ภาวนา

“ขอให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นด้วยเถอะค่ะ” คำอธิษฐาน จากเด็กหญิงคนหนึ่ง ที่ริมหน้าต่าง เธอทำอย่างนี้ทุกครั้งที่ดาวตก
ฉันเฝ้ามองดูเธอ และในทุกๆครั้งทำให้ฉันได้คิดในใจว่า “ทำอะไรงมงายไร้สาระ”
คุณคิดอย่างเดียวกับฉันรึป่าวล่ะ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งนี่นะจะทำให้โลกใบนี้เปลี่ยนแปลง น่าอยู่ขึ้น…เป็นไปไม่ได้หรอก

เพราะทุกอย่างมันได้ถูกเปลี่ยนแล้ว เปลี่ยนด้วยน้ำมือของสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่า “คน”
ความหมายของคำว่าคนนะหรอ ถ้าอยากรู้ ก็ไปเปิดในพจนานุกรม เอาก็แล้วกัน
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทำไมโลกของเราถึงเปลี่ยนไปได้มากถึงเพียงนี้ (ฉันบอกแบบนี้แล้วอย่าเพิ่งคิดว่าฉันแก่นะ เพราะฉันยังไม่แก่)
ฆ่ากันตายรายวัน ปล้นชิงทรัพย์ ฯลฯ…เพื่ออะไร ทำไปทำไม…ไม่มีใครรู้หรอก นอกจากตัวของผู้กระทำเอง
แต่จะให้ฉันไปไล่ถามเหตุผลจากนักโทษรายบุคคล ฉันก็คงไม่ทำ
มันก็คงไม่ได้มีอะไร นอกจากการกระทำนี้ อยู่ในพื้นฐาน ของคำว่า “เลว”
แต่ฉันเองก็ไม่ได้สรุปนะ ว่าคนที่ไม่ได้ ฆ่าคน หรือคนที่ไม่ได้ปล้นชิงทรัพย์ จะไม่ใช่คนเลว…
เพราะอย่างเช่นไอ้พวกที่คอรัปชั่นประเทศชาติ มันก็เลวไม่ต่างกัน…

คุณลองคิดทบทวน และคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ในแต่ละวัน หรือ แต่ละเดือน แต่ละปี
แล้วลองคิดดูว่า สิ่งที่เกิดขึ้น มันยังคง เปลี่ยนแปลงได้อยู่หรือไม่…

ตัวฉันเองก็คงไม่ต่างจากใครหลายคน ที่ทำได้เพียงแต่มอง มองดูความเป็นไป แต่ไม่ได้ทำอะไรเพื่อเปลี่ยนแปลง
“จะทำไปทำไมล่ะ ก็มันเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว สู้ทนยอมรับไปวันๆดีกว่า ไม่เหนื่อยด้วย” ใช่ฉันนี่แหล่ะ เห็นแก่ตัว….

ฉันคิดแบบนี้เสมอมา จนกระทั่งวันหนึ่ง…ฉันได้พบกับเหตุการณ์หนึ่ง ที่ไม่เคยคิดว่าจะประสบด้วยตัวเอง
ซึ่งที่ผ่านมาได้แค่เพียงมองดูแล้วผ่านไป ในวันนั้นฉันยังคงเดินในที่เดิมๆที่ที่มีผู้คนจอแจอย่างเช่นเคย พร้อมกับฟ้าที่ครึ้มเมฆฝน ที่ยังคงตกวันแล้ววันเล่า
“ทำไมอากาศมันช่างน่าเบื่อแบบนี้” ฉันคิดแบบเดียวกับทุกๆวัน ฉันเดินต่อมาเรื่อยๆจนถึงกลางซอย
มีผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งแผดเสียงร้องอย่างน่าเวทนา ร่างของเธอ ถูกดึงด้วยชายร่างใหญ่ 2 คน พร้อมกับมีดปลายแหลมยาว ราว 1ฟุต จี้ที่ท้องของเธอ
มันทั้ง 2 คน กระชากกระเป๋าที่เธอสะพาย “ช่วยด้วย!!ช่วยฉันด้วย!!…ได้โปรด”

