<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title> &#187; Cunm’s Awards</title>
	<atom:link href="http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&#038;tag=cunm%e2%80%99s-awards" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.cunm.net/wp</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Mon, 05 Apr 2010 06:56:11 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.9.2</generator>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
			<item>
		<title>ของป่า : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๒๐</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=53</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=53#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 10 Feb 2008 21:58:09 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>
		<category><![CDATA[Cunm’s Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=53</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
			ของป่า

อำเภอ น้ำโสม จังหวัด อุดรธานี
ท่ามกลางอากาศที่ร้อน อบ อ้าวของเดือนเมษายน ผมกับเพื่อน 3 คนประจำที่อยู่คนละจุด
“สุ่ม” ขังไก่ อันไม่ใหญ่นัก ที่พวกผมนำมาจากบ้าน แล้วหักกิ่งไม้มาทับพรางตัวเอาไว้
ผมนั่งซุกตัวอยู่ใน สุ่ม นั้นนานเกือบชั่วโมง ตาจ้องไปที่ต้นไม้ใหญ่ จากช่องที่ทำไม้ ในมือจับปืน CZ ขนาด .22
และเล็งปากกระบอกไปที่ต้นไม้นั่น เพื่อน 2 คน ที่ประจำคนละจุด ถือปืน สับแก๊ป คนละกระบอก

วันนี้ความหวังอยู่ที่ผม อึดใจต่อมา เสียงกิ่งไม้ลู่ลม และเสียงกิ่งไม้หักครืด ๆ แว่วมาแต่ไกล ผมเงี่ยหูฟัง
มีเสียงแทรกอากาศ มา คล้ายคนคุยกัน “พ่อ~แม่~พ่อ~แม่” สลับกันไปมา
ให้ตายเถอะ อุปทาน เสียงจากป่าแบบนี้ ถ้าเป็นกลางคืนผมคงเผ่นแนบ ไปแล้ว
ผมขยับตัวเบา ๆ ในสุ่มนั้น แนบสายตาเล็งเข้ากับศูนย์ปืน เสียงกิ่งไม้หัก ใกล้เข้ามาทุกที
ไม่นานนักผมก็ได้เห็นตัวต้นเสียง และมันคือ
สิ่งที่ผมกับเพื่อนรอคอย ฝูงลิงป่า เข้ามาที่ต้นไม้ใหญ่ แบบระวังภัย
ใช่แล้วครับ ผมกับเพื่อนกำลังซุ่มยิง ลิงป่า หลังที่เจอเส้นทางโดยบังเอิญ
ตัวจ่าฝูง ตัวใหญ่กว่าลิงหนุ่มเกือบทุกตัว [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=53</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>24 ชั่วโมง : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๙</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=52</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=52#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 10 Feb 2008 21:57:04 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>
		<category><![CDATA[Cunm’s Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=52</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
 24 ชั่วโมง
