<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title> &#187; Cunm&#8217;s Awards</title>
	<atom:link href="http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&#038;tag=cunms-awards" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.cunm.net/wp</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Mon, 05 Apr 2010 06:56:11 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.9.2</generator>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
			<item>
		<title>เรื่องดีๆ ที่ผ่านมาแล้ว : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๓</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=46</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=46#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 01 Feb 2008 16:05:45 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=46</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
เรื่องดีๆ ที่ผ่านมาแล้ว
“วันที่จับมือกันเธอและฉันยังจำได้ไหมว่าเมื่อไหร่&#8230;&#8230;”
ความเป็นจริงสำหรับวันนี้..คำตอบคงไม่ได้จากเธอ
แค่คำตอบจากฉัน เธอจะได้เสมอแค่เธอยอมรับฟัง
“ทุกอย่างก็เหมือนจะเป็นใจให้เจอะและพบความสดใส&#8230;.”
เมื่อคราวก่อน ที่เรายังคงมองหน้ากัน มือเรายังคงกุมกันไว้อย่างแนบแน่น
สายตาที่แก่นซน คำพูดที่ไม่ค่อยหวาน  แต่แม้กระนั้น ในใจเรารู้ดีว่าเรารักกัน
เรื่องเหล่านั้น ใช้ระยะเวลาประมาณเกือบหนึ่งปีเห็นจะได้
แต่สุดท้าย มันก็จบลงแบบไม่คาดฝัน

เรื่องนี้ยังไม่มีใครตาย  มีก็แต่แค่เจ็บจวนเจียน แต่ก็ยังไม่ตาย
ทุกวันนี้ก็ยังคงหายใจ แม้ตอนนี้จะหายใจขัดข้องเพราะอาการหวัดอันโหดร้าย
จากพิษกัญชาและลมแอร์คอนดิชันเนอร์หลายร้อยพันหมื่นบีทียูในฮอลล์ใหญ่
ที่จัดงานแสดงคอนเสิร์ตที่หนึ่ง..
ที่อยากจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดถึง กล่าวอ้าง และค้นลึกตรึกตรอง
ถึงความทรงจำเก่าๆ เพียงเพราะงานนี้ ในปีที่แล้ว เราอยู่ด้วยกัน ..
ปีที่แล้ว ฉันดูThe travelers วงแจ๊ซวงโปรดของฉัน กับเธอ..
ฉันมีความรู้สึกว่ามีความสุขเหลือเกิน
ปีนี้..ฉันยังคงดูวงนี้เช่นเคย .. ศิลปินยังคงเล่นดีและเก่งเหมิอนเช่นเคยเป็น
ฉันมีความสุข&#8230; แต่คงมิอาจเทียบกับปีที่แล้ว มันคนละเรื่องกันเลย
อะไรๆก็ย้อนหวนคืนกลับมา มันวิ่งวนรอบในหัว
มันจะหยุดพักก็ต่อเมื่อต้องการให้ระลึก
ระหว่างที่เดินอยู่ในงาน มันหยุดวิ่งบ่อยๆ
บ่อยจนผมรำคาญ น้ำตาที่พักหายไปแล้วช่วงหนึ่ง ค่อยรินบางๆ
และหายไปอย่างรวดเร็วด้วยความอาย
จะให้ใครเห็นน้ำตาตอนนี้ได้อย่างไร &#8230;
ไม่คิดว่าเราจะได้กลับมาคืนดีกัน
ไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีก
แต่ไม่เคยสามารถเลิกรักคนๆนี้ได้เลย&#8230;
ทุกๆสิ่งสวยงาม เกินกว่าจะลบเลือน
แม้จะเป็นแค่ ”เรื่องดีๆ ที่ผ่านมาแล้ว”
“เมื่อเจอะอะไรดี ก็คิดถึงเธอจับใจ”
พระเอกคนนั้นที่เธอชอบ หนังเรื่องนี้ที่เธอบอกว่าอยากดู
สถานที่ที่เราอยากไปเที่ยวด้วยกัน  เสื้อผ้าที่เธอได้แต่ยืนกรี๊ดอยู่หน้าร้าน
เพลงนี้ที่เราร้องพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายเสมอๆ แล้วอมยิ้มกันอยู่ในท
ีเมื่อได้ยินเสียงของฝ่ายตรงข้าม  ถ้าจะให้พูดอะไรๆน้ำเน่าๆ ก็คงจะเรียกได้ว่าใจตรงกัน
เมื่อไหร่ที่ฉันตกอยู่ในสถานการณ์หนึ่งๆ ที่เราเคยทำ เคยคิด และเคยพูดถึง
ฉันมีอันได้ต้องยกประโยคหรือการกระทำของเรา มาเล่าให้คู่สนทนาฟังเสมอๆ
เขาอาจรำคาญ หรือเพียงได้แต่ด่าว่าฉันในใจสำหรับความเพ้อ ที่ไม่ยอมหยุดนิ่ง
สิ่งใดที่ฉันเจอ สิ่งใดที่ชั้นพบ สิ่งใดที่ชั้นได้ยิน สิ่งใดที่ชั้นได้ฟัง
