เลขระทึก : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm’s award เรื่องที่ ๑๔

เลขระทึก

ในห้องปิดทึบแห่งหนึ่ง…กลิ่นอับๆคลุ้งอยู่ทั่วห้อง ร่างระหงของหญิงสาวกำลังนั่งคุกเขานิ่งอยู่หน้ากล่องใบหนึ่ง
ตัวเลขดิจิตอลสีแดงที่สว่างจ้าในความสลัวของห้อง ที่มีเพียงไฟดวงเล็กๆดวงเดียวส่องแสงบอกเวลาที่เหลือเพียงไม่กี่นาที

“ต้องทำยังไงต่อคะหัวหน้า” หญิงสาวถามหาคนคนหนึ่งซึ่งเธอเรียกว่าหัวหน้า
ผ่านทางไมโครโฟนจิ๋วที่ติดอยู่กับหูฟังข้างเดียวของเธอ

“คุณมีเวลาเท่าไหร่” เสียงชายคนนั้นถามเธอกลับ
“สามนาทีค่ะ”
“ตัดสายไฟสีม่วง” เสียงนั้นสั่งการเธอ
ด้วยแสงไฟสลัวในห้องทำให้เธอมองไม่ชัด เธอจึงตัดสินใจใช้ไฟฉาย

“ห้ามใช้ไฟฉายเด็ดขาด” เสียงสั่งการเฉียบขาด เธอชะงักมือที่กำลังกดสวิตช์ไฟฉาย

“เจ้าเครื่องที่คุณกำลังจะจัดการมันมีความไวต่อแสง
ถ้าเกิดว่าเซ็นเซอร์ของมันจับความสว่างที่เพิ่มขึ้นได้ มันจะทำลายตัวเองทันที
คุณต้องใช้ความสามารถของคุณเอง” เสียงนั้นอธิบายความให้เธอเข้าใจ เ
ธอถอนหายใจก่อนจะเก็บอุปกรณ์ที่เกือบทำให้เธอเสียชีวิตไปเสียแล้ว

เธอผู้นี้คือฝ้าย…หญิงสาวที่ไม่มีใครรู้ที่มา และเธอเองก็ไม่รู้ที่ไป
ถึงได้มารวมตัวกับองค์กรแห่งหนึ่งเพื่อทำงานเสี่ยงอันตราย เธอผู้ที่เปี่ยมไปด้วยจินตนาการและสัมผัสเหนือธรรมชาติ
ล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า เธอมีสัมผัสที่ 6 เอาไว้ทำนายผลบอล ซึ่งเข้าบ้าง ไม่เข้าบ้าง แม้ว่าบอลจะไม่เข้า
แต่ความกาลีก็ไม่อาจเทียบเท่ากับเทพหนุน ที่ใครๆก็พร้อมใจกันการันตีความกาลี แต่แทพหนุนนั้นชัวร์กว่าฝ้าย
ลองว่าเทพหนุนบอกอะไรมา ให้เตรียมจอบเตรียมเสียมและวาสลีนมาสวนได้เลย

งานนี้เป็นงานชิ้นสำคัญของเธอ เธอต้องทำให้สำเร็จ เพราะมันสำคัญมาก
สำคัญกับเธอและคนในองค์กร

ฝ้ายเพ่งสายตามองหาสายไฟสีม่วง พลางนึกในใจ ไอ้คนทำเครื่องบ้าๆนี้ต้องเป็นเกย์แน่ๆ
ถึงได้เลือกสายไฟสีม่วงมาเป็นสายสำคัญ เธอตัดสินใจระหว่าง สายสีม่วงเข้มกับม่วงอ่อน