สาบานเลยว่าไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน ความกดดัน ความเครียด ความตื่นเต้น มันกระจายไปอยู่ทั่วทุกอณูรูขุมขน
อีกแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น ทำไมเวลามันเคลื่อนผ่านอืดอาดราวกับหอยทากคลานลากรถบรรทุกอย่างนี้
เข็มนาฬิกาค่อยๆเดือนผ่านไปแต่ละวินาที แต่ละนาที แต่ละชั่วโมง
เฮ้อ ชีวิตเรามันช่างมีแต่ละสิ่งให้ลุ้นกันจริงๆ วันนี้วันที่หนึ่งก็ลุ้นหวย
เมื่อคืนลุ้นบน พรุ่งนี้ ลุ้นที่เรียน จะมีที่เรียนมั้ยนะ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ

ภาพจำนวนเด็กเกือบ 200 คนที่รอสอบสัมภาษณ์ อยู่หน้าห้องภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์มันช่างกดดันข้าพเจ้าเสียมากมาย
ตูจะติดเหรอวะ ความคิดนี้มันวนๆเวียนๆอยู่ในหัวไม่ยอมออกไปเสียที จนบัดนี้มันก็ยังไม่ยอมหายไปไหน
ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนับชั่วโมงเพื่อสัมภาษณ์ไม่เทียบไม่ได้เลยกับเวลาเพียงเสี้ยววิ
นาทีที่กำลังจะเดินเข้าห้องสัมภาษณ์
มือที่จับลูกบิดประตูมันเย็นยิ่งกว่าเล่นโป๊กเกอร์กินเงินจริงๆเสียอีก ให้ตายเถอะจะสอบแล้วยังนึกถึงโป๊กเกอร์
เวลาเพียงไม่กี่นาทีแม้ว่ามันจะดูสบายๆ แต่ละอองความเครียดมันฟุ้งกระจายอยู่ทั่วห้อง
ข้าพเจ้าตื่นเต้นจนจำผลงานของตัวเองแทบไม่ได้เมื่อกรรมการผู้สอบสัมภาษณ์ถามมาว่า คุณมีผลงานอะไรที่เด่นๆบ้าง
ข้าพเจ้านึกถึงค่ายค่ายหนึ่งขึ้นมา เพราะว่าเป็น 1 ใน 6คนของภาคตะวันออกที่ได้ไป (ความจริงส่งไปอยู่โรงเรียนเดียวแหละ อย่าบอกใครนะ)
แล้วก็การสอบที่ได้ที่หนึ่งของภาคและจังหวัด
ผลงานชิ้นเดียวที่เกี่ยวกับวิศวกรรมคือ การเข้าสอบ E-NET
(การสอบวัดความรู้ที่จัดโดยคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)
นอกนั้นไม่มีอะไรเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เลย
เฮ้อ จะติดไหมนะ ผลงานในแฟ้มสะสมผลงานก็ชวนให้คิดว่า คุณน่าจะไปสอบอักษรศาสตร์มากกว่า
นับจากวินาทีที่ก้าวออกมาจากห้องสัมภาษณ์&#8230; ข้าพเจ้าก็เริ่มการรอคอยที่ระทึกที่สุดในชีวิต
ข้าพเจ้าอยากคิดเข้าข้างตัวเองเหลือเกินว่า ตัวเองจะผ่านการสัมภาษณ์นี้ แต่ความจริงที่ปรากฏอยู่มันก็แทบจะลบความคิดนี้ออกไป
ดูสิ เด็กเกือบ 200 คน คนอื่นอาจจะมีคุณสมบัติดีกว่าเราก็ได้  เกรดเราก็แค่นี้ ผลงานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ก็ไม่มี
(โอย นึกแล้วเศร้าใจจริงๆ) จะไหวเหรอ
กลับบ้านมาก็ถึงกับนอนไม่หลับ เครียดยยิ่งว่าถูกสั่งให้ส่งงานทุกอย่างพรุ่งนี้มะรืนนี้เสียอีก
โอ้ชีวิตเด็ก ม.6 ทำไมมันต้องลุ้นอะไรกันมากมายขนาดนี้
นี่ๆ จะบอกความจริงให้อีกอย่าง ที่จริงแล้วข้าพเจ้าไม่ได้ถูกเรียกมาสัมภาษณ์ด้วยซ้ำ
ที่ประกาศรายชื่อนั้นมีอยู่ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=52</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>ที่ชอบ : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๘</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=51</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=51#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 08 Feb 2008 18:17:34 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>