“อะไรที่แสนดี อะไรที่สำคัญ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=46</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>รอ : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๒</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=45</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=45#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 01 Feb 2008 16:04:26 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=45</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
รอ
แอลกอฮอล์ระดับ 40 ดีกรีใสเหมือนตาตั๊กแตนอีกแก้วหนึ่งหายวาบลงในคอของเขารวดเดียวหมด
เขานั่งกินมันตรงนี้มานานเท่าไรแล้วเขาจำไม่ได้  จะกินต่อไปถึงเมื่อไหร่เขาก็ตอบไม่ได้
รู้แต่เพียงว่าหากเฮียเจ้าของร้านผู้ใจดียังไม่ปิดร้านแล้วไล่เขาออกไปเขาก็จะนั่งดื
่มอย่างนี้มันเรื่อยไป
ดื่มเพื่อ…..รอ

เขาพบเธอในวันที่ฝนตกหนักในปลายฤดูหนาว  เธออยู่ในชุดลำลองง่ายๆดูสบาย
ละอองฝนที่โดนตัวเธอบวกเข้ากับกลิ่นน้ำหอมฝรั่งเศสแต่ Made in China อ่อนๆ
ทำให้เขาหลงรักเธอตั้งแต่แรกพบ เธอ&#8230;ผู้มากับสายฝน
เขาพบเธออีกหลายครั้งที่ป้ายรถเมล์
เขาแอบตามเธอไปจนได้รู้ว่าบ้านเธออยู่ถัดจากบ้านของเขาไปแค่หนึ่งซอย
บ้านไม้ 2 ชั้นที่ด้านล่างเป็นร้านขายของชำและด้านบนแบ่งให้เช่า
เขาพยายามทำความรู้จักกับเธอหลายครั้ง
แต่  เขา&#8230;ไม่กล้าพอ
วันนี้เป็นอีกวันที่ฝนตกเขาหลบฝนอยู่ในตู้โทรศัพท์ เพราะวิ่งไปที่ป้ายรถเมล์ไม่ทัน
ทันใดนั้นร่างอีกร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาเบียดเขาในตู้โทรศัพท์
เธอ!!นั่นเอง  เธอในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้น ร่างนั้นเปียกปอนไปด้วยฝน
“ขอหลบฝนด้วยคนนะคะ” เธอบอก
“ครับ” บทสนทนาแรกที่เขาได้พูดกับเธอ
หลังจากนั้นบทสนทนาต่างๆระหว่างเขาและเธอ พรั่งพรู ลื่นไหล
เหมือนคนได้รู้จักกันมาแสนนาน
เธอชื่อ “น้ำหวาน” ชื่อของเธอหวานแต่ตาของเธอทุกข์
ถึงเขาจะรู้จักเธอไม่นาน แต่ทุกครั้งที่ถามเธอเรื่องบ้านเธอจะเล่าถึงมันด้วยดวงตาเหม่อลอย และเศร้าสร้อย
เธอเล่าว่าเธอและครอบครัวย้ายมาจากต่างจังหวัดเข้ามาหางานทำในกรุงเทพฯเมืองที่เต็มไ
ปด้วยความหวัง
หวังว่าชีวิตจะดีขึ้น หวังว่าจะต้องไม่ลำบาก หวังถึงการมีอยู่มีกิน
แต่&#8230;ความหวังพังทลาย แม่ของเธอถูกรถชนตายตอนที่แบกถาดขนมที่ขายหมดกลับบ้านในวันเกิดของเธอ
“วันนั้นแม่บอกว่าถ้าขายขนมหมดจะพาไปฉลอง” เธอเล่าพร้อมน้ำตานองหน้า
หลังจากนั้นก็เหลือเธอกับพี่สาวและพ่อ พี่สาวเธอต้องออกจากโรงเรียนมาทำงานในโรงงานเพื่อช่วยทางบ้าน
“พี่และหนูรักกันมาก” เธอยิ้มทั้งน้ำตา
พี่เธอจากไปเมื่อปีก่อนเพราะถูกวินมอเตอร์ไซด์ลากไปข่มขืนแล้วฆ่า
หรือฆ่าและข่มขืนในพงหญ้าข้างโรงงาน
ใครจะสนในโลกแสนบัดซบใบนี้
เขาและเธอสนิทกันมากขึ้น มากขึ้น จนเกิดกลายเป็นความรัก
แต่&#8230;เขาไม่เคยไปบ้านเธอสักครั้งเดียว
“พ่อไม่ชอบให้ผู้ชายมาบ้านน่ะ” เธอบอกกับเขา เ
ขาและเธอคบกันเรื่อยมาเขาและน้ำหวาน ผู้มีนัยน์ตาเศร้า
กริ๊งงงงงงง!!!! เสียงโทรศัพท์ในออฟฟิศของเขาดังขึ้นเหมือนปกติทุกวัน  แต่วันนี้มันผิดปกติ
โรงพยาบาลโทรมาบอกว่า น้ำหวานเป็นลมและให้โทรหาเขา
“หมอบอกว่าพักผ่อนน้อยน่ะ” เธอยิ้มแต่สายตาส่อแววกังวล
หลังจากนั้นเขาไม่เจอน้ำหวานอีกเลย  ข่าวว่าเธอท้องเพราะถูกพ่อข่มขืนแล้วไปทำแท้ง
แต่คลินิกที่ไปทำนั้นเป็นคลินิกเถื่อนทำให้เธอตกเลือดจนตาย
เขารู้ข่าว  เขาเสียใจ  เขา&#8230;ร้องไห้
เหล้าขาวขวดที่เท่าไหร่แล้วเขาไม่ได้นับ  เขาไม่ได้กินมันเพื่อให้เมา
แต่กินเพื่อย้อมใจ  กินเพื่อรอ&#8230;มัน
