FACEBOOK
RSS Feed
เรื่องสั้น : ‘บทสนทนา’
/ ในห้องแห่งหนึ่ง
ท่ามกลางความเงียบซึ่งได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของใครบางคน
เสียงครางที่ดังมาจากเครื่องปรับอากาศ
และเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แล้วเขาก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น /
“คุณคิดว่า ‘ความรุนแรง’ สามารถถ่ายทอดให้กันทางพันธุกรรมได้มั้ย ?”
“ผมคิดว่าไม่นะ”
“แล้วจริงมั้ย ที่ปู่ของคุณเคยมีประวัติฆ่าคนตาย”
“จริง”
“ลองเล่าให้ผมฟังได้หรือเปล่า ?”
“ในตอนนั้นผมยังเล็กอยู่ ผมได้ยินเรื่องนี้มาจากคุณย่า ท่านเล่าว่าในวันที่เกิดเหตุ
มีคนที่ทำงานปู่พูดจาเยาะเย้ยดูถูกปู่ของผม เขาพูดว่าอย่างไร ไม่มีใครรู้
แต่สิ่งที่ทุกคนรู้ก็คือหลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาที ปู่ของผมท่านกลับมาที่บ้าน
แล้วเอาปืนที่เก็บไว้กลับไปยิงคนที่พูดจาดูถูกท่านเอาไว้เมื่อครู่
ยิงกี่นัด คุณย่าผมท่านก็จำไม่ได้ รู้แต่ว่าคน คนนั้น ตายคาที่
แล้วปู่ของผมท่านก็ยิงตัวเองตายตามไป”
“คุณรับรู้เรื่องราวเหล่านี้ ตอนอายุได้กี่ปี ?”
“อาจจะ แปด / สิบ หรือ ราวๆ สิบสองปี คุณถามผมทำไม ?”
“ผมอยากรู้ว่าคุณคิดอย่างไรกับเหตุการณ์นั้น”
“ในตอนแรกผมคิดว่าปู่ของผมท่านเป็นคนใจร้อน โมโหร้าย
แต่มาทราบภายหลังว่าไม่ใช่”
“ไม่ใช่ ?”
“ความจริงแล้ว ท่านเป็นคนใจเย็น แล้วก็เป็นคนที่อารมณ์ดีมากเลย
อันนี้ผมฟังมาจากลูกๆ ของท่าน ซึ่งก็คือคุณพ่อ และลุงของผม
นั่นแสดงว่าในวันที่เกิดเหตุ
ปู่ของผมท่านคงถึงที่สุดแล้วกับการถูกกระทำแบบนั้นมาโดยตลอด”
“คุณคิดว่าสิ่งที่ปู่ของคุณทำลงไปนั้นมันถูกต้อง ?”
“ผมคิดว่าคนเราทุกคนมีขีดจำกัดของความอดทน”
“อาจณรงค์ ทองมี อายุ 30 ปี ทำงานเป็นพนักงานของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง
ข้อมูลของคุณถูกต้องตามนี้มั้ย ?”
“ใช่ครับ”
“ลองบอกผมหน่อยซิ ว่าคุณเป็นคนยังไง ?”
“ดูภายนอกผมอาจจะเป็นคนเงียบๆ ขรึมๆ แต่ถ้าผมสนิทกับใครแล้ว
เขาจะพูดเหมือนกันว่าผมเป็นคนตลก และค่อนข้างที่จะมองโลกในแง่ดี”
“คุณมีความสุขกับงานที่ทำมั้ย ?”
“ผมตั้งใจทำงานทุกอย่างที่ได้รับมอบหมายอย่างดีที่สุดครับ”
“ลองบอกชื่อเพื่อนร่วมงานที่คุณสนิทมากที่สุดมาสองคน”
“พี่ภพ แล้วก็พี่นา”
“แล้วชื่อเพื่อนร่วมงานที่คุณเกลียดล่ะ”
“ทุกคนในออฟฟิศ นอกจากสองคนนั่น”
“เหตุผล ?”