		<category><![CDATA[Cunm’s Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=51</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
ที่ชอบ
&#8220;มาใหม่&#8221; ผมพยักพเยิดให้เพื่อนในกลุ่มดูหญิงสาวหน้าตาซีดเผือด ในอาภรณ์ขาวหม่น
เพื่อนบางคนแค่ยิ้ม แต่บางคนออกอาการคึกคะนอง เป่าปากเสียงลั่น
จนหลายคนที่กำลังเดินไปมาหันหน้าหันหลัง เหลียวมองเลิ่กลั่ก
เด็กสาวคนนั้นชะงัก พลางหยุดเดินและเมียงมองมาทางพวกเรา
แววตาของเธอจะว่ายินดีก็ไม่ใช่ จะว่าหวาดหวั่นก็ไม่เชิง
คล้ายคนไปต่างบ้านต่างเมือง แล้วได้ยินภาษาถิ่นกำเนิดอย่างไม่น่าเป็นไปได้
หรือไม่น่าเชื่อเสียมากกว่า

&#8220;ไอ้พวกหน้าหม้อ&#8230;&#8221; ผมพูดลอยๆ หัวเราะหึๆ ในลำคอ
แล้วขยับหลีกให้เพื่อนบางคนเคลื่อนกายไปทางหญิงสาวคนนั้น
ส่วนตัวเองมองไปที่นาฬิกาผนังของร้านค้าใกล้ๆ
เวลาปิดห้างสรรพสินค้าใหญ่โตแห่งนี้ใกล้เข้ามาแล้ว ผู้คนทยอยเดินออกมา
บ้างเดินตัวเปล่า บ้างหิ้วของพะรุงพะรัง ต่างฐานะ ต่างเพศต่างวัย
คนพวกนี้เดินผ่านพวกเราไปราวผมและเพื่อนเป็นอากาศธาตุ
มีบ้างที่แสดงท่าทีว่ารู้สึก และรับรู้ในความแตกต่าง แต่ก็น้อยเหลือเกิน
ไม่ต้องพูดถึงจำนวนคนที่เหลียวมอง หรือขอโทษ เมื่อเดินชนเอาจังๆ
กับผมหรือใครสักคน ซึ่งนับว่าเป็นกรณีพิเศษทีเดียว
แรกๆ ผมก็เสียใจและเจ็บปวดกับอากัปกิริยาที่ว่ามานั้น จนอยากจะตามไปแกล้ง
เช่นตามไปจนห่างไกลผู้คน แล้วแสดงการคุกคาม หรือทำร้ายเอาซึ่งหน้า
แต่พออยู่แถวนี้นานเข้า พบเจอผู้คนมากมายหลากหลายเข้า ความชาชินก็เริ่มมาเยือน
ยิ่งพอจับกลุ่มพวกเพื่อนที่คิดคล้ายๆ กันได้มากเข้า พวกเราก็หันไปเล่นสนุกกับสิ่งรอบข้างอื่นๆ
ได้้ดียิ่งกว่าการกลั่นแกล้ง หรือข่มขู่ให้ใครเกรงกลัวไปวันๆ
นี่พูดเฉพาะกลุ่มผมนะครับ กลุ่มหรือคนอื่นๆ จะเป็นอย่างไรไม่ทราบ
ดูแต่หญิงสาวคนนั้นสิ เธอเสียเวลาหลบหลีกใครต่อใครอยู่นาน
กว่าจะเดินมาถึงจุดที่เพื่อนผมเข้าไปหา แถมเธอยังเสียหลักเกือบหกล้ม
เซไปชนเข้ากับแม่ลูกอ่อนที่กำลังอุ้มเด็กแบเบาะเสียจังเบ้อเร่อ
จนเด็กนั่นร้องจ้ากขึ้น เล่นเอาคุณแม่เดินจ้ำอ้าวไปทีเดียว
ผมขี้เกียจเสียเวลารอพวกเจ้าชู้ และคนอื่นๆ ในกลุ่มที่ยังเอนจอยกับสีสันของราตรีที่กำลังจะเกินสี่ทุ่ม
ประสบการณ์หลายปีที่นี่ ทำให้ผมเคลื่อนผ่านกลุ่มคนและประตูกระจกหนาเข้าไปโดยง่าย
เพียงเพิ่มความตั้งใจและสงบจิตให้นิ่ง ไม่วอกแวกกับสิ่งยวนใจ ผมก็ผ่านแผนกต่างๆ ไปได้ราวลมพัด
ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศผ่านใบหน้า และร่างของผม ราวกับลมพัดเมื่อขับขี่จักรยานยนต์
ผมชอบความรู้สึกนี้เสียจริงๆ มันโปร่ง เบา เย็นสบาย ช่วยให้โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
แผนกแล้วแผนกเล่า ชั้นแล้วชั้นเล่า ที่ผมเคลื่อนไหวรวดเร็วพุ่งทะลุผ่านไป ในความเร็วที่สูงขึ้นทุกที