นั่นไงมันมานั่นแล้วสั่งเหล้าดื่มเหมือนทุกวันมันจะกินจนเมาแล้วเดินกลับบ้าน
เขาตามมันไป [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=45</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>&#8216;เพียงเสี้ยวหนึ่งของความคิด&#8217; : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๑</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=44</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=44#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 01 Feb 2008 16:03:19 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=44</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
เรื่องสั้น : &#8216;เพียงเสี้ยวหนึ่งของความคิด&#8217;
ภาพความทรงจำช่วงสำคัญในชีวิตไหลผ่านเข้ามาในสมองของ ทรงพล เป็นลำดับ
ในขณะเขากำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศที่ระดับความสูงขนาดตึกแปดชั้น
มันเป็นความจริงที่ว่าเมื่อคนเราใกล้ตาย เราจะได้เห็นภาพชีวิตที่ผ่านมาของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง
ทรงพล ได้รับรู้ความจริงข้อนี้ในตอนที่เขาตัดสินใจกระโดดลงมาจากยอดตึกเมื่อครู่
ในเวลานี้เขาไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว
ภาพยนต์ชีวิตของเขาจบลงพร้อมกับร่างที่กระแทกเข้ากับพื้นปูนข้างล่างอย่างจัง
ทรงพล ไม่ทันได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำไป
สติของเขาค่อยๆ พร่าเลือนพร้อมกับดวงตาทั้งสองข้าง
แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็จบลง คงเหลือทิ้งไว้เพียง&#8230;ความมืด
&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;..
&#8230;&#8230;

ทรงพล รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่ามีแสงสว่างจ้าส่องลงมายังเขา
เขาค่อยๆ เปิดเปลือกตาและลุกขึ้นยืน น่าแปลกใจที่เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว
ทั้งที่เมื่อครู่เขาเพิ่งตกลงมาจากตึกสูง
มองไปรอบตัวที่ที่เขายืนอยู่ในตอนนี้มีลักษณะเป็นแท่นสี่เหลี่ยมซึ่งตั้งอยู่อย่างโด
ดเดี่ยว
เบื้องหน้าแท่นสี่เหลี่ยมนั้นเป็นลานกว้าง ว่างเปล่า และไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากตัวเขา
เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น
&#8220;ทรงพล เข็มทอง อายุ 25 ปี ฆ่าตัวตายเพราะอกหัก&#8221;
ในน้ำเสียงนั้นเหมือนผู้พูดกำลังยิ้มเยาะเขา
ร่างของผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางลานกว้างเบื้องหน้าราวกับผุดขึ้นมาจากความมืด
ชายคนนั้นสวมเสื้อสูทสีขาว ผูกเน็กไทด์สีครีม
เขาใส่กางเกงขายาวสีขาวกับรองเท้าหนังสีดำที่มันวาว
ผมของเขาสั้นเกรียน ทรงพลมองเห็นใบหน้าของชายคนนั้นไม่ชัดมากนัก
&#8220;ผมถามคุณจริงๆ เถอะ ทรงพล คุณฆ่าตัวตายทำไมวะ รู้มั้ยว่ามันบาปแค่ไหน&#8221;
&#8220;ผมไม่เชื่อเรื่องบาป กรรม ผมไม่เชื่อเรื่องนรก สวรรค์&#8221; ทรงพลตอบ
&#8220;น่าขำ คุณคิดว่าตายแล้วเรื่องทุกอย่างจะจบ อย่างนั้นมันไม่ง่ายเกินไปหน่อยหรือ ?&#8221;
&#8220;นี่ผมกำลังอยู่ที่ไหน ?&#8221;
&#8220;ที่ที่คุณไม่เชื่อว่ามี &#8216;นรก&#8217; ยังไงล่ะ&#8221;
&#8220;ถ้าอย่างนั้น คุณก็คือยมฑูต ?&#8221;
&#8220;เปล่า ผมเป็นพิธีกรของนรก อธิบายอย่างง่าย มันก็คล้ายกับเกมโชว์โง่ๆ บนโลกของคุณนั่นแหละ&#8221;
&#8220;แล้วทำไม ผมต้องมาที่นี่&#8221;
&#8220;เพราะ &#8216;กรรม&#8217; ที่คุณก่อไง คุณทรงพล คนที่ฆ่าตัวตายทุกคนล้วนต้องมาที่นี่ก่อน&#8221;
&#8220;ทำไม ?&#8221;
&#8220;เพื่อให้ผมได้คุยกับคุณ แล้วถ้าคุณตอบคำถามได้ถูกใจผม คุณอาจจะไม่ต้องชดใช้กรรมเลย&#8221;
