ สองสัปดาห์ด้วยกัน ตกลงไหม?”
บอยตกลงอย่างไม่ต้องคำนึง เขาไม่ต้องทำอะไรหลังจากช่วยแม่อยู่แล้ว “แต่ว่า..เอาการบ้านมาทำได้ไหมครับ?” บอยถามด้วยความกังวล
“ได้สิได้ จะเอากีตาร์มานั่งเล่นนั่งฝึกก็ได้นะ แล้วฉันจะช่วยสอนให้ด้วยดีมั้ย?”

“ดีครับ ดีมากๆ ขอบคุณมากๆครับ งั้นผมฝากกีตาร์ไว้ที่นี่เลยนะครับ แล้วนี่ก็เงินพันห้าครับ ผมต้องกลับไปช่วยแม่ขายของต่อแล้ว แล้วผมจะมาตอนบ่ายนะครับ”
บอยยกมือไหว้ขอบคุณหลายที ก่อนจะยิ้มแย้มเบิกบานกลับไปช่วยแม่ขายของ

และมองข้ามฟากมาในร้านเป็นระยะๆ ด้วยความเห่อกับของรักที่เพิ่งซื้อมา เมื่อถึงตอนบ่ายที่ช่วยแม่เสร็จแล้วเขาก็รีบข้ามไปเฝ้าร้านกีตาร์ และเริ่มฝึกเล่นมันด้วยความสุขอย่างไม่เคยมีมาก่อน จนเมื่อหมดวาระการทำงานของเขาต่อร้านขายเครื่องดนตรี เขาก็ยังมาของานทำจนเจ้าของร้านจ้างเขาประจำจนถึงทุกวันนี้ เพราะบอยเป็นเด็กดี ประหยัด และซื่อสัตย์อย่างยิ่ง

จนเวลาผ่านไปนานถึงสามปี ที่บอยยังคงช่วยแม่ขายหมูปิ้งพร้อมกับงานที่ร้านขายกีตาร์ จนมีซุกหัวนอนใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมที่ขยับขยายตามจำนวนรายได้ในบ้าน
และตอนนี้บอยก็มีกีตาร์ตัวใหม่แล้ว เป็นกีตาร์ไฟฟ้าสีดำแสนสวยในราคาพอเหมาะ แต่ไม่ว่าเขาจะมีตัวใหม่อีกซักเท่าไร ความทรงจำเก่าๆก็ยังคงย้อนให้นึกถึงวันวานที่สวยงามเสมอ
บอยขอบคุณตัวเองในความพยายามที่ทำให้มีวันนี้ แม้ไม่ยิ่งใหญ่ แต่เขาก็ภูมิใจ เจ้ากีตาร์โปร่งราคาสองพันเจ็ดร้อยตัวเก่าตัวถูกเก็บไว้อย่างดี
ถ้าใครได้พลิกที่ด้านหลังของมันก็คงจะเห็นกระดาษกาวเก่าๆ ถูกแปะเอาไว้ มีลายมือชุ่ยๆของเด็กชายคนนึงเขียนด้วยดินสอเอาไว้ว่า

……..“กีตาร์ของบอย”

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้  ที่นี่ 

สวัสดีคนดี

หวังว่าเธอคงสบายดี คงไม่ฝันร้าย คงไม่ร้องไห้ และคงไม่ตั้งหน้าตั้งตารอใครบางคน
จะใครซะอีกละก็คนที่เธออยากจะใช้ชีวิตด้วยยังไง แต่เธอคงยังไม่มีหรอก
แต่ฉันเข้าใจว่าเธอต้องรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้นดี ทำไมนะเหรอ ถ้าเธอไม่เข้าใจฉันจะอธิบายให้ฟัง

เธอเคยรอคอยใครใหม อาจจะเป็นเพื่อนที่เธอนัดว่าจะเล่นด้วย รอครูเข้ามาสอน รอเวลาเลิกเรียน
หรือรอใครสักคนกลับมาหา แต่สิ่งที่เธอจะเข้าใจลึกซึ้งถึงฉันที่สุด “เธอเคยรอพ่อกลับบ้านใหม” เธอต้องเคยแน่ ๆ ฉันรู้

ในค่ำคืนที่มืดมิดหมู่ดาว กับอารมณ์อันเกรี้ยวกราดของใครบางคน
จะใครซะอีกละก็แม่ของธอนั่นไง แม่กระวนกระวายเพราะพ่อไม่กลับบ้าน ไม่รู้หายไปไหน
อาจจะกินเหล้า ติดเพื่อน หรือติดผู้หญิงคนอื่นก็ไม่อาจมีใครรู้ได้
และสิ่งที่แม่ทำได้ คือใส่อารมณ์กับคนที่อยู่ใกล้ตัวซึ่งก็คือเธอนั่นเอง
ฉันรู้ว่าเธอคงไม่สนุกนักหรอก เพราะเธอเองก็คงไม่ใช่เด็กดีเท่าไหร่ ที่พอจะทำให้อารมณ์ของแม่เย็นลง
สิ่งที่เธอทำนะเหรอ มันก็คงไม่ต่างกับสิ่งที่ฉันอยากจะทำสักเท่าไหร่
ถึงแม้วัยเราจะต่างกันก็เถอะ ดื้อด้านจริง ๆ ฉันและเธอนี่
แต่ขอโทษเถอะเธอรู้ใหมว่าเรามีอะไรที่ต่างกัน ถ้าเธอไม่รู้ฉันจะบอกให้เราเข้าข้างคนต่างกันไงละ
เธอคงรู้ใช่ใหมเธอเข้าข้างใครเธอก็เข้าข้างพ่อไง เธอคิดว่าทำไมแม่จะต้องอารมณ์เสียด้วย
เดี๋ยวพ่ออยากกลับเขาก็กลับเองแหละน่า เธอยังไร้เดียงสาเกินไปสาวน้อย เธอไม่รู้ซึ้งถึงความรู้สึกของการรอคอยหรอก
มันมีทั้งความเหงา ความหวาดระแวง ความกลัว ความเศร้า โอ้ สารพัด
เธอคงไม่รู้หรอกจนกว่าเธอจะโตและรู้ว่าโลกมันโสมมขนาดไหน
นี่ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายนะ ฉันแค่อยากจะบอกเธอไว้ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน

ที่ฉันพูดอย่างนี้ก็เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้เข้าข้างพ่ออีกต่อไปนะซิ
ทำไมนะเหรอ บางทีฉันก็ไม่เข้าใจหรอกนะ ฉันรู้แต่ว่าฉันไม่อยากให้เขาคนนั้นของฉันหายไปไหนดึก ๆ ดื่น ๆ นะซิ
เธอรู้ใหมมันหมายถึงอะไรมันอาจจะหมายความว่าเขานอกใจเรา หรือมีผู้หญิงคนอื่นนั่นแหละ
หรือไม่บางทีเขาอาจจะกินเหล้าอยู่ที่ไหนซักที่ การหายไปดึก ๆ ดื่น ๆ มันไม่ได้หมายถึงส่งดีสักข้อเลยแหละ
ไม่รู้ซินะฉันไม่ชอบกลิ่นเหล้าซักเท่าไหร่ ถ้าฉันไม่ได้กินมันเข้าไปเอง
เธอคงเข้าใจดีนี่ ในวันที่พ่อเมาหัวราน้ำเธอก็ต้องไปลากพ่อเข้ามาในบ้าน
คืนหนึ่งเธอจำได้ใหม พ่อเมามากเลยแหละ เมาจนไปล้มอยู่บนกองไม้ข้างบ้าน และแม่ก็ไม่ยอมไปลากพ่อเข้ามา
เธอจำความรู้สึกของตัวเองตอนนั้นได้ใหม เธอต้องไปลากพ่อเข้ามาในบ้าน
เธอเด็กตัวเล็กนิดเดียวถ้าเปรียบกับพ่อ พ่อเหม็นกลิ่นเหล้ามาก เมื่อเธอไปถึงพ่อนอนคว่ำหน้าลงบนพื้น
ไม่มีเสียงอะไรดังออกมาจากพ่อ มีแต่กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง
เธอกลัว กลัวว่าพ่อจะตาย เธอรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านบอกแม่ว่าพ่อเป็นอะไรไม่รู้
สิ่งที่ออกมาจากปากแม่คืออะไรเธอจำได้ใหม ให้มันตายซะให้รู้แล้วรู้รอด
แม่ใจแข็ง ใจแข็งกว่าเธอมากนัก เธอรีบวิ่งกลับออกไปนอกบ้านเอาผ้าห่มและหมอนไปให้พ่อ
อยู่เฝ้าพ่อจนแม่มาลากตัวเข้าไปนอนในบ้าน คืนนั้นเธอฝันว่าพ่อตาย

เธอเข้าใจในส่งที่ฉันพูดดีใช่ใหม ทุก ๆ คืนที่พ่อหายไปเธอจะนอนรอเสียงรถพ่อกลับเข้ามา
รอจนเธอเผลอหลับไปทุก ๆ คืน ทุก ๆคืน พร้อมกับฝันว่าพ่อตาย

ฉันไม่อยากจะหัวเราะเยาะเธอเลย เธอมันโง่ เธอไม่รู้หรอกว่าพ่อไม่ตายเพราะเมาเหล้าหรอก
แต่พ่ออาจจะตายด้วยอุบัตเหตุ แต่ไม่ต้องกลัวทุก ๆ เช้าถึงพ่อจะเมาหนักขนาดไหนพ่อก็ยังขับรถกลับบ้านได้ทุกคืน
แต่เธอคงเข้าใจฉันแล้วใช่ใหมในคืนที่มืดมิดหมู่ดาว กับการเฝ้ารอใครสักคน

แต่เธอรู้ใหมตอนนี้มันไม่เหมือนกับตอนนั้นแล้วหละ เพราะตอนนี้ฉันไม่ด้เข้าข้างพ่อแล้วนี่
ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่ต้องกราดเกรี้ยว ก็เหมือนที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ไงละ
แปลกแต่จริงผู้ชายเป็นอย่างนี้ทั้งโลกใหมเธอว่า บางทีฉันก็คิดนะถ้าฉันทำอย่งเขาบ้างเขาจะรู้สึกอย่างฉันใหมนะ
ฉันอยากจะออกจากบ้านไปตอนตีสามตีสี่เขาจะคิดยังไงนะ เขาจะว่าอะไรฉันใหม
หรือเขาอาจจะดีใจก็ได้ที่เขาจะได้หายไปเหมือนกันไงละ

โลกนี่มันกลมหรือชีวิตมนหมุนวนก็ไม่รู้นะ ทำไมเราต้องเจออะไรซ้ำซาก
และเธอรู้ใหมสิ่งเลวร้ายที่เราเจอในอดีต เมื่อเรามาเจอมันอีกครั้งในอนาคตมันกลับเลวร้ายยิ่งกว่าเก่าอีกนะ
ฉันนึกว่าฉันจะชินกับมันแล้วซะอีก แต่เธอรู้ใหมันไม่เคยชินกับความเจ็บปวดเลย
เอาละนี่ฉันคิดจะเขียนหาเธอนิดเดียวนะ แค่นี้ก่อนละเพราะรู้สึกว่าคนที่ฉันนั่งคอยเขากลับมาแล้วละ
ไม่ต้องสงสัยหรอกนะ เขาก็กลับมากับกลิ่นเหล้าที่ฉันและเธอคุ้นเคยนั่นแหละ
แต่ถึงยังไงคืนนี้ฉันคงไม่ทิ้งเขานอนข้างนอกหรอก ฉันกลัวเขาจะหนาวตาย