ผมไม่ได้สนใจกับสินค้า ไม่สนใจคนขาย ไม่สนใจกับคนมาเที่ยว หรือมาซื้อของ
แต่พุ่งความสนใจไปที่ความเร็วและความรู้สึกที่ทวีขึ้น ทั้งภายนอกและภายในใจ
จากล่างสู่บน จากบนมาล่าง [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=51</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>remember : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๗</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=50</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=50#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 08 Feb 2008 06:44:46 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>
		<category><![CDATA[Cunm’s Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=50</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
ReMemBer
ดวงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องสะท้อนประกายกับบานกระจก
แสงทำปฏิกิริยาหักเหเข้าที่บริเวณม่านตาของผู้หลับนอน
อยู่บนเตียงในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆแคบๆ  ถ้าไม่ตื่นตอนนี้ก็คงจะแย่เกินไป
ในเมื่อแดดแรงๆไล้รุกบี้เสมือนเป็นนาฬิกาปลุกจากธรรมชาติ
ร่างเล็กค่อยๆขยี้ตา แล้วดันตัวออกมาจากกองผ้าห่ม ตามธรรมดา
ก็คงจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพื่อปฏิบัติภารกิจส่วนตัวที่ทำเป็นประจำ
แต่วันนี้&#8230;&#8230;&#8230;&#8230; เอาอีกแล้วสินะเนี่ย
..เพราะข้างๆ ดันมีร่างหนึ่งหลับใหลอยู่ใต้กองผ้าห่มหนาสีขาวเช่นเดียวกัน
&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8211;

&#8220;เอ่อ สวัสดีค่ะ&#8221;
&#8220;อ่า&#8230;. อ่า สะะวัสะดีค่ะ ขขะะ ขอโท ท  ษที่ ม  า รบบบ ก ววนน ะ ะคะะ  &#8221;
&#8220;ไม่เป็นไรค่ะ&#8221;
คงจะดูเป็นบทสนทนาที่แสนเรียบง่าย ถ้าคนพูดไม่ได้อยู่ในสภาพไร้อาภรณ์
มีเพียงผ้าห่มผืนใหญ่ที่ห่อคลุมร่างกายเอาไว้
&#8220;เมื่อคืนฉันจำอะไรไม่ค่อยจะได้ ขอโทษทีนะคะ จำได้ลางๆว่าไปที่ผับ&#8221;
&#8220;ฉะะะฉ ัน นก็ กก ค คคล้ายๆกั นน นค่ ะะ&#8221;
ไม่นานนักเราก็ต้องจากกัน ต่างคนต่างแยกย้ายเพื่อไปใช้ชีวิตของตัวเอง
..ไม่รู้ทำไม บางทีก็ไม่เข้าใจว่าอะไรเกิดกับเรากันแน่
ผิวบางที่เสียดสี ความร้อนจากปลายลิ้น มือนุ่มที่รุกไล้ &#8230;
ฉันจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ซักนิด
ร่างกายของฉันรู้สึกว่ามันแปลกไปเรื่อยๆ เหมือนเกิดอะไรขึ้นโดยที่ไม่สามารถจะรู้ตัว
เพียงเสี้ยววินาทีฉันก็จะเหมือนหลุดออกไปอีกโลก แต่ไม่สามารถจะบันทึกความทรงจำเหล่านั้นไว้ได้เลย
เรื่องเมื่อคืนก็เช่นเดียวกัน จำได้ลางๆเพียงแต่ว่าเราเจอกันในผับ
แล้วก็มาทำเรื่องน่าอายแบบนี้ มันแปลกนะ ที่ฉันตื่นมาแล้วพบตัวเองและคนอื่นในสภาพแบบนี้อยู่
หลายครั้งหลายครา …แต่ก็ไม่เคยจำได้ซักที
ฉันแค่อยากจะรู้ว่าคนเรียบร้อยแบบฉัน แถมยังขี้อายสุดๆ