&#8220;น่าสนใจ&#8230;คำถามของคุณคือ ?&#8221;
&#8220;คุณอยากรู้มั้ย ว่าถ้าคุณไม่ฆ่าตัวตายวันนี้ ชีวิตของคุณต่อไปจะเป็นยังไง&#8221;
&#8220;นี่คือคำถาม ?&#8221;
&#8220;เฮ้ อย่าซีเรียสสิ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=44</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>ผู้รอคอย : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๑๐</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=43</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=43#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 25 Jan 2008 14:02:20 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=43</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
ผู้รอคอย
&#8221; พวงมาลัยไหมคะ น้า?&#8221;
มือของเด็กหญิงสะกิดไปที่ชายหนุ่ม คนที่กำลังรอคอยสัญญาณไฟสีเขียวอยู่บนรถมอเตอร์ไซต์รุ่นใหม่คันนั้น
&#8221; พวงละ 15 เอง น้า  2 พวงหนูคิด  25 ก็ได้ ช่วยหนูศื้อหน่อยนะน้า  หนูจะรีบกลับบ้านไปอ่านหนังสือ&#8221;
&#8221; น้า  นะ นะ  ซื้อหน่อย&#8230;&#8221;
สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้ว เด็กหญิงจึงยอมตัดใจจากชายหนุ่มคนนั้น  เพราะเกรงว่าจะไม่คุ้มหากตัวเองเป็นอะไรไปซะก่อน
&#8221; แวว&#8221;   เด็กหญิงคนนั้น  คนที่ผมเฝ้ามองดูชีวิตของเธอมาตลอด
ถึงกระนั้น ผมเองก็ไม่สามารถทำอะไรเพื่อช่วยเหลือเธอได้เลย
ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนใจไม้ใส้ระกำ ไม่ดูดำดูดีเธอแต่อย่างไร
แต่ผมทำอย่างที่ใจคิดไว้ไม่ได้จริง ๆ   หน้าที่ของผมมีแค่  &#8221; รอ&#8221;   เท่านั้น
&#8221; อีแวว อีสันดาน กูร้อยพวงมาลัยให้มึงไปขาย ไม่ใช่ให้มึงไปเดินเล่นจนมาลัยเหี่ยวขายไม่ออก&#8221; หญิงแก่ผู้เป็นแม่ ตวาดด่าทอแวว ที่เพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน ด้วยสภาพที่อิดโรย ถือกระจาดที่มีพวงมาลัยช้ำ ๆ อยู่ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=43</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>ก่อนจะมาเป็นแมงดา : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๙</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=42</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=42#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 25 Jan 2008 06:15:25 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=42</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
	ก่อนจะมาเป็นแมงดา
มิถุนา 2539
ผมเรียนที่สถาบันแห่งหนึ่ง ที่มีผู้หญิงเป็นจำนวนหัวมากกว่าผู้ชาย
ผมเลือกที่จะเข้าเรียนที่นี่เพราะมีเหตุผลบางอย่าง
อาทิตย์ที่ 3 ของการเข้าเรียน ผมยังไม่สนิทกับเพื่อน ๆ ในห้อง
ยังนั่งคนเดียวไม่มีกลุ่ม
วันนั้น เรียนวิชาคอมพิวเตอร์ ผมเดินไปที่เครื่องประจำ
เพราะอาจารย์ จะให้นั่ง ตามเลขที่ แต่วันนี้ มีคนมานั่งแทนที่
อีนี่ใครวะ ก็น่ารักอยู่หรอก แต่แม่งมานั่งแทนที่กู ผมคิดในใจ
แล้วก็ได้บอกให้เขาย้ายที่ไป เพราะอาจารย์จะเข้ามาแล้ว
แต่คำตอบที่ได้กลับมาก็คือ
นายเป็นผู้ชายไหม ทำไมไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลย

ผมก็เลยเดินไปที่โต๊ะของหล่อน อนิจจา คอมเครื่องนี้พัง
ยอมไม่ได้
ผมคิดในใจแล้วเดิน กลับไปหาแม่นั่นเหมือนเดิม
เธอ
คอมเครื่องของเธอมันพัง เรานั่งไม่ได้หรอก
มันยืนขึ้น ชี้หน้าแล้วตะคอกอย่างหมดสวย ว่า
ไอ้หน้าตัวเมีย แค่นี้ยอมให้ผู้หญิงไม่ได้เหรอวะ
เพื่อน ๆ ในห้องหันมามองกันแทบทุกคน
อะไรวะ
ผมเริ่มคิดคนเดียว หน้ามันชาไปหมด
คงเป็นเพราะไม่เคยอยู่ในสังคมแบบนี้ มาก่อน
