‘เพียงเสี้ยวหนึ่งของความคิด’ : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm’s award เรื่องที่ ๑๑

เรื่องสั้น : ‘เพียงเสี้ยวหนึ่งของความคิด’

ภาพความทรงจำช่วงสำคัญในชีวิตไหลผ่านเข้ามาในสมองของ ทรงพล เป็นลำดับ
ในขณะเขากำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศที่ระดับความสูงขนาดตึกแปดชั้น
มันเป็นความจริงที่ว่าเมื่อคนเราใกล้ตาย เราจะได้เห็นภาพชีวิตที่ผ่านมาของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง
ทรงพล ได้รับรู้ความจริงข้อนี้ในตอนที่เขาตัดสินใจกระโดดลงมาจากยอดตึกเมื่อครู่

ในเวลานี้เขาไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว
ภาพยนต์ชีวิตของเขาจบลงพร้อมกับร่างที่กระแทกเข้ากับพื้นปูนข้างล่างอย่างจัง

ทรงพล ไม่ทันได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำไป
สติของเขาค่อยๆ พร่าเลือนพร้อมกับดวงตาทั้งสองข้าง

แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็จบลง คงเหลือทิ้งไว้เพียง…ความมืด

……………………………………………………………………..
……

ทรงพล รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่ามีแสงสว่างจ้าส่องลงมายังเขา
เขาค่อยๆ เปิดเปลือกตาและลุกขึ้นยืน น่าแปลกใจที่เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว
ทั้งที่เมื่อครู่เขาเพิ่งตกลงมาจากตึกสูง

มองไปรอบตัวที่ที่เขายืนอยู่ในตอนนี้มีลักษณะเป็นแท่นสี่เหลี่ยมซึ่งตั้งอยู่อย่างโด
ดเดี่ยว
เบื้องหน้าแท่นสี่เหลี่ยมนั้นเป็นลานกว้าง ว่างเปล่า และไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอื่นใดนอกจากตัวเขา

เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น
“ทรงพล เข็มทอง อายุ 25 ปี ฆ่าตัวตายเพราะอกหัก”
ในน้ำเสียงนั้นเหมือนผู้พูดกำลังยิ้มเยาะเขา

ร่างของผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางลานกว้างเบื้องหน้าราวกับผุดขึ้นมาจากความมืด
ชายคนนั้นสวมเสื้อสูทสีขาว ผูกเน็กไทด์สีครีม
เขาใส่กางเกงขายาวสีขาวกับรองเท้าหนังสีดำที่มันวาว
ผมของเขาสั้นเกรียน ทรงพลมองเห็นใบหน้าของชายคนนั้นไม่ชัดมากนัก

“ผมถามคุณจริงๆ เถอะ ทรงพล คุณฆ่าตัวตายทำไมวะ รู้มั้ยว่ามันบาปแค่ไหน”
“ผมไม่เชื่อเรื่องบาป กรรม ผมไม่เชื่อเรื่องนรก สวรรค์” ทรงพลตอบ

“น่าขำ คุณคิดว่าตายแล้วเรื่องทุกอย่างจะจบ อย่างนั้นมันไม่ง่ายเกินไปหน่อยหรือ ?”
“นี่ผมกำลังอยู่ที่ไหน ?”

“ที่ที่คุณไม่เชื่อว่ามี ‘นรก’ ยังไงล่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น คุณก็คือยมฑูต ?”

“เปล่า ผมเป็นพิธีกรของนรก อธิบายอย่างง่าย มันก็คล้ายกับเกมโชว์โง่ๆ บนโลกของคุณนั่นแหละ”
“แล้วทำไม ผมต้องมาที่นี่”

“เพราะ ‘กรรม’ ที่คุณก่อไง คุณทรงพล คนที่ฆ่าตัวตายทุกคนล้วนต้องมาที่นี่ก่อน”
“ทำไม ?”

“เพื่อให้ผมได้คุยกับคุณ แล้วถ้าคุณตอบคำถามได้ถูกใจผม คุณอาจจะไม่ต้องชดใช้กรรมเลย”
“น่าสนใจ…คำถามของคุณคือ ?”

“คุณอยากรู้มั้ย ว่าถ้าคุณไม่ฆ่าตัวตายวันนี้ ชีวิตของคุณต่อไปจะเป็นยังไง”
“นี่คือคำถาม ?”

“เฮ้ อย่าซีเรียสสิ เราแค่คุยกันเฉยๆ ผ่อนคลายหน่อย”
“อยากสิวะ ถามโง่ๆ”

จอทีวีพลาสม่าโผล่ขึ้นมากลางลานกว้างแห่งนั้น ภาพในจอทีวีคือภาพของทรงพล
ในอีก 1 ปีต่อจากนี้ เขาจะดื่มเหล้าอย่างหนักเพื่อให้ลืมคนรักที่ทิ้งเขาไป
อีก 2 เดือนต่อจากนั้น เขาถูกไล่ออกจากบริษัทที่ทำงานอยู่