แต่แล้วทำไมถึงตื่นมาอยู่กับผู้หญิงสองต่อสองในร่างเปลือยเปล่าได้
…และชื่อของฉัน ก็คือ &#8216;นิงาคิ ริสะ&#8217;
&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8212;&#8211;
ฉันมันแย่อะไรแบบนี้
นี่มันแย่มากๆเลย นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่สามารถที่จะระลึกได้
ที่ฉันตื่นขึ้นมาในห้องคนอื่น แล้วพบตัวเองนอนโดยไม่มีเสื้อผ้าติดตัวซักกะชิ้นเดียว
แถมเนื้อตัวยังมีรอยจ้ำๆติดอยู่อีกตังหาก
เมื่อคืนฉันไปผับทำไม ฉันไม่เข้าใจ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวฉันมันคืออะไร
เหมือนกับว่าหลุดออกไปอีกยังจักรวาลนึงที่ไม่เคยมีใครรู้จัก [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=50</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>กีตาร์ของบอย : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๖</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=49</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=49#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 08 Feb 2008 06:43:29 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>
		<category><![CDATA[Cunm’s Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=49</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
กีตาร์ของบอย
รุ่งอรุณของวันใหม่เริ่มต้นเมื่อนาฬิกาปลุกตัวเล็กเสียงแหลม ดังขึ้นที่ข้างตัว แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่ทอแสงรำไรยามเช้าสาดส่องมาทางช่องหน้าต่าง
ตกกระทบให้เห็นเด็กชายคนหนึ่งนอนขดตัวอย่างขี้เกียจ ที่ปลายเท้ายังมีผ้าห่มคลุมอยู่ มือข้างหนึ่งยังคงกุมนาฬิกาเจ้าปัญหาของเช้าวันนี้เอาไว้ ทั้งๆที่ปิดเสียงของมันเอาไว้แล้วแท้ๆ
ใจจริงแล้วเขาอยากจะนอนต่ออีกซักหน่อย เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ เช่นนั้นเขาจึงไม่ต้องไปโรงเรียน แต่กระนั้นก็ต้องไปช่วยแม่ทำงาน และความเกียจคร้านก็ดึงตัวเขาไว้ได้เพียงห้านาที
นับจากเสียงนาฬิกาที่ปิดตัวลง เสียงเรียกชื่อตัวเองดังจนนอนหลับต่อไม่ไหว
“บอยๆ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวแม่ด่า!!” แม้จะเป็นเหมือนเพียงคำพูดธรรมดาๆ แต่เมื่อเกิดขึ้นโดยพลังน้ำเสียงอันกร้าวกราดของพี่สาวตัวถึกของเธอ
“ไอ้บอย!! จะตื่นได้หรือยัง!!”และอีกหนึ่งประโยคก็ตามมาหลอกหลอนจนเขาต้องค่อยๆ บิดขี้เกียจขึ้นมาอย่างยากเย็น

ตาปรือๆสลึมสลือ ใบหน้ามีรอยลึกเป็นขีดยาวเพราะนอนทับสันผ้าห่มกระมัง บอยค่อยๆพับผ้าห่มแล้ววางแปะไว้บนหมอน เท่านี้แหละ เสร็จแล้วสำหรับการเก็บที่นอน
เพราะที่ซุกหัวนอนของเขาเป็นแค่ห้องเล็กๆ ที่เล็กมากๆ ซึ่งภายในกรอบสี่เหลี่ยมที่ล้อมรอบเขา ข้าวของที่อยู่ในห้องนั้นช่างบางตา เพราะมีแค่หมอนสามใบ และผ้าห่มสามผืน
ตู้เสื้อผ้าใบเขื่องหนึ่งตู้ที่กินบริเวณห้อง และคงจะเป็นตัวการทำให้ห้องดูเล็กลงด้วย เป็นแน่แท้ พร้อมกระจกที่มีกล่องใส่หวี และอุปกรณ์เสริมสวยติดมาทางด้านล่างของกระจกด้วย