เพราะผมบวชเรียนมาตั้งแต่ มัธยม 1 จนถึงมัธยม 6
พอมาเจอแบบนี้ มันอึ้งครับ
ผมก็เลย วางมือบนใบหน้าเธอ เบา ๆ
ที่สังคมแห่งใหม่ของผมเรียกว่าตบนั่นแหละครับ
หน้าเธอสะบัดตามแรงเหวี่ยงของผ่ามือ หยาบ ๆ ของผม
ฮ่า ๆ มันสะใจสิ้นดีอย่างงี้นี้เอง
แก้มของสาววัยรุ่น มันช่างนิ่มเสียนี่กระไร ผมนึกลำพองในใจ
แต่เจ้าของแก้มน้ำตาไหลพราก
เหตุการณ์นี้ผ่านไป ผมได้มีเพื่อนสนิท คือ พวกที่ไม่ชอบหน้าหล่อนคนนั้น
และกลายเป็นคนหน้าตัวเมีย
&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;
ปีที่ 2 ที่ผมเรียนที่นี่ ผมคบผู้หญิง แทบนับคนได้
เลือกคบเฉพาะคนที่การเงินดี หน้าตาไม่เกี่ยวการเงินดูจากตรงไหน
ผมไม่ได้ตามไปดูที่บ้านเขาหรอก ผมจะมีวิธีทดสอบพวกหล่อนเอง
คนแรกเลยชื่อพิม เป็นลูกสาวตำรวจ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=42</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>&#8220;ฆาตระลึก&#8221; : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๘</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=41</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=41#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 25 Jan 2008 06:14:08 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=41</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
 				&#8220;ฆาตระลึก&#8221;
ฉันเห็นดวงดาวพร่าพราย ลมหายใจที่ร้อนผ่าวของฉันมันชงักงันหายไป มันเร็วมากจนฉันร้องไห้ไม่ทันกับความเจ็บปวด หากแต่ฉันรู้ว่าหนึ่งในวูบนั้นมันบรรจุความทุกข์ทรมาณไว้เต็มเปี่ยม
กลิ่นแห่งความตายลอยฟุ้ง มันมาพร้อมกับความเศร้าหม่นของผู้พบเห็น รถคันนั้น ผู้ชายคนนั้น อุบัติเหตุครานั้น รอยเลือดที่หยดโปรยปรายกระหย่อมนั้น และร่องรอยดำๆของยางที่ครูดกับถนนซึ่งเกิดจากรอยเบรก ของวินาทีนั้น ที่มันช้าไป กลิ่นของมัน กลิ่นของเลือด กลิ่นของความเวทนา

ตัวของฉันหายวับไป แล้วอยู่ๆก็มายืนเคียงข้างเด็กผู้ชายตัวน้อย ฉันจ้องมองเด็กตัวน้อยนั่นด้วยความระทึก ระทึกเพราะว่า ใบหน้าของเขาละม้ายคล้ายครากับฉัน เด็กคนนั้นคือฉัน ฉันแน่ใจ ฉันจำได้ แต่ทว่าเด็กชายคนนั้นมองไม่เห็นฉัน ไม่สนใจฉัน ไม่รับรู้ถึงสายตาที่ระทึกของฉัน สายตาของเด็กคนนั้น จ้องมองไปที่เด็กอ้วนซึ่งยืนหัวเราะอยู่หน้าเขา เด็กอ้วนนั่นไม่ได้หัวเราะอย่างมิตร แต่หัวเราะอย่างศัตรู เด็กอ้วนนั่นไม่ได้หัวเราะอย่างยินดี หากแต่เขากำลังหัวเราะเยาะเย้ยอยู่
มันเป็นโรงเรียนประถมศึกษาเล็กๆมีเด็กนักเรียนประมาณสี่ร้อยคน ฉันเป็นหนึ่งในนั้น และพ่อของฉันก็เป็นหนึ่งในครูที่สอนที่นั่น
ตอนเช้าอากาศหนาวฉันใส่เสื้อกันหนาวสีแดงเลือดนก ตัวฉันเล็กเกินวัย อ่อนแอและบอบบาง ทุกเช้าฉันจะมากับพ่อมาพร้อมพ่อ
เราจะนั่งมอเตอร์ไซค์เก่าๆมาด้วยกันแล้วก็พี่สาวของฉันอีกคน
ฝ่ามือของเด็กอ้วนสัมผัสใบหน้าของฉันตอนเป็นเด็กโดยแรง สาเหตุเพราะความหมันไส้และอยากกลั่นแกล้ง ไอ้ลูกครูตัวเล็ก ไอ้ลูกครูที่แต่งตัวแปลกกว่าเด็กคนอื่น ไอ้ลูกครูที่ส่วนมากจะมาโรงเรียนสายเพราะพ่อของมันมาโรงเรียนสาย ไอ้ลูกครูนั่นหน้าแหยปากเบะทันตาเห็น หัวใจของมันเต้นระทึกปนหวาดกลัว ไอ้ลูกครูที่อ่อนแอและขี้ขลาด
&#8220;สู้สิวะ&#8221; ฉันตะโกน &#8220;ต่อยมันสิวะ&#8221;