“ช่วงหลังเศรษฐกิจตกต่ำ บริษัทผมมีนโยบายลดจำนวนพนักงานลง
มีการแข่งขันกันเองสูงขึ้น หลายคนพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองได้อยู่รอด
บางคนทำงานน้อยกว่าผมเสียอีก แต่เขาอยู่ได้โดยการเลียเจ้านาย
แต่ผมทำอย่างนั้นไม่เป็น
ทั้งออฟฟิศมีคนเพียงสามคนที่ทำงานหนักกว่าใครเพื่อน ซึ่งก็คือผม พี่ภพ แล้วก็พี่นา”
“แล้วต่อมาเกิดอะไรขึ้น ?”
“ผมโดนบีบให้ออก โดยการมอบหมายงานให้ทำมากขึ้น
พอทำไม่ทันก็โดนกดดันจากเจ้านาย
ซึ่งถูกไอ้พวกคนประจบสอพลอพวกนั้นมันใส่ไฟว่าผมขี้เกียจ และไม่ยอมทำงาน”
“เจ้านายคุณเชื่อ ?”
“เจ้านายผมเป็นพวกหูเบา และชอบคนชะเลียเก่ง”
“นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้คุณพกปืนมาทำงานในวันนี้ ?”
“ใช่ครับ อย่างที่ผมบอก ผมคิดว่าคนเราทุกคนมีขีดจำกัดของความอดทน”
“แล้วคุณรออะไรอยู่ ?”
“…………………..”
……………………………………………………………………..
..
……………………………………………………………………..
……
………………………………………………….
………………………………………………………………..
ในห้องแห่งหนึ่ง ท่ามกลางความเงียบซึ่งได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของใครบางคน
เสียงครางที่ดังมาจากเครื่องปรับอากาศ
และเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
หลังจากเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของพนักงานบางคนค่อยๆ เบาลง
ด้วยเสียงกระสุนปืนที่ดังขึ้นพร้อมกับคำสั่งจาก อาจณรงค์ ทองมี
ที่ตะโกนขึ้นด้วยเสียงอันดังให้ทุกคนอยู่ในความสงบ
ภพภูมิ และ นาดา สองพนักงานออฟฟิศยังคงนั่งหลบอยู่ใต้โต๊ะด้วยความกลัว
ในขณะที่พนักงานคนอื่นๆ เองก็ตกอยู่ในอาการเดียวกัน……
“คุณรออะไรอยู่ ?”
เสียงเดิมยังคงดังก้องขึ้นในห้วงคำนึงของ อาจณรงค์ ทองมี ซ้ำซ้ำอย่างนั้น
ในขณะที่เขาค่อยๆ เดินไปที่โต๊ะของพนักงานแต่ละคน
และทุกครั้งที่เขาไปหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะของใคร
เสียงจากปืนที่อยู่ในมือของเขาก็จะดังขึ้นเป็นระยะๆ
สลับกับเสียงร้องไห้อย่างสิ้นหวังของคนที่อยู่ภายในห้อง…..
ในที่สุดทุกอย่างก็กลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง….
ในห้องทำงานที่มีขนาดไม่ใหญ่มาก ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบเลือดและร่างที่ไร้ลมหายใจ
อาจณรงค์ ทองมี สังหารทุกคนที่อยู่ในออฟฟิศ ณ. ช่วงเวลานั้น
ยกเว้น ภพภูมิ และ นาดา เพื่อนสนิทของเขา……
“คุณคิดว่าพวกเขาสมควรตายอย่างนี้เหรอ ?”
“ใช่ พวกมันสมควรตาย”
“คุณมีครอบครัวมั้ย ?”
“ผมมีแม่ ภรรยา และลูกสาวคนนึง”
“แล้วคุณคิดว่าคนที่คุณเพิ่งยิงพวกเขาตายไป มีครอบครัวมั้ย ?”
“…….”
“ผมเสียใจ”
“ผมเสียใจ”
“ผมเสียใจ”
“ผมเสียใจ”
“ผมเสียใจ”
“ผมเสียใจ”
“แล้วคุณรออะไรอยู่ ?”
“…………………..”
……………………………………………………………………..
..
……………………………………………………………………..
……
………………………………………………….
………………………………………………………………..
ในห้องนั้น ท่ามกลางความเงียบซึ่งได้ยินเพียงเสียงครางที่ดังมาจากเครื่องปรับอากาศ
และเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
อาจณรงค์ ทองมี หยิบปืนกระบอกเดิมจ่อเข้าที่ขมับของตัวเองก่อนที่จะออกแรงเหนี่ยวไก
Posted in 
Tags: 