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่ 

เลขระทึก

ในห้องปิดทึบแห่งหนึ่ง…กลิ่นอับๆคลุ้งอยู่ทั่วห้อง ร่างระหงของหญิงสาวกำลังนั่งคุกเขานิ่งอยู่หน้ากล่องใบหนึ่ง
ตัวเลขดิจิตอลสีแดงที่สว่างจ้าในความสลัวของห้อง ที่มีเพียงไฟดวงเล็กๆดวงเดียวส่องแสงบอกเวลาที่เหลือเพียงไม่กี่นาที

“ต้องทำยังไงต่อคะหัวหน้า” หญิงสาวถามหาคนคนหนึ่งซึ่งเธอเรียกว่าหัวหน้า
ผ่านทางไมโครโฟนจิ๋วที่ติดอยู่กับหูฟังข้างเดียวของเธอ

“คุณมีเวลาเท่าไหร่” เสียงชายคนนั้นถามเธอกลับ
“สามนาทีค่ะ”
“ตัดสายไฟสีม่วง” เสียงนั้นสั่งการเธอ
ด้วยแสงไฟสลัวในห้องทำให้เธอมองไม่ชัด เธอจึงตัดสินใจใช้ไฟฉาย

“ห้ามใช้ไฟฉายเด็ดขาด” เสียงสั่งการเฉียบขาด เธอชะงักมือที่กำลังกดสวิตช์ไฟฉาย

“เจ้าเครื่องที่คุณกำลังจะจัดการมันมีความไวต่อแสง
ถ้าเกิดว่าเซ็นเซอร์ของมันจับความสว่างที่เพิ่มขึ้นได้ มันจะทำลายตัวเองทันที
คุณต้องใช้ความสามารถของคุณเอง” เสียงนั้นอธิบายความให้เธอเข้าใจ เ
ธอถอนหายใจก่อนจะเก็บอุปกรณ์ที่เกือบทำให้เธอเสียชีวิตไปเสียแล้ว

เธอผู้นี้คือฝ้าย…หญิงสาวที่ไม่มีใครรู้ที่มา และเธอเองก็ไม่รู้ที่ไป
ถึงได้มารวมตัวกับองค์กรแห่งหนึ่งเพื่อทำงานเสี่ยงอันตราย เธอผู้ที่เปี่ยมไปด้วยจินตนาการและสัมผัสเหนือธรรมชาติ
ล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า เธอมีสัมผัสที่ 6 เอาไว้ทำนายผลบอล ซึ่งเข้าบ้าง ไม่เข้าบ้าง แม้ว่าบอลจะไม่เข้า
แต่ความกาลีก็ไม่อาจเทียบเท่ากับเทพหนุน ที่ใครๆก็พร้อมใจกันการันตีความกาลี แต่แทพหนุนนั้นชัวร์กว่าฝ้าย
ลองว่าเทพหนุนบอกอะไรมา ให้เตรียมจอบเตรียมเสียมและวาสลีนมาสวนได้เลย

งานนี้เป็นงานชิ้นสำคัญของเธอ เธอต้องทำให้สำเร็จ เพราะมันสำคัญมาก
สำคัญกับเธอและคนในองค์กร

ฝ้ายเพ่งสายตามองหาสายไฟสีม่วง พลางนึกในใจ ไอ้คนทำเครื่องบ้าๆนี้ต้องเป็นเกย์แน่ๆ
ถึงได้เลือกสายไฟสีม่วงมาเป็นสายสำคัญ เธอตัดสินใจระหว่าง สายสีม่วงเข้มกับม่วงอ่อน

“หัวหน้าคะ สีม่วงเข้มหรืออ่อนคะ”
“มันมีอยู่ม่วงเดียวนะฝ้าย เธอมองให้ดีดีสิ อ่อ เมื่อเธอตัดได้แล้ว ต้องรีบแก้รหัสให้ได้
เพราะว่าเวลามันจะหยุดไว้แค่ 1 นาทีเท่านั้นนะ ถ้าเธอไม่สามารถแก้ได้ทัน เวลาที่เหลือก่อนที่เธอตัดสายไฟจะเดินเร็วเป็นสองเท่า
เธอต้องรีบแก้รหัสให้ได้ แล้วกดที่แป้น รหัสเป็นเลขสองหลักเท่านั้น มีโอกาสกดได้ครั้งเดียว เมื่อกดแล้วประตูกลจะเปิดออก
คุณต้องรีบวิ่งออกมาเพื่อบอกรหัสแก่องค์กร ถ้าคุณพูดรหัสที่ได้ เซ็นเซอร์จับเสียงเลขรหัสมันจะทำให้เครื่องทำลายตัวเอง
พวกเราฝากความหวังไว้ที่คุณนะฝ้าย” เนื้อความนั้นสร้างแรงกดดันให้เธออย่างมาก เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดพรายทั่วใบหน้า
เธอใช้หลังมือปาดเหงื่อนั้นออก หากว่าความกดดันนั้น ไม่ได้ออกตามเหงื่อไปด้วย

เจอแล้ว เธอคิดในใจ โธ่ ไอ้เจ้าสายสีม่วงเข้มนี่มันเป็นสีฟ้านี่เอง เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ
เธอตัดสายไฟสีม่วงอย่างระมัดระวัง ฝ้ายหลับตาปี๋เตรียมรับผลที่จะเกิดขึ้นหากมันผิดพลาด
เสียงเครื่องร้องตื๊ดยาวก่อนทุกอย่างจะเงียบลง ฝากล่องดีดตัวออกเผยให้เห็นซองสีน้ำตาลนอนอยู่ที่ก้นกล่อง
เธอหยิบแว่นตาอ่านเซ็นเซอร์ขึ้นมาสวม เส้นสีแดงปรากฏอยู่เต็มกล่อง
เธอยิ้มมุมปากก่อนจะหยิบอุปกรณ์มาช่วยหักเหแสงเซ็นเซอร์พวกนั้นออก