ไอ้เด็กนั่น ไอ้ตัวฉันเมื่อยังเด็กนั่น ร้องไห้จ้าแล้ววิ่งหนีไป ฉันยืนมอง ตอนเข้าแถวเคารพธงชาติมันยังสะอื้น ฮั่กๆแบบเด็กผู้หญิง &#8220;กูแม่งอ่อนแอชิบหาย&#8221; ฉันคิดในใจพร้อมกับหัวเราะออกมา เมื่อเห็นด็กหญิงข้างๆนั่น ถามฉันตอนเป็นเด็กว่า [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=41</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>ภาวนา : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๗</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=40</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=40#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 19 Jan 2008 02:50:06 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=40</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
ภาวนา
“ขอให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นด้วยเถอะค่ะ” คำอธิษฐาน จากเด็กหญิงคนหนึ่ง ที่ริมหน้าต่าง เธอทำอย่างนี้ทุกครั้งที่ดาวตก
ฉันเฝ้ามองดูเธอ และในทุกๆครั้งทำให้ฉันได้คิดในใจว่า “ทำอะไรงมงายไร้สาระ”
คุณคิดอย่างเดียวกับฉันรึป่าวล่ะ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งนี่นะจะทำให้โลกใบนี้เปลี่ยนแปลง น่าอยู่ขึ้น&#8230;เป็นไปไม่ได้หรอก
เพราะทุกอย่างมันได้ถูกเปลี่ยนแล้ว เปลี่ยนด้วยน้ำมือของสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่า “คน”
ความหมายของคำว่าคนนะหรอ ถ้าอยากรู้ ก็ไปเปิดในพจนานุกรม เอาก็แล้วกัน
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทำไมโลกของเราถึงเปลี่ยนไปได้มากถึงเพียงนี้ (ฉันบอกแบบนี้แล้วอย่าเพิ่งคิดว่าฉันแก่นะ เพราะฉันยังไม่แก่)
ฆ่ากันตายรายวัน ปล้นชิงทรัพย์ ฯลฯ&#8230;เพื่ออะไร ทำไปทำไม&#8230;ไม่มีใครรู้หรอก นอกจากตัวของผู้กระทำเอง
แต่จะให้ฉันไปไล่ถามเหตุผลจากนักโทษรายบุคคล ฉันก็คงไม่ทำ
มันก็คงไม่ได้มีอะไร นอกจากการกระทำนี้ อยู่ในพื้นฐาน ของคำว่า “เลว”
แต่ฉันเองก็ไม่ได้สรุปนะ ว่าคนที่ไม่ได้ ฆ่าคน หรือคนที่ไม่ได้ปล้นชิงทรัพย์ จะไม่ใช่คนเลว&#8230;
เพราะอย่างเช่นไอ้พวกที่คอรัปชั่นประเทศชาติ มันก็เลวไม่ต่างกัน&#8230;

คุณลองคิดทบทวน และคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ในแต่ละวัน หรือ แต่ละเดือน แต่ละปี
แล้วลองคิดดูว่า สิ่งที่เกิดขึ้น มันยังคง เปลี่ยนแปลงได้อยู่หรือไม่&#8230;
ตัวฉันเองก็คงไม่ต่างจากใครหลายคน ที่ทำได้เพียงแต่มอง มองดูความเป็นไป แต่ไม่ได้ทำอะไรเพื่อเปลี่ยนแปลง
“จะทำไปทำไมล่ะ ก็มันเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว สู้ทนยอมรับไปวันๆดีกว่า ไม่เหนื่อยด้วย” ใช่ฉันนี่แหล่ะ เห็นแก่ตัว&#8230;.
ฉันคิดแบบนี้เสมอมา จนกระทั่งวันหนึ่ง&#8230;ฉันได้พบกับเหตุการณ์หนึ่ง ที่ไม่เคยคิดว่าจะประสบด้วยตัวเอง
ซึ่งที่ผ่านมาได้แค่เพียงมองดูแล้วผ่านไป ในวันนั้นฉันยังคงเดินในที่เดิมๆที่ที่มีผู้คนจอแจอย่างเช่นเคย พร้อมกับฟ้าที่ครึ้มเมฆฝน ที่ยังคงตกวันแล้ววันเล่า
“ทำไมอากาศมันช่างน่าเบื่อแบบนี้” ฉันคิดแบบเดียวกับทุกๆวัน ฉันเดินต่อมาเรื่อยๆจนถึงกลางซอย
มีผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งแผดเสียงร้องอย่างน่าเวทนา ร่างของเธอ ถูกดึงด้วยชายร่างใหญ่ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=40</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>เรื่องจุกจิก : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๖</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=39</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=39#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 19 Jan 2008 02:48:51 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=39</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
เรื่องจุกจิก
0673539000806
หจก. โรงสีเพชรบูรณ์ข้าวไทย
งบการเงินย้อนหลัง 4 ปี (ทุกอย่าง)
แสงของเช้าวันใหม่กำลังจะโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมา&#8230;