ฉันบังเอิญหันไปสบตากับเธอ สายตาของเธอที่วิงวอน ขอร้อง ส่งมาที่ฉัน
ฉันคิดในใจ “ทำไมนะ…ทำไมไม่มีใครช่วยเธอ” ทั้งๆที่มีคนเยอะแยะ แต่!!..ทำไมฉันไม่ช่วยเธอซะเองล่ะ…
คิดได้ดังนั้น ฉันโทรไปที่ 191 ขอความช่วยเหลือจากตำรวจ แต่แล้วมันทั้ง 2 เห็นท่าไม่ดี ซึ่งเธอยังคงขัดขืน
และแล้วสิ่งที่ไม่คลาดฝันก็เกิดขึ้น มันคนหนึ่งใช้มีดปลายแหลมที่อยู่ในมือ แทงไปที่ท้องของเธออย่างสุดแรง
จากนั้น มันชักมีดออกจากร่างของเธอพร้อม เลือดที่พรุ่งกระจายเปรอะเปื้อนเลือนร่างที่งดงามของเธอ
เธอล้มลงจมกองเลือด ฉันวิ่งเข้าไปอุ้มประคองเธอ พร้อมบอกเธอว่า

“เธอต้องไม่เป็นไรนะ ตำรวจกำลังมา ทุกอย่างต้องดีขึ้น เธอต้องไม่เป็นไร…”เธอผยักหน้า รับรู้

แต่คงเป็นเพราะตำรวจมาช้าเกินไป หรือเพราะเธอทนไม่ไหว ด้วยเหตุผลอะไรในตอนนั้นฉันก็ไม่อาจรู้
เธอสิ้นใจในอ้อมแขนของฉัน ในตอนนั้นเหมือนทุกอย่างเงียบกริบ โลกทั้งใบหยุดหมุน ทำไม…ทำไมฉันช่วยเธอไว้ไม่ได้ ทำไม…
ตำรวจมาพร้อมกับมูลนิธิ เค้าพาร่างที่ไร้วิญญาณ ของเธอขึ้นรถมูลนิธิ รถพาร่างของเธอไกลออกไป…ไกลออกไป

เมื่อสิ้นแสงเสียงไซเลน ฉันยังคงอยู่ตรงนั้น ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น….
ทั้งที่ผู้คนเดินผ่านจอแจอย่างเช่นเคยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ฉันยังคงอยู่ตรงนั้น

นับจากวันนั้น ทำให้ฉันคิด คิดถึงเด็กหญิงริมหน้าต่างที่คอยอธิษฐาน เพื่อหวังให้โลกนี้สงบสุข
หากเป็นแค่เพียงเสียงเล็กๆเสียงเดียวจากเด็กหญิงคนนั้น ก็คงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ถ้าหากเป็นเสียงจากคนทั้งโลก ร่วมกันอธิษฐาน สิ่งๆนั้นก็คงจะเป็นจริง
เหตุการณ์นี้ทำให้ฉันตระหนักถึงชีวิตของคนอื่น มากกว่าแต่ก่อน ชีวิตของเพื่อนร่วมโลก
ทำให้ฉันใส่ใจ เห็นใจ และไม่ลังเลที่จะช่วยเหลือ เพราะฉันไม่ต้องการ
ที่จะต้องมากลับนั่งตั้งคำถามให้กับตัวเอง หรือเสียใจภายหลัง อีกต่อไป

และจนถึงทุกวันนี้ ฉันยังคงไปที่ที่นั่น ที่ที่เดิม ที่ฉันได้พบกับ หญิงแปลกหน้าคนที่ฉันไม่เคยรู้จัก…คนนั้น
ที่นี่ยังดูเป็นเหมือนเช่นเคย ผู้คนจอแจ มากหน้า หลายตา
แต่ใครจะรู้และตระหนักบ้าง ว่าที่แห่งนี้ เคยมีผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องมาสังเวยชีวิต ให้กับ สังคมด้านมืด คนเลวทราม ที่เห็นชีวิต ของคนอื่น เป็นแค่ผักปลา

ทุกวันนี้ ฉันทำได้แค่เพียงแต่ ภาวนา….ภาวนา ขอให้เธอคนนั้น เป็นคนโชคร้ายคนสุดท้าย
ที่ต้องมาสังเวย ชีวิต ให้กับ คนเลวๆในสังคมเน่าๆ แห่งนี้….
ขออุทิศให้กับเธอผู้จากไป เธอผู้ที่งดงาม เธอผู้เป็นคนแปลกหน้า
เธอผู้ที่ทำให้ฉันเรียนรู้ที่จะอยู่ในสังคมแบบนี้มากขึ้น เธอผู้เปลี่ยนชีวิตของฉัน…

ฉันจะไม่มีวันลืมเธอคนนั้น…จนกว่าชีวิตของฉันจะหมดลง…หลับให้สบาย…

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่