“ฝ้าย เธออย่าลืมนะว่าเธอมีเวลาถอดรหัสแค่1นาที ตอนนี้เธอเหลือเวลาเท่าไหร่แล้ว”
เสียงนั้นเตือนสติเธอให้รีบทำงาน เธอมองนาฬิกาดิจิตอลนั้นอีกครั้ง ตัวเลขเล็กๆปรากฏอยู่ที่ริมล่างขวา เหลือเวลาแค่ 35 วินาที

“ทราบค่ะ ตอนนี้ได้รหัสมาแล้ว”
“เอาล่ะ รีบแก้เข้า”
“ค่ะ” เธอรับคำก่อนจะรีบแก้รหัส
ไก่ร้องตอนเช้าเลียงไทยชัดเจน / สัญญามาเป็นพิธีกรตอนบ่าย

ตายห่าน รหัสมีสองชุด เธอคิดในใจอย่างตื่นตระหนก เวลาที่เหลือก่อนจะตัดสายไฟเหลืออีกแค่ 1 นาทีกับอีก 20 วินาที
รวมกับเวลาที่มีตอนนี้ ก็เป็น 1 นาที 40 วินาที เธอต้องรีบใช้ความอัจฉริยะที่มีมาแต่กำเนิดของเธอเอาตัวรอด

ไก่ร้องตอนเช้าเสียงชัดเจน ไก่ร้องก็ไก่ขัน…ใช่ ไก่ขันตอนเช้า เอ้ก อี เอ้ก เอ้ก
เสียงไทยชัดเจนเหรอ อีมันก็เป็นอักษรภาษาอังกฤษ เสียงไทย งั้นตัดทิ้ง เหลือ เอ้ก เอ้ก เอ้ก
เอ๊ะ จะเป็นไข่หรือว่าเอ้ก 8 ดีนะ เธอลังเลใจเหลือเกิน

เสียงไทย อืมมมม ออกสำเนียงไทยๆ เธออ้าปากจะลองออกเสียง
แต่นึกได้ว่าเซ็นเซอร์จะจับเสียงได้ เธอจึงตัดสินใจเลือก “88”

สัญญามาเป็นพิธีกรตอนบ่าย สัญญาก็คงเป็น ดู๋ สัญญา คุณากรแน่ๆ
แล้วรายการตอนบ่ายเหรอ อืม รายการที่สัญญาเป็นพิธีกร ก็มี…….

ตี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด เสียงร้องของเครื่องบอกว่าเวลาที่หยุดไว้ 1 นาทีได้หมดลงแล้ว
ตัวเลขดิจิตอลวิ่งอย่างรวดเร็ว จาก 20 วินาที เหลือเพียง 10 วินาทีในชั่วพริบตา

รายการอะไรบ้างวะ รายการอะไรวะ เวรเอ๊ย ทำไมนึกไม่ออกวะ ที่นี่หมอชิต มันเลขอะไรวะ
แต่เอ๊ะ ที่นี่หมอชิตมันมาตอนดึกนี่ว่า แล้วตอนบ่ายก็ต้อง 07โชว์ เลข 07

ได้แล้ว เธอได้รหัสมาแล้ว 88 กับ 07
แต่เธอไม่สามารถบอกกับหัวหน้าได้ เธอได้เพียงแต่บอกว่าเธอสามารถถอดรหัสได้แล้ว

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด เสียงเครื่องกำลังนับถอยหลัง 15 วินาทีสุดท้าย
แม้ว่าเธอจะสามารถหารหัสมาใส่ได้ แล้วแต่เธอยังต้องหาตัวแป้นกดรหัสอีก
เธอพลิกข้างกล่องมา ทั้งสองข้างมีตัวแป้นสองสี
สีแดงและสีฟ้า เธอตัดสินใจใส่รหัส 88 ที่แป้นสีฟ้า และรหัส 07 ที่แป้นสีแดง

ตี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เสียงสัญญาณดังมากจนเธอต้องยกมือปิดหูพร้อมหลับตาปี๋ ยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิด
เธอไม่สามารถทำภารกิจได้สำเร็จ เธอต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ทั้งที่เธอมีรหัสไว้ในมือแล้ว
เสียงกัมปนาทดังขึ้น สติของเธอหลุดลอยไปหลังจากนั้นไม่กี่วินาที…

“อีฝ้าย มึงตื่นได้แล้ว แสงแดดมันแยงหอยมึงจนจะสุกแล้วอีห่า นอนกินบ้านกินเมืองอยู่ได้
ถ้ามึงฝันได้เลขก็จะไม่ด่ามึงเลยนะ” เสียงคุณนายเจ้านายของฝ้าย…สาวใช้ในคฤหาสน์หรูราคาหลายสิบล้านบาท
คุณนายที่ร่ำรวยจากอาชีพเจ้ามือหวย สามีทำโต๊ะบอล ลูกสาวตั้งโต๊ะแชร์ ลงทุนมาปลุกสาวใช้สัมผัสที่ 6 เหนือธรรมชาต
ิรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าถึงที่เพราะหาเครื่องเพชรชุดโปรดไม่เจอ ฝ้ายงัวเงียๆตื่นมาเจอหน้าคุณนายก็ตาลีตาเหลือก…
ไม่ใช่เพราะกลัวคุณนาย แต่เป็นเพราะกลัวลืมเลขที่เพิ่งฝันเจอเสียมากกว่า

“ฮ่วย ไอ้เลขบ้ากว่าจะได้เล่นซะกูกลัวเยี่ยวแทบราด” เธอพึมพำๆก่อนจะจดเลขใส่โพยยื่นให้คุณนาย
“แทงหมดตัวเลยค่ะคุณนายขา”

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่ 

เรื่องดีๆ ที่ผ่านมาแล้ว

“วันที่จับมือกันเธอและฉันยังจำได้ไหมว่าเมื่อไหร่……”
ความเป็นจริงสำหรับวันนี้..คำตอบคงไม่ได้จากเธอ
แค่คำตอบจากฉัน เธอจะได้เสมอแค่เธอยอมรับฟัง