เหล่าดวงดาวต่างๆ เริ่มจางหายไปท่ามกลางผืนฟ้าผืนเดิม&#8230;
เสียงนกร้อง&#8230;และไก่ขันดังขึ้นเกือบจะพร้อมกัน
ราวกับว่ามันนัดกันมาทำหน้าที่ของตัวมันเองได้เป็นอย่างดี&#8230;
ความจริงแล้วไอ้สี่บรรทัดข้างบนนั่น
มันแทบจะไม่เกี่ยวอะไรกับเนื้อเรื่องที่ผมกำลังจะเขียนเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่ผมเขียนมันขึ้นมาเพราะมีเหตุผลสองประการ คือ&#8230;

หนึ่ง&#8230;มันเป็นบทบรรยายสภาพแวดล้อม
หรือบรรยากาศของเรื่องว่าในขณะนั้นเป็นเวลาเช้า
และสอง&#8230;มันช่วยทำให้เรื่องของผมยาวขึ้น
เพราะกรรมการผู้ตัดสินเขาอยากให้เรื่องสั้นเรื่องนี้
มีความยาวไม่เกิน 3 หน้าไม่น้อยกว่า 1.5 หน้า A4 Font Size ไม่เกิน 16
หน้าละไม่น้อยกว่า 30 บรรทัด ( เมื่อปริ้นต์เอาท์ )
เอาล่ะ&#8230;มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า
ผมกำลังจะเขียนถึงผู้ชายวัยสามสิบสองปีที่มีชื่อว่า &#8216;สมสัก&#8217;
- สมสัก เป็นคนโสด ญาติของเขาที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวก็คือแม่ของเขานั่นเอง
- สมสัก ไม่ใช่เกย์ เขายุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงบ้างเป็นบางครั้ง
แต่ก็ในเฉพาะเวลาที่เขา &#8216;อยาก&#8217; จริงๆ
- ชื่อของเขาตามบัตรประชาชน เขียนว่า &#8216;สมสัก&#8217; แบบนี้ถูกแล้ว ไม่ใช่ &#8216;สมศักดิ์&#8217;
หรือ &#8216;สมสักดิ์&#8217;
- เหตุผลที่เขาอยู่ตัวคนเดียวมาจนอายุป่านนี้ อาจมีเพียงอย่างเดียว
คือมันเหมาะกับอาชีพที่เขาทำ
สมสัก เป็นมือปืน!!
เมื่อสมัยเขาเริ่มเข้าวงการใหม่ๆ มีรุ่นพี่คนหนึ่งเคยบอกกับเขาว่า
อาชีพมือปืนไม่ควรจะมี &#8216;ห่วง&#8217; ให้มากนัก
ซึ่งตอนนี้ห่วงเดียวที่เขามีก็คือแม่ของเขา อย่างที่ผมเขียนบอกคุณไปแล้วเมื่อ 7
บรรทัดก่อน
นอกจาก &#8216;ห่วง&#8217; ที่เป็นของต้องห้ามสำหรับนักฆ่าอย่างพวกเขาแล้ว สิ่งอื่นๆ
ที่ควรจะทิ้งไปให้หมด
ก็คือพวกคำประเภท &#8216;อารมณ์&#8217; / &#8216;ศีลธรรม&#8217; / อะไรประเภทนั้น
ซึ่ง สมสัก เอง [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=39</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>HOUSE OF MAFIA : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ ๕</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=38</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=38#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 19 Jan 2008 02:47:24 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=38</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
ชี้แจง
เรื่องสั้นนี้แต่งจากจิตนาการของผู้แต่งเอง
มิได้คัดคอกมาจากที่ใด
ตัวละครที่มีอยู่ เกิดจากการจงใจที่จะพาดพิงทุกคนที่กล่าวอ้างถึง
หากท่านใดก็ตามที่ถูกพาดพิงจะด้วยเหตุใด ๆ ก็ตาม
ผู้แต่งขอสมน้ำหน้ามา ณ โอกาสนี้ด้วย
&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;&#8230;.
HOUSE OF MAFIA
บ้านมาเฟีย
ปี 5007 บ้านมาเฟีย นำโดย มิสเตอร์ซัง มีวิวัฒนาการสูงสุด ทั้งอาวุธยุทโธปกรณ์ และไพร่พลทั้งหลาย
“ว่าไง คุโรมาตี้ เครื่องทามแมชชีน เสร็จทันไหม” มิสเตอร์ซัง เดินเข้ามาพร้อมด้วยลูกสมุน
“อีก 5 นาทีใช้ได้เลยครับท่านบิดา เพราะเหล่าลูก ๆ ได้ทดสอบแล้ว” คุโรมาตี้ นักวิทยาศาสตร์มือหนึ่ง ของบ้านมาเฟียรายงาน
สมุนทุกคนต้องเรียกมิสเตอร์ซังว่า “บิดา” เพราะถือว่า มิสเตอร์ซังคือ ผู้คุ้มครอง รักษา และให้ชีวิต

“รอ ก่อนนะ ราชันย์กระดูกสีเผือกเน่า (bad_to_the_bones ) ข้าจะกลับไปช่วยแก กลับมาเอง”
ย้อนกลับไปเมื่อ 3,000 ปีก่อน มิสเตอร์ซัง ได้หลบหนีออกจากคุก ใต้พื้นโลก ออกมาพร้อมปืน ขนาด 9 มม.