“หึหึ ชีวิตกู” ทรงพลหัวเราะเยาะให้กับตัวเองเบาๆ

3 เดือนต่อมา เขาก็ยังหางานใหม่ทำไม่ได้ ชีวิตของเขาในช่วงนี้คือหนังดราม่าน้ำเน่าเรื่องหนึ่ง
เขาต้องอดมื้อกินมื้อ จนทำให้ลืมรสชาติของอาการอกหักไปชั่วขณะหนึ่ง

1 เดือนต่อมา เขาเริ่มทำธุรกิจของตัวเอง โดยเริ่มจากธุรกิจเล็กๆ อย่างการขายกาแฟโบราณ

ภาพในจอทีวีพลาสม่าดำเนินไปเรื่อยๆ และจบลงที่ตัวเขานอนตายอยู่บนเตียงที่อบอุ่น
ท่ามกลางลูกหลานมากมายที่ต่างก็รักเขา ด้วยวัย 80 ปี

“เห็นแบบนี้แล้ว คุณอยากจะย้อนเวลากลับไปมีชีวิตต่อมั้ยวะ คุณทรงพล”
ชายในชุดสูทสีขาวเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

ทรงพล นิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง มันอาจเป็นเพียงความคิดชั่ววูบที่ทำให้เขากระโดดลงมาจากตึก
บางทีเขาอาจจะเลือกวิธีตายที่ผิดไป หรือบางทีในตอนนั้นเขาอาจจะไม่ได้อยากตายจริงๆ
ทำไมเขาต้องมาตายเพราะผู้หญิงคนเดียว….

“อย่าคิดมาก คุณทรงพล ผมถามคุณเล่นๆ เพราะยังไงตอนนี้คุณก็ตายไปแล้ว
เอาล่ะผมจะถามคำถามคุณแล้วนะ ก่อนตายคุณได้เขียนจดหมายลาตายเอาไว้
ข้อความในจดหมายตัดพ้อต่อว่าคนรักของคุณว่าเป็นต้นเหตุทำให้คุณต้องมาตายในวันนี้
คำถาม…..คุณเขียนจดหมายโง่ๆ นั้นเพื่ออะไร ?”

ทรงพล กำลังคิดหาคำตอบ…คำตอบที่จะทำให้ชายในเสื้อสูทสีขาวคนนั้นถูกใจ
คำตอบที่จะทำให้ตัวเขาไม่ต้องชดใช้กรรม
แต่อาจเพราะความเกลียดชังที่เขายังคงมีต่อเธอคนนั้นอยู่
จึงทำให้เขาตอบออกไปตามความเป็นจริงที่เขารู้สึก ณ ช่วงเวลานั้น

“ผมต้องการทำให้เธอรู้สึกผิด ต้องการให้เธอแบกรับความผิดนี้ไปชั่วชีวิต
ต้องการให้ชีวิตของเธอไม่มีความสุข เหมือนกับตัวผม…ในตอนนี้”

“โอ…นี่แหละคือเหตุผลของคนที่ฆ่าตัวตาย ความจริงแล้วเขาไม่ได้อยากตาย
เขาเพียงอยากโยนความรู้สึกผิดให้กับคนที่เขาเกลียด…เพียงแค่นั้น มนุษย์หนอมนุษย์”

แสงสว่างจ้าค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับชายในเสื้อสูทสีขาวคนนั้น
ความมืดกลับเข้ามาแทนที่อีกครั้ง ทรงพล รู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตาทั้งสองข้าง
เขาค่อยๆ ล้มตัวลงนอน….

……………………………………………………………………..
……

สายลมเย็นปะทะเข้ากับใบหน้าของทรงพลในขณะที่เท้าข้างหนึ่งของเขาเหยียบอยู่ที่ราวเหล
็ก
บนยอดตึกซึ่งกั้นระหว่างตัวเขากับพื้นปูนที่อยู่เบื้องล่าง เขาค่อยๆ ก้าวเท้าลงมาจากราวเหล็กนั่น
ก่อนที่จะหยิบจดหมายที่เขาเขียนเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
เขาฉีกมันจนกลายเป็นเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ก่อนที่จะปล่อยให้มันปลิวไปตามแรงลม….

ชายในเสื้อสูทสีขาวคงพอใจที่เขาตอบคำถามนั้นออกไป ตามความเป็นจริงที่เขารู้สึก

ชีวิตของทรงพลหลังจากวันนั้นไม่ได้ดำเนินไปเหมือนกับภาพที่เขาได้เห็นบนจอทีวีพลาสม่
า
อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ดื่มเหล้าอย่างบ้าคลั่งจนถูกไล่ออกจากงาน
แม้ชีวิตต่อจากนี้ไปจะไม่ได้จบลงสวยงามในแบบที่เขาเคยเห็น
แต่จะมีประโยชน์อะไรหากเราได้รู้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตทั้งหมดล่วงหน้า
แล้วทำตามนั้นโดยทิ้งสิทธิที่จะเลือกทางเดินชีวิตที่ต่างออกไป

ทรงพล พร้อมที่จะรับมือกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับชีวิตของเขาต่อจากนี้
เพราะ ‘ความไม่แน่นอน’ คือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ชีวิตดำเนินต่อไปได้ในแบบที่มันควรจะเป็น

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่