“ทุกอย่างก็เหมือนจะเป็นใจให้เจอะและพบความสดใส….”
เมื่อคราวก่อน ที่เรายังคงมองหน้ากัน มือเรายังคงกุมกันไว้อย่างแนบแน่น
สายตาที่แก่นซน คำพูดที่ไม่ค่อยหวาน แต่แม้กระนั้น ในใจเรารู้ดีว่าเรารักกัน

เรื่องเหล่านั้น ใช้ระยะเวลาประมาณเกือบหนึ่งปีเห็นจะได้
แต่สุดท้าย มันก็จบลงแบบไม่คาดฝัน

เรื่องนี้ยังไม่มีใครตาย มีก็แต่แค่เจ็บจวนเจียน แต่ก็ยังไม่ตาย
ทุกวันนี้ก็ยังคงหายใจ แม้ตอนนี้จะหายใจขัดข้องเพราะอาการหวัดอันโหดร้าย
จากพิษกัญชาและลมแอร์คอนดิชันเนอร์หลายร้อยพันหมื่นบีทียูในฮอลล์ใหญ่
ที่จัดงานแสดงคอนเสิร์ตที่หนึ่ง..

ที่อยากจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดถึง กล่าวอ้าง และค้นลึกตรึกตรอง
ถึงความทรงจำเก่าๆ เพียงเพราะงานนี้ ในปีที่แล้ว เราอยู่ด้วยกัน ..

ปีที่แล้ว ฉันดูThe travelers วงแจ๊ซวงโปรดของฉัน กับเธอ..
ฉันมีความรู้สึกว่ามีความสุขเหลือเกิน

ปีนี้..ฉันยังคงดูวงนี้เช่นเคย .. ศิลปินยังคงเล่นดีและเก่งเหมิอนเช่นเคยเป็น
ฉันมีความสุข… แต่คงมิอาจเทียบกับปีที่แล้ว มันคนละเรื่องกันเลย

อะไรๆก็ย้อนหวนคืนกลับมา มันวิ่งวนรอบในหัว
มันจะหยุดพักก็ต่อเมื่อต้องการให้ระลึก
ระหว่างที่เดินอยู่ในงาน มันหยุดวิ่งบ่อยๆ

บ่อยจนผมรำคาญ น้ำตาที่พักหายไปแล้วช่วงหนึ่ง ค่อยรินบางๆ
และหายไปอย่างรวดเร็วด้วยความอาย
จะให้ใครเห็นน้ำตาตอนนี้ได้อย่างไร …

ไม่คิดว่าเราจะได้กลับมาคืนดีกัน
ไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีก
แต่ไม่เคยสามารถเลิกรักคนๆนี้ได้เลย…
ทุกๆสิ่งสวยงาม เกินกว่าจะลบเลือน
แม้จะเป็นแค่ ”เรื่องดีๆ ที่ผ่านมาแล้ว”

“เมื่อเจอะอะไรดี ก็คิดถึงเธอจับใจ”
พระเอกคนนั้นที่เธอชอบ หนังเรื่องนี้ที่เธอบอกว่าอยากดู
สถานที่ที่เราอยากไปเที่ยวด้วยกัน เสื้อผ้าที่เธอได้แต่ยืนกรี๊ดอยู่หน้าร้าน
เพลงนี้ที่เราร้องพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายเสมอๆ แล้วอมยิ้มกันอยู่ในท
ีเมื่อได้ยินเสียงของฝ่ายตรงข้าม ถ้าจะให้พูดอะไรๆน้ำเน่าๆ ก็คงจะเรียกได้ว่าใจตรงกัน
เมื่อไหร่ที่ฉันตกอยู่ในสถานการณ์หนึ่งๆ ที่เราเคยทำ เคยคิด และเคยพูดถึง
ฉันมีอันได้ต้องยกประโยคหรือการกระทำของเรา มาเล่าให้คู่สนทนาฟังเสมอๆ
เขาอาจรำคาญ หรือเพียงได้แต่ด่าว่าฉันในใจสำหรับความเพ้อ ที่ไม่ยอมหยุดนิ่ง

สิ่งใดที่ฉันเจอ สิ่งใดที่ชั้นพบ สิ่งใดที่ชั้นได้ยิน สิ่งใดที่ชั้นได้ฟัง

“อะไรที่แสนดี อะไรที่สำคัญ ไม่มีสิ่งไหนลบเลือนจากฉัน
เรื่องราวดีๆเหมือนฝัน
ที่เราเคยดีต่อกัน
ฉันยังคงจำได้ทุกวัน
แม้ไม่เป็นดังเดิม”

เสียงแอร์เอ่ยเฉื่อยที่เอาแต่ร้องหวี่ๆ ถ้าเราสังเกตถึงมัน เมื่อตั้งใจฟัง
เราอาจจะรำคาญ ไม่พอใจ ทำไมมันต้องดัง

แต่เมื่อเราปล่อยตัวเอง ไปกับกระแสลมที่มันนำมาให้
โดยมิได้ใส่ใจในเสียงของมัน อาจจะเป็นเพราะว่าเรายุ่งจนมิได้สนใจ
หรืออาจจะไม่คิดถึงมันอย่างเป็นสำคัญนัก
ผมพูดรวมถึง เสียงพัดลมคอม
เสียงน้ำหยดจากปลายก๊อก
เสียงเคาะคีย์บอร์ดจากก้นบึ้งของหัวใจในวันนี้

ถ้าคนเราใส่ใจ ในสิ่งที่เกิดขึ้น แม้ในขณะนี้
หรือกระทั่งแม้ในอดีต… สิ่งเหล่านั้นจะทำให้คุณได้พบมุมมองแตกต่าง
ซึ่งมันจะทำให้คุณได้พบเจอกับ “เรื่องดีๆ ที่ผ่านมาแล้ว”

ผมระลึกความทรงจำของรักเราไว้เสมอ
เพียงเปิดก็เจอ ไม่ว่าเรื่องไหน ผมไม่เคยลืม
สามร้อยกว่าวันที่เรามีด้วยกัน ผมคิดว่าผมสามารถพูดออกมาได้หมดนะ