มันถูกแขวนไว้ข้างๆตู้เสื้อผ้า
บอยตื่นขึ้นมาในห้องเดิมๆด้วยความชินตา ความยากจนของเขาทำให้ต้องอยู่ในห้องคับแคบๆแบบนี้ ต้องตื่นแต่เช้ามาทำงานทั้งๆ
ที่เด็กคนอื่นปั่นจักรยานเล่นกันอย่างสนุกสนาน ข้อนี้รู้ได้จากเสียงภายนอกที่ดังสนั่นมา เพราะนอกเหนือจากเสียงนกร้องแล้ว
ยังมีเสียงเด็กวิ่งเล่นกันแบบเต็มที่ เสียงหัวเราะดังก้องลั่นมาถึงในก้นบึ้งหัวใจ  บอยทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีไปจากเสียงที่ได้ยิน
เขาก้าวไปหยิบแปรงสีฟันในกล่องเล็กๆตรงกระจก บีบยาที่ใกล้จะหมดจากหลอดอันกระจิ๋วริ๋ว บีบลากลงบนแปรงแต่น้อย ไม่จำเป็นต้องใส่เยอะ
บอยจำได้จากที่พวกเจ้าพนักงานจากอนามัยมาสอนวิธีการแปรงฟันให้เด็กๆ “ไม่ต้องบีบเยอะนัก บีบเท่าเม็ดถั่ว แปรงนานๆ อย่างถูกวิธี ฟันจะแข็งแรง”
คำพูดนั้นยังอยู่ในความทรงจำทุกครั้งเมื่อเขาบีบยาสีฟัน เขาสำรวจตัวเองในกระจก
เด็กชายบอยอายุสิบสองปีที่ใกล้จะโตเป็นหนุ่ม แม้ค่อนข้างห่างไกลนักกับบัตรประชาชน
แต่ร่างกายของเขาก็บอกได้ว่าดูเปลี่ยนไป ส่วนสูงที่มากขึ้นเรื่อยๆ บวกกับเสียงที่เริ่มมีความห้าวนิดๆที่เจือมากับเสียงเล็กๆแหลมๆ
คุณครูบอกว่านี่คือการเปลี่ยนแปลงทางฮอร์โมนเพศของผู้ชาย ที่เขาจำได้เพราะเขาตั้งใจเรียน แต่ไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ
เสียงดังกร้าวๆ ที่ไม่น่าจะเกิด กับผู้หญิงอายุสิบห้าปีอย่างพี่สาวเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ไอ้เหี้ยบอย!! ถ้ามึงยังไม่มาช่วยแม่อีกกูจะเตะมึง อย่าให้ต้องเรียกอีกครั้ง!!”
เอาอีกแล้ว [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=49</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>สวัสดีคนดี : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๕</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=48</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=48#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 07 Feb 2008 06:01:47 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>
		<category><![CDATA[Cunm’s Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=48</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
สวัสดีคนดี
หวังว่าเธอคงสบายดี คงไม่ฝันร้าย คงไม่ร้องไห้ และคงไม่ตั้งหน้าตั้งตารอใครบางคน
จะใครซะอีกละก็คนที่เธออยากจะใช้ชีวิตด้วยยังไง แต่เธอคงยังไม่มีหรอก
แต่ฉันเข้าใจว่าเธอต้องรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้นดี ทำไมนะเหรอ ถ้าเธอไม่เข้าใจฉันจะอธิบายให้ฟัง
เธอเคยรอคอยใครใหม อาจจะเป็นเพื่อนที่เธอนัดว่าจะเล่นด้วย รอครูเข้ามาสอน รอเวลาเลิกเรียน
หรือรอใครสักคนกลับมาหา แต่สิ่งที่เธอจะเข้าใจลึกซึ้งถึงฉันที่สุด &#8220;เธอเคยรอพ่อกลับบ้านใหม&#8221; เธอต้องเคยแน่ ๆ ฉันรู้

ในค่ำคืนที่มืดมิดหมู่ดาว กับอารมณ์อันเกรี้ยวกราดของใครบางคน
จะใครซะอีกละก็แม่ของธอนั่นไง แม่กระวนกระวายเพราะพ่อไม่กลับบ้าน ไม่รู้หายไปไหน
