ผู้รอคอย

” พวงมาลัยไหมคะ น้า?”
มือของเด็กหญิงสะกิดไปที่ชายหนุ่ม คนที่กำลังรอคอยสัญญาณไฟสีเขียวอยู่บนรถมอเตอร์ไซต์รุ่นใหม่คันนั้น
” พวงละ 15 เอง น้า 2 พวงหนูคิด 25 ก็ได้ ช่วยหนูศื้อหน่อยนะน้า หนูจะรีบกลับบ้านไปอ่านหนังสือ”
” น้า นะ นะ ซื้อหน่อย…”
สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้ว เด็กหญิงจึงยอมตัดใจจากชายหนุ่มคนนั้น เพราะเกรงว่าจะไม่คุ้มหากตัวเองเป็นอะไรไปซะก่อน

” แวว” เด็กหญิงคนนั้น คนที่ผมเฝ้ามองดูชีวิตของเธอมาตลอด
ถึงกระนั้น ผมเองก็ไม่สามารถทำอะไรเพื่อช่วยเหลือเธอได้เลย
ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนใจไม้ใส้ระกำ ไม่ดูดำดูดีเธอแต่อย่างไร
แต่ผมทำอย่างที่ใจคิดไว้ไม่ได้จริง ๆ หน้าที่ของผมมีแค่ ” รอ” เท่านั้น

” อีแวว อีสันดาน กูร้อยพวงมาลัยให้มึงไปขาย ไม่ใช่ให้มึงไปเดินเล่นจนมาลัยเหี่ยวขายไม่ออก” หญิงแก่ผู้เป็นแม่ ตวาดด่าทอแวว ที่เพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน ด้วยสภาพที่อิดโรย ถือกระจาดที่มีพวงมาลัยช้ำ ๆ อยู่ 5-6 พวง
” แม่จ๋า วันนี้ตำรวจเยอะ คอยมาไล่ไม่ให้หนูขาย หนูพยายามขายแล้วนะแม่”
” มึงไม่ต้องมาตอแหล อีเวร กูรู้ว่ามึงมัวแต่ไปวิ่งเล่นกับไอ้อีพวกห่าพวกนั้น”
” แต่ แม่ หนูเปล่า..”
หญิงแก่ลุกขึ้นหยิบไม้แขวนเสื้อตรงไปที่แวว ง้างมือฟาดลงไปที่ขา
” ต้องสั่งสอนมึงให้จำซะมั่ง ลูกชั่ว”
ผัวะ ! ผัวะ! ผัวะ!
” แม่… หนูเจ็บ ฮือออ พอเถอะ หนูเจ็บ”

เช้าวันใหม่ที่ยังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แม้วันนี้จะเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่การจราจรของเมืองหลวงแห่งนี้ ก็ไม่มีทีท่าที่จะเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย
” เจ็บว่ะ ไอ้ก้อง” แววเอ่ยปากบอกเพื่อนร่วมอาชีพ
” เห็นไหมมึง ถ้าเมื่อวานนี้ไปขายที่ฝั่งนู้นกับพวกกู ก็ไม่ต้องโดนแม่ตี ฝั่งนู้น สิบล้อแม่งโครตเยอะเลยว่ะ ขายดีชิบหาย”
” จริงดิ? เสียดายชิบหายเลยว่ะ กูก็ว่าจะตามมึงไปแหล่ะ แต่ขาแม่งไม่มีแรงว่ะ ไม่รู้เป็นอะไร”

” ก้อง” เป็นเด็กชายอายุไล่เลี่ยกับแวว เรียนไม่จบ ประถม 6 ออกจากโรงเรียนมาช่วยที่บ้านขายพวงมาลัยตั้งแต่อายุ 10 ขวบ เนื้อตัวมอมแมม แต่ใจดีกับแววมาก 2 คนนี้จึงเป็นเพื่อนสนิทกันมาตลอด

แล้วผมไปเสือกเหี้ยอะไรกับเรื่องของมัน ?