ซมซานหนีการไล่ล่าของจ้าหน้าที่ ราชทัณฑ์ มาเจอราชันย์กระดูกสีเผือกเน่า แล้วได้รับการช่วยเหลือทุกอย่างทั้งที่พัก อาหาร
ด้วยความซึ้งใจ จึงได้สาบานเป็นเพื่อนตาย จากนั้นก็ได้สร้างอานาจักรของตัวเองขึ้น [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=38</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>นาฬิกา..ที่ขวามือ : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm&#8217;s award เรื่องที่ 4</title>
		<link>http://www.cunm.net/wp/?p=37</link>
		<comments>http://www.cunm.net/wp/?p=37#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 18 Jan 2008 08:51:15 +0000</pubDate>
		<dc:creator>admin</dc:creator>
				<category><![CDATA[Cunm's Awards]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.cunm.net/wp/?p=37</guid>
		<description><![CDATA[
			
				
			
		
นาฬิกา..ที่ขวามือ
ขณะนี้เป็นเวลา 23.40 นาที ตามเวลาท้องถิ่นของประเทศไทย
ซึ่งผมดูจากนาฬิกาข้อมือเรือนโปรดปัจจุบันของผม
และแน่นอน .. ขณะนี้ ผมอยากจะพาทุกท่านย้อนอดีตไปยังวัยเด็กของผม &#8230;
ไม่ว่าใครๆก็คงจะมีนาฬิกาเป็นของตัวเองกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเด็กตัวน้อยๆ จนถึงผู้ใหญ่วัยชราที่วันๆไม่เดินกันแล้ว
บ้างก็ป่วยเป็นอัมพฤกษ์อัมพาต บ้างก็ไขข้อเสื่อมจนเดินไม่ไหว แต่นี่ไม่เกี่ยวกับประเด็นของเรา
ที่ต้องการจะอ้างให้เห็นภาพก็คือ ทุกวันนี้ มนุษย์เราใช้นาฬิกาเป็นดั่งอีกอวัยวะหนึ่งของร่างกายไปแล้ว
มันลานตาจนไม่มีใครคิดจะสังเกต ทุกๆคนก็ใส่ บางคนก็ไม่ใส่ แต่ส่วนมากก็ใส่กันทั้งนั้น

นาฬิกาเรือนแรกๆ ที่ผมจำความได้สมัยที่ยังเป็นเด็กประถมชั้นปีที่หนึ่ง ณ โรงเรียนแห่งหนึ่งย่าน
จรัญสนิทวงศ์ ตอนนั้นภาพยนตร์เรื่องแบทแมนกำลังดัง คุณพ่อของผมถึงกับพาไปดูรถของแบทแมน
ถึงห้างแห่งหนึ่ง ซึ่งถ้าจำไม่ผิดมันคือเวิร์ลเทรด หรือเซ็นทรัลเวิร์ลในปัจจุบัน
เมื่อกลับบ้านมาก็รบเร้าให้คุณแม่ซื้อนาฬิกาแบทแมนให้ สายของมันเป็นสีดำพลาสติกหนาๆ
หัวของนาฬิกาที่เป็นใบหน้าของแบทแมนเวลาจะดูเวลา ต้องเปิดหัวมันขึ้น
ก็จะมีตัวเลขอนาล็อกโชว์อยู่ที่หน้าปัดเล็กๆ ซึ่งนอกนั้นถูกกินบริเวณด้วยพื้นที่สีดำของตัวนาฬิกา
และมันสามารถถอดออกได้ เพราะมีรูใหญ่ๆ เพื่อสอดเข้าไปทางสายนาฬิกาอีกที
และเพราะความสามารถของมันอันนี้ ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมที่มิอาจลืมเลือนกับนาฬิกาเรือนแรกของผม
วันนั้นตอนพักเที่ยง ผมถอดนาฬิกาออกมา เพื่อจะทำกิจกรรมซักอย่าง
และแล้ว &#8230; ด้วยความที่ถอดอย่างไม่ระมัดระวัง เจ้าหัวแบทแมน ก็ไหลออกจากสาย และตกสู่ท่อน้ำอย่างมิวันหวนคืนกลับ
จำได้ว่าเสียใจและเสียดายมาก จนมาถึงวันนี้ ผมคงมีนาฬิกาเกินกว่าสิบเรือน หรือ อาจจะมากกว่านั้น บางเรือนก็เสียไป
บางเรือนก็หายไป  หรือบางทีก็ถูกลบเลือนจากความทรงจำไปตามกาลเวลา พอโตขึ้นมาหน่อย
ก็จะใส่คาสิโอ้ จีช๊อค ซึ่งตอนนั้น ใครที่ไม่ใส่ ถือว่าเชยมากๆ
ของผมแม้จะเป็นของปลอม ก็ยังกล้าใส่ ตอนเด็กไม่รู้หรอก อะไรปลอมอะไรแท้ ขอให้ใส่แล้วเท่ ไม่อายเพื่อนเป็นพอ
เรือนโตๆ สีดำอีกแล้ว [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.cunm.net/wp/?feed=rss2&amp;p=37</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