อาจจะกินเหล้า ติดเพื่อน หรือติดผู้หญิงคนอื่นก็ไม่อาจมีใครรู้ได้
และสิ่งที่แม่ทำได้ คือใส่อารมณ์กับคนที่อยู่ใกล้ตัวซึ่งก็คือเธอนั่นเอง
ฉันรู้ว่าเธอคงไม่สนุกนักหรอก เพราะเธอเองก็คงไม่ใช่เด็กดีเท่าไหร่ ที่พอจะทำให้อารมณ์ของแม่เย็นลง
สิ่งที่เธอทำนะเหรอ มันก็คงไม่ต่างกับสิ่งที่ฉันอยากจะทำสักเท่าไหร่
ถึงแม้วัยเราจะต่างกันก็เถอะ ดื้อด้านจริง ๆ ฉันและเธอนี่
แต่ขอโทษเถอะเธอรู้ใหมว่าเรามีอะไรที่ต่างกัน ถ้าเธอไม่รู้ฉันจะบอกให้เราเข้าข้างคนต่างกันไงละ
เธอคงรู้ใช่ใหมเธอเข้าข้างใครเธอก็เข้าข้างพ่อไง เธอคิดว่าทำไมแม่จะต้องอารมณ์เสียด้วย
เดี๋ยวพ่ออยากกลับเขาก็กลับเองแหละน่า เธอยังไร้เดียงสาเกินไปสาวน้อย เธอไม่รู้ซึ้งถึงความรู้สึกของการรอคอยหรอก
มันมีทั้งความเหงา ความหวาดระแวง ความกลัว ความเศร้า โอ้ สารพัด
เธอคงไม่รู้หรอกจนกว่าเธอจะโตและรู้ว่าโลกมันโสมมขนาดไหน
นี่ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายนะ ฉันแค่อยากจะบอกเธอไว้ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน
ที่ฉันพูดอย่างนี้ก็เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้เข้าข้างพ่ออีกต่อไปนะซิ
ทำไมนะเหรอ บางทีฉันก็ไม่เข้าใจหรอกนะ ฉันรู้แต่ว่าฉันไม่อยากให้เขาคนนั้นของฉันหายไปไหนดึก ๆ ดื่น ๆ นะซิ
เธอรู้ใหมมันหมายถึงอะไรมันอาจจะหมายความว่าเขานอกใจเรา หรือมีผู้หญิงคนอื่นนั่นแหละ
หรือไม่บางทีเขาอาจจะกินเหล้าอยู่ที่ไหนซักที่ การหายไปดึก ๆ ดื่น ๆ มันไม่ได้หมายถึงส่งดีสักข้อเลยแหละ
ไม่รู้ซินะฉันไม่ชอบกลิ่นเหล้าซักเท่าไหร่ ถ้าฉันไม่ได้กินมันเข้าไปเอง
เธอคงเข้าใจดีนี่ ในวันที่พ่อเมาหัวราน้ำเธอก็ต้องไปลากพ่อเข้ามาในบ้าน
คืนหนึ่งเธอจำได้ใหม พ่อเมามากเลยแหละ เมาจนไปล้มอยู่บนกองไม้ข้างบ้าน และแม่ก็ไม่ยอมไปลากพ่อเข้ามา
เธอจำความรู้สึกของตัวเองตอนนั้นได้ใหม [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=48</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>เลขระทึก : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๔</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=47</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=47#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 07 Feb 2008 06:00:24 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>
		<category><![CDATA[Cunm’s Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=47</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
เลขระทึก
ในห้องปิดทึบแห่งหนึ่ง&#8230;กลิ่นอับๆคลุ้งอยู่ทั่วห้อง ร่างระหงของหญิงสาวกำลังนั่งคุกเขานิ่งอยู่หน้ากล่องใบหนึ่ง
ตัวเลขดิจิตอลสีแดงที่สว่างจ้าในความสลัวของห้อง ที่มีเพียงไฟดวงเล็กๆดวงเดียวส่องแสงบอกเวลาที่เหลือเพียงไม่กี่นาที
“ต้องทำยังไงต่อคะหัวหน้า” หญิงสาวถามหาคนคนหนึ่งซึ่งเธอเรียกว่าหัวหน้า
ผ่านทางไมโครโฟนจิ๋วที่ติดอยู่กับหูฟังข้างเดียวของเธอ