กลับมาที่เรื่องของอีแววกันต่อดีกว่า..
เพราะรอยข้ำจากถูกตีเมื่อคืน ทำให้แวววิ่งได้ไม่เร็วนัก ที่จะไปขายพวงมาลัยทั่วถนนเวลาที่รถหยุดจอดรอสัญญาณไฟ แววจึงพลาดลูกค้าดี ๆ ไปหลายคัน ทั้งรถเมล ที่กวักมือเรียกเธอตั้งแต่หยุดจอด แต่ก็ไม่ทันแก๊งค์พวงมาลัยคู่แข่ง หรือแม้แต่รถกะบะคันสีดำคันนั้น แววเดินไปไม่ทันเพราะมันอยู่อีกด้านของถนน

” อีแวว ขายไม่หมด มึงเตรียมตัวโดนได้เลย”
” แม่ อย่า หนูกลัวแล้ว แม่จ๋า อย่าตีหนู แม่…”

วันใหม่เริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม

แววเดินออกมาที่สี่แยกเดิมที่คุ้นเคย แต่เธอไม่ได้มีพวงมาลัยมาขาย แม่เพียงแต่เป้ใบเก่า ๆ ที่ใส่เสื้อผ้าเอาไว้ 2-3 ตัว
แววตาเหม่อลอย เดินไปตามทางที่ทอดยาวออกไป เหมือนตัวเธอเองยังไม่รู้ว่ากำลังจะมุ่งหน้าไปไหนด้วยซ้ำ

ผมตามดูเธออยู่ห่าง ๆ เท่าที่คน ๆ นึงพอจะทำได้ บอกตรง ๆ ว่าผมเป็นห่วงเธอ…

” หนู จะไปไหน” ชายคนหนึ่งชะโงกหน้าถามออกมาจากน้าต่างรถตู้สีขาว
” หนูก็ยังไม่รู้เลยจ้ะพี่ หนูไม่มีที่อยู่”
” หนีออกจากบ้านมาหรอ เอางี้ มาทำงานกับพี่ไหม พี่กำลังขาดคนอยู่พอดี”
” แต่หนู..”
” พี่มีที่อยู่ให้ มีข้าวให้กินด้วย สนใจรึเปล่า”
ชายหนุ่มไม่รอฟังคำตอบ สั่งให้ชายอีกคนที่นั่งอยู่ด้านหลังเปิดประตูแล้วดึงตัวเธอขึ้นมา
แววไม่ขัดขืน ในเมื่อเธอไม่มีที่ไปแล้ว อย่างน้อยวันนี้ก็ขอให้มีที่ซุกหัวนอนก่อนก็แล้วกัน

บรรยากาศในรถดูอึดอัด แววต้องนั่งเบียดเสียดกับเด็กผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกัน และยังมีที่เด็กกว่าอยู่อีก คน สองคน บางคนก็นั่งร้องไห้ บางคนก็นั่งหลับ
” หยุดร้อง กูรำคาญ!” ฝ่ามือของชายที่พาแววขึ้นมา ฟาดลงไปที่หน้าของเด็กผูหญิงคนนั้นที่กำลังร้องไห้

” อีแวว อีลูกเวร กูให้มึงขายพวงมาลัยดี ๆ ไม่ชอบ จะให้กูส่งมึงไปเป็นกระหรี่ใช่มั้ย ”
” แม่จ๋า อย่า หนูกลัวแล้ว”
” ผัว!”
เสียงตบดังขึ้นอีกครั้ง ปลุกให้แววตื่นขึ้นจากพวัง
เด็กคนนั้นสลบไปแล้ว ถึงตอนนี้แววรู้ตัวแล้วว่า ถ้าไม่ให้ไปทำงานในโรงงาน ก็ต้องไปขาย ให้ไปเป็นขอทาน เด็กขนาดเธอมันคงไม่ให้ไปขายตัวแน่ ๆ แต่ก็ไม่แน่วะ

ในหัวเธอกำลังทำงานอย่างหนัก..