“หัวหน้าคะ สีม่วงเข้มหรืออ่อนคะ”
“มันมีอยู่ม่วงเดียวนะฝ้าย เธอมองให้ดีดีสิ อ่อ เมื่อเธอตัดได้แล้ว ต้องรีบแก้รหัสให้ได้
เพราะว่าเวลามันจะหยุดไว้แค่ 1 นาทีเท่านั้นนะ ถ้าเธอไม่สามารถแก้ได้ทัน เวลาที่เหลือก่อนที่เธอตัดสายไฟจะเดินเร็วเป็นสองเท่า
เธอต้องรีบแก้รหัสให้ได้ แล้วกดที่แป้น รหัสเป็นเลขสองหลักเท่านั้น มีโอกาสกดได้ครั้งเดียว เมื่อกดแล้วประตูกลจะเปิดออก
คุณต้องรีบวิ่งออกมาเพื่อบอกรหัสแก่องค์กร ถ้าคุณพูดรหัสที่ได้ เซ็นเซอร์จับเสียงเลขรหัสมันจะทำให้เครื่องทำลายตัวเอง
พวกเราฝากความหวังไว้ที่คุณนะฝ้าย” เนื้อความนั้นสร้างแรงกดดันให้เธออย่างมาก เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดพรายทั่วใบหน้า
เธอใช้หลังมือปาดเหงื่อนั้นออก หากว่าความกดดันนั้น ไม่ได้ออกตามเหงื่อไปด้วย

เจอแล้ว เธอคิดในใจ โธ่ ไอ้เจ้าสายสีม่วงเข้มนี่มันเป็นสีฟ้านี่เอง เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ
เธอตัดสายไฟสีม่วงอย่างระมัดระวัง ฝ้ายหลับตาปี๋เตรียมรับผลที่จะเกิดขึ้นหากมันผิดพลาด
เสียงเครื่องร้องตื๊ดยาวก่อนทุกอย่างจะเงียบลง ฝากล่องดีดตัวออกเผยให้เห็นซองสีน้ำตาลนอนอยู่ที่ก้นกล่อง
เธอหยิบแว่นตาอ่านเซ็นเซอร์ขึ้นมาสวม เส้นสีแดงปรากฏอยู่เต็มกล่อง
เธอยิ้มมุมปากก่อนจะหยิบอุปกรณ์มาช่วยหักเหแสงเซ็นเซอร์พวกนั้นออก

“ฝ้าย เธออย่าลืมนะว่าเธอมีเวลาถอดรหัสแค่1นาที ตอนนี้เธอเหลือเวลาเท่าไหร่แล้ว”
เสียงนั้นเตือนสติเธอให้รีบทำงาน เธอมองนาฬิกาดิจิตอลนั้นอีกครั้ง ตัวเลขเล็กๆปรากฏอยู่ที่ริมล่างขวา เหลือเวลาแค่ 35 วินาที

“ทราบค่ะ ตอนนี้ได้รหัสมาแล้ว”
“เอาล่ะ รีบแก้เข้า”
“ค่ะ” เธอรับคำก่อนจะรีบแก้รหัส
ไก่ร้องตอนเช้าเลียงไทยชัดเจน / สัญญามาเป็นพิธีกรตอนบ่าย

ตายห่าน รหัสมีสองชุด เธอคิดในใจอย่างตื่นตระหนก เวลาที่เหลือก่อนจะตัดสายไฟเหลืออีกแค่ 1 นาทีกับอีก 20 วินาที
รวมกับเวลาที่มีตอนนี้ ก็เป็น 1 นาที 40 วินาที เธอต้องรีบใช้ความอัจฉริยะที่มีมาแต่กำเนิดของเธอเอาตัวรอด

ไก่ร้องตอนเช้าเสียงชัดเจน ไก่ร้องก็ไก่ขัน…ใช่ ไก่ขันตอนเช้า เอ้ก อี เอ้ก เอ้ก
เสียงไทยชัดเจนเหรอ อีมันก็เป็นอักษรภาษาอังกฤษ เสียงไทย งั้นตัดทิ้ง เหลือ เอ้ก เอ้ก เอ้ก
เอ๊ะ จะเป็นไข่หรือว่าเอ้ก 8 ดีนะ เธอลังเลใจเหลือเกิน

