สวัสดีคนดี : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm’s award เรื่องที่ ๑๕

สวัสดีคนดี

หวังว่าเธอคงสบายดี คงไม่ฝันร้าย คงไม่ร้องไห้ และคงไม่ตั้งหน้าตั้งตารอใครบางคน
จะใครซะอีกละก็คนที่เธออยากจะใช้ชีวิตด้วยยังไง แต่เธอคงยังไม่มีหรอก
แต่ฉันเข้าใจว่าเธอต้องรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้นดี ทำไมนะเหรอ ถ้าเธอไม่เข้าใจฉันจะอธิบายให้ฟัง

เธอเคยรอคอยใครใหม อาจจะเป็นเพื่อนที่เธอนัดว่าจะเล่นด้วย รอครูเข้ามาสอน รอเวลาเลิกเรียน
หรือรอใครสักคนกลับมาหา แต่สิ่งที่เธอจะเข้าใจลึกซึ้งถึงฉันที่สุด “เธอเคยรอพ่อกลับบ้านใหม” เธอต้องเคยแน่ ๆ ฉันรู้

ในค่ำคืนที่มืดมิดหมู่ดาว กับอารมณ์อันเกรี้ยวกราดของใครบางคน
จะใครซะอีกละก็แม่ของธอนั่นไง แม่กระวนกระวายเพราะพ่อไม่กลับบ้าน ไม่รู้หายไปไหน
อาจจะกินเหล้า ติดเพื่อน หรือติดผู้หญิงคนอื่นก็ไม่อาจมีใครรู้ได้
และสิ่งที่แม่ทำได้ คือใส่อารมณ์กับคนที่อยู่ใกล้ตัวซึ่งก็คือเธอนั่นเอง
ฉันรู้ว่าเธอคงไม่สนุกนักหรอก เพราะเธอเองก็คงไม่ใช่เด็กดีเท่าไหร่ ที่พอจะทำให้อารมณ์ของแม่เย็นลง
สิ่งที่เธอทำนะเหรอ มันก็คงไม่ต่างกับสิ่งที่ฉันอยากจะทำสักเท่าไหร่
ถึงแม้วัยเราจะต่างกันก็เถอะ ดื้อด้านจริง ๆ ฉันและเธอนี่
แต่ขอโทษเถอะเธอรู้ใหมว่าเรามีอะไรที่ต่างกัน ถ้าเธอไม่รู้ฉันจะบอกให้เราเข้าข้างคนต่างกันไงละ
เธอคงรู้ใช่ใหมเธอเข้าข้างใครเธอก็เข้าข้างพ่อไง เธอคิดว่าทำไมแม่จะต้องอารมณ์เสียด้วย
เดี๋ยวพ่ออยากกลับเขาก็กลับเองแหละน่า เธอยังไร้เดียงสาเกินไปสาวน้อย เธอไม่รู้ซึ้งถึงความรู้สึกของการรอคอยหรอก
มันมีทั้งความเหงา ความหวาดระแวง ความกลัว ความเศร้า โอ้ สารพัด
เธอคงไม่รู้หรอกจนกว่าเธอจะโตและรู้ว่าโลกมันโสมมขนาดไหน
นี่ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายนะ ฉันแค่อยากจะบอกเธอไว้ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน

ที่ฉันพูดอย่างนี้ก็เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้เข้าข้างพ่ออีกต่อไปนะซิ
ทำไมนะเหรอ บางทีฉันก็ไม่เข้าใจหรอกนะ ฉันรู้แต่ว่าฉันไม่อยากให้เขาคนนั้นของฉันหายไปไหนดึก ๆ ดื่น ๆ นะซิ
เธอรู้ใหมมันหมายถึงอะไรมันอาจจะหมายความว่าเขานอกใจเรา หรือมีผู้หญิงคนอื่นนั่นแหละ
หรือไม่บางทีเขาอาจจะกินเหล้าอยู่ที่ไหนซักที่ การหายไปดึก ๆ ดื่น ๆ มันไม่ได้หมายถึงส่งดีสักข้อเลยแหละ
ไม่รู้ซินะฉันไม่ชอบกลิ่นเหล้าซักเท่าไหร่ ถ้าฉันไม่ได้กินมันเข้าไปเอง
เธอคงเข้าใจดีนี่ ในวันที่พ่อเมาหัวราน้ำเธอก็ต้องไปลากพ่อเข้ามาในบ้าน
คืนหนึ่งเธอจำได้ใหม พ่อเมามากเลยแหละ เมาจนไปล้มอยู่บนกองไม้ข้างบ้าน และแม่ก็ไม่ยอมไปลากพ่อเข้ามา
เธอจำความรู้สึกของตัวเองตอนนั้นได้ใหม เธอต้องไปลากพ่อเข้ามาในบ้าน
เธอเด็กตัวเล็กนิดเดียวถ้าเปรียบกับพ่อ พ่อเหม็นกลิ่นเหล้ามาก เมื่อเธอไปถึงพ่อนอนคว่ำหน้าลงบนพื้น
ไม่มีเสียงอะไรดังออกมาจากพ่อ มีแต่กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง
เธอกลัว กลัวว่าพ่อจะตาย เธอรีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านบอกแม่ว่าพ่อเป็นอะไรไม่รู้
สิ่งที่ออกมาจากปากแม่คืออะไรเธอจำได้ใหม ให้มันตายซะให้รู้แล้วรู้รอด
แม่ใจแข็ง ใจแข็งกว่าเธอมากนัก เธอรีบวิ่งกลับออกไปนอกบ้านเอาผ้าห่มและหมอนไปให้พ่อ
อยู่เฝ้าพ่อจนแม่มาลากตัวเข้าไปนอนในบ้าน คืนนั้นเธอฝันว่าพ่อตาย

เธอเข้าใจในส่งที่ฉันพูดดีใช่ใหม ทุก ๆ คืนที่พ่อหายไปเธอจะนอนรอเสียงรถพ่อกลับเข้ามา
รอจนเธอเผลอหลับไปทุก ๆ คืน ทุก ๆคืน พร้อมกับฝันว่าพ่อตาย

ฉันไม่อยากจะหัวเราะเยาะเธอเลย เธอมันโง่ เธอไม่รู้หรอกว่าพ่อไม่ตายเพราะเมาเหล้าหรอก
แต่พ่ออาจจะตายด้วยอุบัตเหตุ แต่ไม่ต้องกลัวทุก ๆ เช้าถึงพ่อจะเมาหนักขนาดไหนพ่อก็ยังขับรถกลับบ้านได้ทุกคืน
แต่เธอคงเข้าใจฉันแล้วใช่ใหมในคืนที่มืดมิดหมู่ดาว กับการเฝ้ารอใครสักคน

แต่เธอรู้ใหมตอนนี้มันไม่เหมือนกับตอนนั้นแล้วหละ เพราะตอนนี้ฉันไม่ด้เข้าข้างพ่อแล้วนี่
ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่ต้องกราดเกรี้ยว ก็เหมือนที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ไงละ
แปลกแต่จริงผู้ชายเป็นอย่างนี้ทั้งโลกใหมเธอว่า บางทีฉันก็คิดนะถ้าฉันทำอย่งเขาบ้างเขาจะรู้สึกอย่างฉันใหมนะ
ฉันอยากจะออกจากบ้านไปตอนตีสามตีสี่เขาจะคิดยังไงนะ เขาจะว่าอะไรฉันใหม
หรือเขาอาจจะดีใจก็ได้ที่เขาจะได้หายไปเหมือนกันไงละ

โลกนี่มันกลมหรือชีวิตมนหมุนวนก็ไม่รู้นะ ทำไมเราต้องเจออะไรซ้ำซาก
และเธอรู้ใหมสิ่งเลวร้ายที่เราเจอในอดีต เมื่อเรามาเจอมันอีกครั้งในอนาคตมันกลับเลวร้ายยิ่งกว่าเก่าอีกนะ
ฉันนึกว่าฉันจะชินกับมันแล้วซะอีก แต่เธอรู้ใหมันไม่เคยชินกับความเจ็บปวดเลย
เอาละนี่ฉันคิดจะเขียนหาเธอนิดเดียวนะ แค่นี้ก่อนละเพราะรู้สึกว่าคนที่ฉันนั่งคอยเขากลับมาแล้วละ
ไม่ต้องสงสัยหรอกนะ เขาก็กลับมากับกลิ่นเหล้าที่ฉันและเธอคุ้นเคยนั่นแหละ
แต่ถึงยังไงคืนนี้ฉันคงไม่ทิ้งเขานอนข้างนอกหรอก ฉันกลัวเขาจะหนาวตาย

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่