” น้า ๆ หนูปวดขี้”
” เสือกมาปวดเหี้ยอะไรตอนนี้วะ เฮ้ย ไอ้ชาติ แวะปั้มข้างหน้าหน่อยซิ อีเด็กนี่มันจะขึ้ ”
รถตู้ค่อย ๆ แล่นเข้ามาให้ปั้มน้ำมัน ซึ่งอยู่แถบชานเมือง ค่อย ๆ เทียบจอดตรงหน้าห้องน้ำที่อยู้ด้านในของปั้ม

” มึงพามันลงไปดิ๊” คนขับที่ชื่อชาติ เปิดประตูรถลงปพาตัวแววออกมาจากรถ จับมือจูงเข้าไปที่ห้องน้ำหญิง
” น้า ๆ น้ารออยู่ข้างนอกสิ ห้องน้ำผู้หญิงนะน้า หนูไม่หนีไปไหนหรอก”
” อีห่า กูไม่เชื่อ”
” เชื่อเถอะน้า หนูไม่มีที่ไปอยู่แล้ว ยังไง ๆ ถึงหนูหนี หนูก้ไม่รู้จะไปไหนอยูดี”
” งั้นก็ได้ อย่าตุกติกนะมึง ไม่งั้นมึงตาย”

แล้วแววก็เข้าไปขี้อย่างมีความสุข….

” ไอ้เหี้ย มึงจะหนีไปไหน”
แววได้ยินเสียงไล่หลังมา ไอ้ชาติที่เฝ้าอยู่หน้าห้องน้ำเมื่อกี้กำลังเร่งฝีเท้าวิ่งตามเธอมา ในขณะเดียวกับที่เด็ก ๆ ในรถ วิ่งกระจายกันหนีออกมาจากรถ
แววใช้ความชำนานในการใช้ชีวิตอยู่บนท้องถนน วิ่งซิกแซก หลบหลีบรถไปมา จนมาถึงเกาะกลางถนน

” กูจะไปไหนดี”
” กลับบ้านไปก็โดนด่า โดนตี”
” กลับไปหาไอ้เหี้ยนั่น ก็ต้องโดนซ้อม”
” ทำไงดีวะ”

” ไปตายซะสิ อีเหี้ย!!”

ผมเผลอตะโกนออกไป…

ทุกอย่างเข้าสู่โหมด Slow Motion

แววค่อย ๆ หันหน้ากลับมาหาต้นตอของเสียง
สีหน้าเธอดูหวาดกลัว วิตกกังวล เหมือนกวางตัวเมีย กำลังหนีจากกงเล็บของสิงโตอยู่
เธออ้าปากพุดขึ้นมา ภายในความเชื่องช้านั้น

” พ่ออออ….. มึ…..งง สิ……..อ้ายยยยยยย เหี้… ”

โคร้ม!!!!!!!

กลับเข้าสู่โหมดปกติ

” พ่อมึงสิไอ้เหี้..”

เหี้ยยังไม่หลุดออกมาจากปากของแววดี
รถเก๋งสีบรอนคันงาม เซถลาขึ้นมาเสยเกาะกลางถนน ล้อข้างซ้ายหลุดลอยออกมา
พุ่งกระแทกเข้าที่หัวของแววอยากจัง ซึ่งนอกจากเสียงเบรค เสียงชนของรถแล้ว ถ้าฟังดีๆ จะได้ยินเสียง ” กร๊อบ” เล็กๆ อยู่ด้วย

ถึงตอนนี้ ผมเดินเข้าไปหาเธอ แม่จะรู้ว่าเธออาจจะไม่รอด แต่ผมก็ไม่เร่งฝีเท้าเดินแต่อย่างใด
อย่าเลยครับ อย่าคิดว่าผมใจดำกับคนที่ใกล้ตายเลย

” น้า น้าจะพาหนุไปไหน หนูไม่เอานะน้า หนูไม่ขายตัว หนูไม่ขายพวงมาลัย ไม่ขายอะไรทั้งนั้น ”
ผมหันมามองหน้าเธอ ยิ้มเล็กน้อยอยู่ที่มุมปาก
” น้าไม่พาหนุไปขายหรอกจ้ะแวว”

เบื้องหน้าตอนนี้ ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉาน แต่แววกลับรู้สึกถึงความเย็นของอากาศ
แววเดินจูงมือผม เดินไป เดินไป จนลับตาใคร ๆ

” ไอ้เหี้ยยยย นี่มันนรก!!!”
แววตะโกนขึ้น ก่อนที่ท้องฟ้าจะกลายเป็นสีดำ….

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่