บทความนี้ คนอ่านอาจจะคิดว่าผมเพ้อ เป็นแค่บทความไร้สาระ
แต่ถ้าคุณอ่านมันแล้วฟังเสียงที่อยู่รอบตัวไปด้วย
หวนกลับไปคิดถึงอดีตที่คุณมีด้วย
ผมเชื่อ ว่าคุณจะพบกับเรื่องดีๆที่คุณได้เคยผ่านมาแล้วแน่นอน
ถึงมันจะเศร้า แต่เราก็ยังมีความสุข

“แม้จะเป็นแค่เพียงช่วงหนึ่ง ช่วงเวลาสั้นๆ ฉันไม่อาจลืมไปได้
ชีวิตต้องเริ่มต้นใหม่ อีกมาก..มาย
แต่ขอจำเอาไว้ ว่าเรารักกัน”

Dedicate to makora..
Fick 12/11/50 16.25 in dad’s office

หมายเหตุ ภายใน “ … “ เป็นเนื้อเพลงจากวงsuper baker ที่ข้าพเจ้าชื่นชอบ
ยกเว้น “..” ในสามบรรทัดสุดท้าย เป็นเพลงที่ข้าพเจ้าแต่งขึ้นเองเพื่อเธอ…

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่ 

รอ

แอลกอฮอล์ระดับ 40 ดีกรีใสเหมือนตาตั๊กแตนอีกแก้วหนึ่งหายวาบลงในคอของเขารวดเดียวหมด
เขานั่งกินมันตรงนี้มานานเท่าไรแล้วเขาจำไม่ได้ จะกินต่อไปถึงเมื่อไหร่เขาก็ตอบไม่ได้
รู้แต่เพียงว่าหากเฮียเจ้าของร้านผู้ใจดียังไม่ปิดร้านแล้วไล่เขาออกไปเขาก็จะนั่งดื
่มอย่างนี้มันเรื่อยไป

ดื่มเพื่อ…..รอ

เขาพบเธอในวันที่ฝนตกหนักในปลายฤดูหนาว เธออยู่ในชุดลำลองง่ายๆดูสบาย
ละอองฝนที่โดนตัวเธอบวกเข้ากับกลิ่นน้ำหอมฝรั่งเศสแต่ Made in China อ่อนๆ
ทำให้เขาหลงรักเธอตั้งแต่แรกพบ เธอ…ผู้มากับสายฝน

เขาพบเธออีกหลายครั้งที่ป้ายรถเมล์
เขาแอบตามเธอไปจนได้รู้ว่าบ้านเธออยู่ถัดจากบ้านของเขาไปแค่หนึ่งซอย
บ้านไม้ 2 ชั้นที่ด้านล่างเป็นร้านขายของชำและด้านบนแบ่งให้เช่า
เขาพยายามทำความรู้จักกับเธอหลายครั้ง
แต่ เขา…ไม่กล้าพอ

วันนี้เป็นอีกวันที่ฝนตกเขาหลบฝนอยู่ในตู้โทรศัพท์ เพราะวิ่งไปที่ป้ายรถเมล์ไม่ทัน
ทันใดนั้นร่างอีกร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาเบียดเขาในตู้โทรศัพท์
เธอ!!นั่นเอง เธอในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้น ร่างนั้นเปียกปอนไปด้วยฝน

“ขอหลบฝนด้วยคนนะคะ” เธอบอก
“ครับ” บทสนทนาแรกที่เขาได้พูดกับเธอ

หลังจากนั้นบทสนทนาต่างๆระหว่างเขาและเธอ พรั่งพรู ลื่นไหล
เหมือนคนได้รู้จักกันมาแสนนาน

เธอชื่อ “น้ำหวาน” ชื่อของเธอหวานแต่ตาของเธอทุกข์
ถึงเขาจะรู้จักเธอไม่นาน แต่ทุกครั้งที่ถามเธอเรื่องบ้านเธอจะเล่าถึงมันด้วยดวงตาเหม่อลอย และเศร้าสร้อย
เธอเล่าว่าเธอและครอบครัวย้ายมาจากต่างจังหวัดเข้ามาหางานทำในกรุงเทพฯเมืองที่เต็มไ
ปด้วยความหวัง
หวังว่าชีวิตจะดีขึ้น หวังว่าจะต้องไม่ลำบาก หวังถึงการมีอยู่มีกิน
แต่…ความหวังพังทลาย แม่ของเธอถูกรถชนตายตอนที่แบกถาดขนมที่ขายหมดกลับบ้านในวันเกิดของเธอ

“วันนั้นแม่บอกว่าถ้าขายขนมหมดจะพาไปฉลอง” เธอเล่าพร้อมน้ำตานองหน้า
หลังจากนั้นก็เหลือเธอกับพี่สาวและพ่อ พี่สาวเธอต้องออกจากโรงเรียนมาทำงานในโรงงานเพื่อช่วยทางบ้าน
“พี่และหนูรักกันมาก” เธอยิ้มทั้งน้ำตา

พี่เธอจากไปเมื่อปีก่อนเพราะถูกวินมอเตอร์ไซด์ลากไปข่มขืนแล้วฆ่า
หรือฆ่าและข่มขืนในพงหญ้าข้างโรงงาน

ใครจะสนในโลกแสนบัดซบใบนี้

เขาและเธอสนิทกันมากขึ้น มากขึ้น จนเกิดกลายเป็นความรัก
แต่…เขาไม่เคยไปบ้านเธอสักครั้งเดียว

“พ่อไม่ชอบให้ผู้ชายมาบ้านน่ะ” เธอบอกกับเขา เ
ขาและเธอคบกันเรื่อยมาเขาและน้ำหวาน ผู้มีนัยน์ตาเศร้า

กริ๊งงงงงงง!!!! เสียงโทรศัพท์ในออฟฟิศของเขาดังขึ้นเหมือนปกติทุกวัน แต่วันนี้มันผิดปกติ
โรงพยาบาลโทรมาบอกว่า น้ำหวานเป็นลมและให้โทรหาเขา