เสียงไทย อืมมมม ออกสำเนียงไทยๆ เธออ้าปากจะลองออกเสียง
แต่นึกได้ว่าเซ็นเซอร์จะจับเสียงได้ เธอจึงตัดสินใจเลือก “88”

สัญญามาเป็นพิธีกรตอนบ่าย สัญญาก็คงเป็น ดู๋ สัญญา คุณากรแน่ๆ
แล้วรายการตอนบ่ายเหรอ อืม รายการที่สัญญาเป็นพิธีกร ก็มี…….

ตี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด เสียงร้องของเครื่องบอกว่าเวลาที่หยุดไว้ 1 นาทีได้หมดลงแล้ว
ตัวเลขดิจิตอลวิ่งอย่างรวดเร็ว จาก 20 วินาที เหลือเพียง 10 วินาทีในชั่วพริบตา

รายการอะไรบ้างวะ รายการอะไรวะ เวรเอ๊ย ทำไมนึกไม่ออกวะ ที่นี่หมอชิต มันเลขอะไรวะ
แต่เอ๊ะ ที่นี่หมอชิตมันมาตอนดึกนี่ว่า แล้วตอนบ่ายก็ต้อง 07โชว์ เลข 07

ได้แล้ว เธอได้รหัสมาแล้ว 88 กับ 07
แต่เธอไม่สามารถบอกกับหัวหน้าได้ เธอได้เพียงแต่บอกว่าเธอสามารถถอดรหัสได้แล้ว

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด เสียงเครื่องกำลังนับถอยหลัง 15 วินาทีสุดท้าย
แม้ว่าเธอจะสามารถหารหัสมาใส่ได้ แล้วแต่เธอยังต้องหาตัวแป้นกดรหัสอีก
เธอพลิกข้างกล่องมา ทั้งสองข้างมีตัวแป้นสองสี
สีแดงและสีฟ้า เธอตัดสินใจใส่รหัส 88 ที่แป้นสีฟ้า และรหัส 07 ที่แป้นสีแดง

ตี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เสียงสัญญาณดังมากจนเธอต้องยกมือปิดหูพร้อมหลับตาปี๋ ยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิด
เธอไม่สามารถทำภารกิจได้สำเร็จ เธอต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ทั้งที่เธอมีรหัสไว้ในมือแล้ว
เสียงกัมปนาทดังขึ้น สติของเธอหลุดลอยไปหลังจากนั้นไม่กี่วินาที…

“อีฝ้าย มึงตื่นได้แล้ว แสงแดดมันแยงหอยมึงจนจะสุกแล้วอีห่า นอนกินบ้านกินเมืองอยู่ได้
ถ้ามึงฝันได้เลขก็จะไม่ด่ามึงเลยนะ” เสียงคุณนายเจ้านายของฝ้าย…สาวใช้ในคฤหาสน์หรูราคาหลายสิบล้านบาท
คุณนายที่ร่ำรวยจากอาชีพเจ้ามือหวย สามีทำโต๊ะบอล ลูกสาวตั้งโต๊ะแชร์ ลงทุนมาปลุกสาวใช้สัมผัสที่ 6 เหนือธรรมชาต
ิรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าถึงที่เพราะหาเครื่องเพชรชุดโปรดไม่เจอ ฝ้ายงัวเงียๆตื่นมาเจอหน้าคุณนายก็ตาลีตาเหลือก…
ไม่ใช่เพราะกลัวคุณนาย แต่เป็นเพราะกลัวลืมเลขที่เพิ่งฝันเจอเสียมากกว่า

“ฮ่วย ไอ้เลขบ้ากว่าจะได้เล่นซะกูกลัวเยี่ยวแทบราด” เธอพึมพำๆก่อนจะจดเลขใส่โพยยื่นให้คุณนาย
“แทงหมดตัวเลยค่ะคุณนายขา”

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่