รอ : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm’s award เรื่องที่ ๑๒

รอ

แอลกอฮอล์ระดับ 40 ดีกรีใสเหมือนตาตั๊กแตนอีกแก้วหนึ่งหายวาบลงในคอของเขารวดเดียวหมด
เขานั่งกินมันตรงนี้มานานเท่าไรแล้วเขาจำไม่ได้ จะกินต่อไปถึงเมื่อไหร่เขาก็ตอบไม่ได้
รู้แต่เพียงว่าหากเฮียเจ้าของร้านผู้ใจดียังไม่ปิดร้านแล้วไล่เขาออกไปเขาก็จะนั่งดื
่มอย่างนี้มันเรื่อยไป

ดื่มเพื่อ…..รอ

เขาพบเธอในวันที่ฝนตกหนักในปลายฤดูหนาว เธออยู่ในชุดลำลองง่ายๆดูสบาย
ละอองฝนที่โดนตัวเธอบวกเข้ากับกลิ่นน้ำหอมฝรั่งเศสแต่ Made in China อ่อนๆ
ทำให้เขาหลงรักเธอตั้งแต่แรกพบ เธอ…ผู้มากับสายฝน

เขาพบเธออีกหลายครั้งที่ป้ายรถเมล์
เขาแอบตามเธอไปจนได้รู้ว่าบ้านเธออยู่ถัดจากบ้านของเขาไปแค่หนึ่งซอย
บ้านไม้ 2 ชั้นที่ด้านล่างเป็นร้านขายของชำและด้านบนแบ่งให้เช่า
เขาพยายามทำความรู้จักกับเธอหลายครั้ง
แต่ เขา…ไม่กล้าพอ

วันนี้เป็นอีกวันที่ฝนตกเขาหลบฝนอยู่ในตู้โทรศัพท์ เพราะวิ่งไปที่ป้ายรถเมล์ไม่ทัน
ทันใดนั้นร่างอีกร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาเบียดเขาในตู้โทรศัพท์
เธอ!!นั่นเอง เธอในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้น ร่างนั้นเปียกปอนไปด้วยฝน

“ขอหลบฝนด้วยคนนะคะ” เธอบอก
“ครับ” บทสนทนาแรกที่เขาได้พูดกับเธอ

หลังจากนั้นบทสนทนาต่างๆระหว่างเขาและเธอ พรั่งพรู ลื่นไหล
เหมือนคนได้รู้จักกันมาแสนนาน

เธอชื่อ “น้ำหวาน” ชื่อของเธอหวานแต่ตาของเธอทุกข์
ถึงเขาจะรู้จักเธอไม่นาน แต่ทุกครั้งที่ถามเธอเรื่องบ้านเธอจะเล่าถึงมันด้วยดวงตาเหม่อลอย และเศร้าสร้อย
เธอเล่าว่าเธอและครอบครัวย้ายมาจากต่างจังหวัดเข้ามาหางานทำในกรุงเทพฯเมืองที่เต็มไ
ปด้วยความหวัง
หวังว่าชีวิตจะดีขึ้น หวังว่าจะต้องไม่ลำบาก หวังถึงการมีอยู่มีกิน
แต่…ความหวังพังทลาย แม่ของเธอถูกรถชนตายตอนที่แบกถาดขนมที่ขายหมดกลับบ้านในวันเกิดของเธอ

“วันนั้นแม่บอกว่าถ้าขายขนมหมดจะพาไปฉลอง” เธอเล่าพร้อมน้ำตานองหน้า
หลังจากนั้นก็เหลือเธอกับพี่สาวและพ่อ พี่สาวเธอต้องออกจากโรงเรียนมาทำงานในโรงงานเพื่อช่วยทางบ้าน
“พี่และหนูรักกันมาก” เธอยิ้มทั้งน้ำตา

พี่เธอจากไปเมื่อปีก่อนเพราะถูกวินมอเตอร์ไซด์ลากไปข่มขืนแล้วฆ่า
หรือฆ่าและข่มขืนในพงหญ้าข้างโรงงาน

ใครจะสนในโลกแสนบัดซบใบนี้

เขาและเธอสนิทกันมากขึ้น มากขึ้น จนเกิดกลายเป็นความรัก
แต่…เขาไม่เคยไปบ้านเธอสักครั้งเดียว

“พ่อไม่ชอบให้ผู้ชายมาบ้านน่ะ” เธอบอกกับเขา เ
ขาและเธอคบกันเรื่อยมาเขาและน้ำหวาน ผู้มีนัยน์ตาเศร้า

กริ๊งงงงงงง!!!! เสียงโทรศัพท์ในออฟฟิศของเขาดังขึ้นเหมือนปกติทุกวัน แต่วันนี้มันผิดปกติ
โรงพยาบาลโทรมาบอกว่า น้ำหวานเป็นลมและให้โทรหาเขา

“หมอบอกว่าพักผ่อนน้อยน่ะ” เธอยิ้มแต่สายตาส่อแววกังวล
หลังจากนั้นเขาไม่เจอน้ำหวานอีกเลย ข่าวว่าเธอท้องเพราะถูกพ่อข่มขืนแล้วไปทำแท้ง
แต่คลินิกที่ไปทำนั้นเป็นคลินิกเถื่อนทำให้เธอตกเลือดจนตาย

เขารู้ข่าว เขาเสียใจ เขา…ร้องไห้

เหล้าขาวขวดที่เท่าไหร่แล้วเขาไม่ได้นับ เขาไม่ได้กินมันเพื่อให้เมา
แต่กินเพื่อย้อมใจ กินเพื่อรอ…มัน

นั่นไงมันมานั่นแล้วสั่งเหล้าดื่มเหมือนทุกวันมันจะกินจนเมาแล้วเดินกลับบ้าน
เขาตามมันไป ประกายวูบจากโลหะสีเงินคมกริบถูกควักออกจากกระเป๋า

เขาเดินตามมันไป ตามไป ตามไป
จนแทบจะหายใจรดต้นคอมัน

แล้วเขาก็ตัดสินใจ….เชือด

ฉับ!!!

ฉับ!!!

อ๊ากกกกกก!!!!

กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งล่องลอยไปทั่วในอากาศ
เลือดชั่วของมันพุ่งกระจายแล้วไหลปนไปกับน้ำฝน
แล้วเขาก็เดินลับหลังหายไปกับความมืดของมุมเมือง

พาดหัวข่าววันรุ่งขึ้น
หนุ่มใหญ่ดวงซวยโดนตัดเจ้าโลก!!

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่