“หมอบอกว่าพักผ่อนน้อยน่ะ” เธอยิ้มแต่สายตาส่อแววกังวล
หลังจากนั้นเขาไม่เจอน้ำหวานอีกเลย ข่าวว่าเธอท้องเพราะถูกพ่อข่มขืนแล้วไปทำแท้ง
แต่คลินิกที่ไปทำนั้นเป็นคลินิกเถื่อนทำให้เธอตกเลือดจนตาย

เขารู้ข่าว เขาเสียใจ เขา…ร้องไห้

เหล้าขาวขวดที่เท่าไหร่แล้วเขาไม่ได้นับ เขาไม่ได้กินมันเพื่อให้เมา
แต่กินเพื่อย้อมใจ กินเพื่อรอ…มัน

นั่นไงมันมานั่นแล้วสั่งเหล้าดื่มเหมือนทุกวันมันจะกินจนเมาแล้วเดินกลับบ้าน
เขาตามมันไป ประกายวูบจากโลหะสีเงินคมกริบถูกควักออกจากกระเป๋า

เขาเดินตามมันไป ตามไป ตามไป
จนแทบจะหายใจรดต้นคอมัน

แล้วเขาก็ตัดสินใจ….เชือด

ฉับ!!!

ฉับ!!!

อ๊ากกกกกก!!!!

กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งล่องลอยไปทั่วในอากาศ
เลือดชั่วของมันพุ่งกระจายแล้วไหลปนไปกับน้ำฝน
แล้วเขาก็เดินลับหลังหายไปกับความมืดของมุมเมือง

พาดหัวข่าววันรุ่งขึ้น
หนุ่มใหญ่ดวงซวยโดนตัดเจ้าโลก!!

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่ 

เรื่องสั้น : ‘เพียงเสี้ยวหนึ่งของความคิด’

ภาพความทรงจำช่วงสำคัญในชีวิตไหลผ่านเข้ามาในสมองของ ทรงพล เป็นลำดับ
ในขณะเขากำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศที่ระดับความสูงขนาดตึกแปดชั้น
มันเป็นความจริงที่ว่าเมื่อคนเราใกล้ตาย เราจะได้เห็นภาพชีวิตที่ผ่านมาของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง
ทรงพล ได้รับรู้ความจริงข้อนี้ในตอนที่เขาตัดสินใจกระโดดลงมาจากยอดตึกเมื่อครู่

ในเวลานี้เขาไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว
ภาพยนต์ชีวิตของเขาจบลงพร้อมกับร่างที่กระแทกเข้ากับพื้นปูนข้างล่างอย่างจัง

ทรงพล ไม่ทันได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำไป
สติของเขาค่อยๆ พร่าเลือนพร้อมกับดวงตาทั้งสองข้าง

แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็จบลง คงเหลือทิ้งไว้เพียง…ความมืด

……………………………………………………………………..
……

ทรงพล รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่ามีแสงสว่างจ้าส่องลงมายังเขา
เขาค่อยๆ เปิดเปลือกตาและลุกขึ้นยืน น่าแปลกใจที่เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว
ทั้งที่เมื่อครู่เขาเพิ่งตกลงมาจากตึกสูง

มองไปรอบตัวที่ที่เขายืนอยู่ในตอนนี้มีลักษณะเป็นแท่นสี่เหลี่ยมซึ่งตั้งอยู่อย่างโด
ดเดี่ยว
เบื้องหน้าแท่นสี่เหลี่ยมนั้นเป็นลานกว้าง ว่างเปล่า และไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากตัวเขา

เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น
“ทรงพล เข็มทอง อายุ 25 ปี ฆ่าตัวตายเพราะอกหัก”
ในน้ำเสียงนั้นเหมือนผู้พูดกำลังยิ้มเยาะเขา

ร่างของผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางลานกว้างเบื้องหน้าราวกับผุดขึ้นมาจากความมืด
ชายคนนั้นสวมเสื้อสูทสีขาว ผูกเน็กไทด์สีครีม
เขาใส่กางเกงขายาวสีขาวกับรองเท้าหนังสีดำที่มันวาว
ผมของเขาสั้นเกรียน ทรงพลมองเห็นใบหน้าของชายคนนั้นไม่ชัดมากนัก

“ผมถามคุณจริงๆ เถอะ ทรงพล คุณฆ่าตัวตายทำไมวะ รู้มั้ยว่ามันบาปแค่ไหน”
“ผมไม่เชื่อเรื่องบาป กรรม ผมไม่เชื่อเรื่องนรก สวรรค์” ทรงพลตอบ

“น่าขำ คุณคิดว่าตายแล้วเรื่องทุกอย่างจะจบ อย่างนั้นมันไม่ง่ายเกินไปหน่อยหรือ ?”
“นี่ผมกำลังอยู่ที่ไหน ?”

“ที่ที่คุณไม่เชื่อว่ามี ‘นรก’ ยังไงล่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น คุณก็คือยมฑูต ?”

“เปล่า ผมเป็นพิธีกรของนรก อธิบายอย่างง่าย มันก็คล้ายกับเกมโชว์โง่ๆ บนโลกของคุณนั่นแหละ”
“แล้วทำไม ผมต้องมาที่นี่”

“เพราะ ‘กรรม’ ที่คุณก่อไง คุณทรงพล คนที่ฆ่าตัวตายทุกคนล้วนต้องมาที่นี่ก่อน”
“ทำไม ?”

“เพื่อให้ผมได้คุยกับคุณ แล้วถ้าคุณตอบคำถามได้ถูกใจผม คุณอาจจะไม่ต้องชดใช้กรรมเลย”
“น่าสนใจ…คำถามของคุณคือ ?”

“คุณอยากรู้มั้ย ว่าถ้าคุณไม่ฆ่าตัวตายวันนี้ ชีวิตของคุณต่อไปจะเป็นยังไง”
“นี่คือคำถาม ?”