“คุณมีเวลาเท่าไหร่” เสียงชายคนนั้นถามเธอกลับ
“สามนาทีค่ะ”
“ตัดสายไฟสีม่วง” เสียงนั้นสั่งการเธอ
ด้วยแสงไฟสลัวในห้องทำให้เธอมองไม่ชัด เธอจึงตัดสินใจใช้ไฟฉาย
“ห้ามใช้ไฟฉายเด็ดขาด” เสียงสั่งการเฉียบขาด เธอชะงักมือที่กำลังกดสวิตช์ไฟฉาย

“เจ้าเครื่องที่คุณกำลังจะจัดการมันมีความไวต่อแสง
ถ้าเกิดว่าเซ็นเซอร์ของมันจับความสว่างที่เพิ่มขึ้นได้ มันจะทำลายตัวเองทันที
คุณต้องใช้ความสามารถของคุณเอง” เสียงนั้นอธิบายความให้เธอเข้าใจ เ
ธอถอนหายใจก่อนจะเก็บอุปกรณ์ที่เกือบทำให้เธอเสียชีวิตไปเสียแล้ว
เธอผู้นี้คือฝ้าย&#8230;หญิงสาวที่ไม่มีใครรู้ที่มา และเธอเองก็ไม่รู้ที่ไป
ถึงได้มารวมตัวกับองค์กรแห่งหนึ่งเพื่อทำงานเสี่ยงอันตราย เธอผู้ที่เปี่ยมไปด้วยจินตนาการและสัมผัสเหนือธรรมชาติ
ล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า เธอมีสัมผัสที่ 6 เอาไว้ทำนายผลบอล ซึ่งเข้าบ้าง ไม่เข้าบ้าง แม้ว่าบอลจะไม่เข้า
แต่ความกาลีก็ไม่อาจเทียบเท่ากับเทพหนุน ที่ใครๆก็พร้อมใจกันการันตีความกาลี แต่แทพหนุนนั้นชัวร์กว่าฝ้าย
ลองว่าเทพหนุนบอกอะไรมา ให้เตรียมจอบเตรียมเสียมและวาสลีนมาสวนได้เลย
งานนี้เป็นงานชิ้นสำคัญของเธอ เธอต้องทำให้สำเร็จ เพราะมันสำคัญมาก
สำคัญกับเธอและคนในองค์กร
ฝ้ายเพ่งสายตามองหาสายไฟสีม่วง พลางนึกในใจ ไอ้คนทำเครื่องบ้าๆนี้ต้องเป็นเกย์แน่ๆ
ถึงได้เลือกสายไฟสีม่วงมาเป็นสายสำคัญ เธอตัดสินใจระหว่าง สายสีม่วงเข้มกับม่วงอ่อน
“หัวหน้าคะ สีม่วงเข้มหรืออ่อนคะ”
“มันมีอยู่ม่วงเดียวนะฝ้าย เธอมองให้ดีดีสิ อ่อ เมื่อเธอตัดได้แล้ว ต้องรีบแก้รหัสให้ได้
เพราะว่าเวลามันจะหยุดไว้แค่ 1 นาทีเท่านั้นนะ ถ้าเธอไม่สามารถแก้ได้ทัน เวลาที่เหลือก่อนที่เธอตัดสายไฟจะเดินเร็วเป็นสองเท่า
เธอต้องรีบแก้รหัสให้ได้ แล้วกดที่แป้น รหัสเป็นเลขสองหลักเท่านั้น มีโอกาสกดได้ครั้งเดียว เมื่อกดแล้วประตูกลจะเปิดออก
คุณต้องรีบวิ่งออกมาเพื่อบอกรหัสแก่องค์กร ถ้าคุณพูดรหัสที่ได้ เซ็นเซอร์จับเสียงเลขรหัสมันจะทำให้เครื่องทำลายตัวเอง
พวกเราฝากความหวังไว้ที่คุณนะฝ้าย” เนื้อความนั้นสร้างแรงกดดันให้เธออย่างมาก เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดพรายทั่วใบหน้า
เธอใช้หลังมือปาดเหงื่อนั้นออก หากว่าความกดดันนั้น ไม่ได้ออกตามเหงื่อไปด้วย
เจอแล้ว เธอคิดในใจ โธ่ ไอ้เจ้าสายสีม่วงเข้มนี่มันเป็นสีฟ้านี่เอง เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ
เธอตัดสายไฟสีม่วงอย่างระมัดระวัง ฝ้ายหลับตาปี๋เตรียมรับผลที่จะเกิดขึ้นหากมันผิดพลาด
เสียงเครื่องร้องตื๊ดยาวก่อนทุกอย่างจะเงียบลง ฝากล่องดีดตัวออกเผยให้เห็นซองสีน้ำตาลนอนอยู่ที่ก้นกล่อง
เธอหยิบแว่นตาอ่านเซ็นเซอร์ขึ้นมาสวม เส้นสีแดงปรากฏอยู่เต็มกล่อง
เธอยิ้มมุมปากก่อนจะหยิบอุปกรณ์มาช่วยหักเหแสงเซ็นเซอร์พวกนั้นออก
“ฝ้าย [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=47</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