“เฮ้ อย่าซีเรียสสิ เราแค่คุยกันเฉยๆ ผ่อนคลายหน่อย”
“อยากสิวะ ถามโง่ๆ”

จอทีวีพลาสม่าโผล่ขึ้นมากลางลานกว้างแห่งนั้น ภาพในจอทีวีคือภาพของทรงพล
ในอีก 1 ปีต่อจากนี้ เขาจะดื่มเหล้าอย่างหนักเพื่อให้ลืมคนรักที่ทิ้งเขาไป
อีก 2 เดือนต่อจากนั้น เขาถูกไล่ออกจากบริษัทที่ทำงานอยู่

“หึหึ ชีวิตกู” ทรงพลหัวเราะเยาะให้กับตัวเองเบาๆ

3 เดือนต่อมา เขาก็ยังหางานใหม่ทำไม่ได้ ชีวิตของเขาในช่วงนี้คือหนังดราม่าน้ำเน่าเรื่องหนึ่ง
เขาต้องอดมื้อกินมื้อ จนทำให้ลืมรสชาติของอาการอกหักไปชั่วขณะหนึ่ง

1 เดือนต่อมา เขาเริ่มทำธุรกิจของตัวเอง โดยเริ่มจากธุรกิจเล็กๆ อย่างการขายกาแฟโบราณ

ภาพในจอทีวีพลาสม่าดำเนินไปเรื่อยๆ และจบลงที่ตัวเขานอนตายอยู่บนเตียงที่อบอุ่น
ท่ามกลางลูกหลานมากมายที่ต่างก็รักเขา ด้วยวัย 80 ปี

“เห็นแบบนี้แล้ว คุณอยากจะย้อนเวลากลับไปมีชีวิตต่อมั้ยวะ คุณทรงพล”
ชายในชุดสูทสีขาวเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

ทรงพล นิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง มันอาจเป็นเพียงความคิดชั่ววูบที่ทำให้เขากระโดดลงมาจากตึก
บางทีเขาอาจจะเลือกวิธีตายที่ผิดไป หรือบางทีในตอนนั้นเขาอาจจะไม่ได้อยากตายจริงๆ
ทำไมเขาต้องมาตายเพราะผู้หญิงคนเดียว….

“อย่าคิดมาก คุณทรงพล ผมถามคุณเล่นๆ เพราะยังไงตอนนี้คุณก็ตายไปแล้ว
เอาล่ะผมจะถามคำถามคุณแล้วนะ ก่อนตายคุณได้เขียนจดหมายลาตายเอาไว้
ข้อความในจดหมายตัดพ้อต่อว่าคนรักของคุณว่าเป็นต้นเหตุทำให้คุณต้องมาตายในวันนี้
คำถาม…..คุณเขียนจดหมายโง่ๆ นั้นเพื่ออะไร ?”

ทรงพล กำลังคิดหาคำตอบ…คำตอบที่จะทำให้ชายในเสื้อสูทสีขาวคนนั้นถูกใจ
คำตอบที่จะทำให้ตัวเขาไม่ต้องชดใช้กรรม
แต่อาจเพราะความเกลียดชังที่เขายังคงมีต่อเธอคนนั้นอยู่
จึงทำให้เขาตอบออกไปตามความเป็นจริงที่เขารู้สึก ณ ช่วงเวลานั้น

“ผมต้องการทำให้เธอรู้สึกผิด ต้องการให้เธอแบกรับความผิดนี้ไปชั่วชีวิต
ต้องการให้ชีวิตของเธอไม่มีความสุข เหมือนกับตัวผม…ในตอนนี้”

“โอ…นี่แหละคือเหตุผลของคนที่ฆ่าตัวตาย ความจริงแล้วเขาไม่ได้อยากตาย
เขาเพียงอยากโยนความรู้สึกผิดให้กับคนที่เขาเกลียด…เพียงแค่นั้น มนุษย์หนอมนุษย์”

แสงสว่างจ้าค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับชายในเสื้อสูทสีขาวคนนั้น
ความมืดกลับเข้ามาแทนที่อีกครั้ง ทรงพล รู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตาทั้งสองข้าง
เขาค่อยๆ ล้มตัวลงนอน….

……………………………………………………………………..
……

สายลมเย็นปะทะเข้ากับใบหน้าของทรงพลในขณะที่เท้าข้างหนึ่งของเขาเหยียบอยู่ที่ราวเหล
็ก
บนยอดตึกซึ่งกั้นระหว่างตัวเขากับพื้นปูนที่อยู่เบื้องล่าง เขาค่อยๆ ก้าวเท้าลงมาจากราวเหล็กนั่น
ก่อนที่จะหยิบจดหมายที่เขาเขียนเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
เขาฉีกมันจนกลายเป็นเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ก่อนที่จะปล่อยให้มันปลิวไปตามแรงลม….

ชายในเสื้อสูทสีขาวคงพอใจที่เขาตอบคำถามนั้นออกไป ตามความเป็นจริงที่เขารู้สึก

ชีวิตของทรงพลหลังจากวันนั้นไม่ได้ดำเนินไปเหมือนกับภาพที่เขาได้เห็นบนจอทีวีพลาสม่
า
อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ดื่มเหล้าอย่างบ้าคลั่งจนถูกไล่ออกจากงาน
แม้ชีวิตต่อจากนี้ไปจะไม่ได้จบลงสวยงามในแบบที่เขาเคยเห็น
แต่จะมีประโยชน์อะไรหากเราได้รู้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตทั้งหมดล่วงหน้า
แล้วทำตามนั้นโดยทิ้งสิทธิที่จะเลือกทางเดินชีวิตที่ต่างออกไป

ทรงพล พร้อมที่จะรับมือกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับชีวิตของเขาต่อจากนี้
เพราะ ‘ความไม่แน่นอน’ คือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ชีวิตดำเนินต่อไปได้ในแบบที่มันควรจะเป็น

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่