กีตาร์ของบอย : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm’s award เรื่องที่ ๑๖

กีตาร์ของบอย

รุ่งอรุณของวันใหม่เริ่มต้นเมื่อนาฬิกาปลุกตัวเล็กเสียงแหลม ดังขึ้นที่ข้างตัว แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่ทอแสงรำไรยามเช้าสาดส่องมาทางช่องหน้าต่าง
ตกกระทบให้เห็นเด็กชายคนหนึ่งนอนขดตัวอย่างขี้เกียจ ที่ปลายเท้ายังมีผ้าห่มคลุมอยู่ มือข้างหนึ่งยังคงกุมนาฬิกาเจ้าปัญหาของเช้าวันนี้เอาไว้ ทั้งๆที่ปิดเสียงของมันเอาไว้แล้วแท้ๆ
ใจจริงแล้วเขาอยากจะนอนต่ออีกซักหน่อย เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ เช่นนั้นเขาจึงไม่ต้องไปโรงเรียน แต่กระนั้นก็ต้องไปช่วยแม่ทำงาน และความเกียจคร้านก็ดึงตัวเขาไว้ได้เพียงห้านาที
นับจากเสียงนาฬิกาที่ปิดตัวลง เสียงเรียกชื่อตัวเองดังจนนอนหลับต่อไม่ไหว

“บอยๆ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวแม่ด่า!!” แม้จะเป็นเหมือนเพียงคำพูดธรรมดาๆ แต่เมื่อเกิดขึ้นโดยพลังน้ำเสียงอันกร้าวกราดของพี่สาวตัวถึกของเธอ
“ไอ้บอย!! จะตื่นได้หรือยัง!!”และอีกหนึ่งประโยคก็ตามมาหลอกหลอนจนเขาต้องค่อยๆ บิดขี้เกียจขึ้นมาอย่างยากเย็น

ตาปรือๆสลึมสลือ ใบหน้ามีรอยลึกเป็นขีดยาวเพราะนอนทับสันผ้าห่มกระมัง บอยค่อยๆพับผ้าห่มแล้ววางแปะไว้บนหมอน เท่านี้แหละ เสร็จแล้วสำหรับการเก็บที่นอน
เพราะที่ซุกหัวนอนของเขาเป็นแค่ห้องเล็กๆ ที่เล็กมากๆ ซึ่งภายในกรอบสี่เหลี่ยมที่ล้อมรอบเขา ข้าวของที่อยู่ในห้องนั้นช่างบางตา เพราะมีแค่หมอนสามใบ และผ้าห่มสามผืน
ตู้เสื้อผ้าใบเขื่องหนึ่งตู้ที่กินบริเวณห้อง และคงจะเป็นตัวการทำให้ห้องดูเล็กลงด้วย เป็นแน่แท้ พร้อมกระจกที่มีกล่องใส่หวี และอุปกรณ์เสริมสวยติดมาทางด้านล่างของกระจกด้วย
มันถูกแขวนไว้ข้างๆตู้เสื้อผ้า

บอยตื่นขึ้นมาในห้องเดิมๆด้วยความชินตา ความยากจนของเขาทำให้ต้องอยู่ในห้องคับแคบๆแบบนี้ ต้องตื่นแต่เช้ามาทำงานทั้งๆ
ที่เด็กคนอื่นปั่นจักรยานเล่นกันอย่างสนุกสนาน ข้อนี้รู้ได้จากเสียงภายนอกที่ดังสนั่นมา เพราะนอกเหนือจากเสียงนกร้องแล้ว
ยังมีเสียงเด็กวิ่งเล่นกันแบบเต็มที่ เสียงหัวเราะดังก้องลั่นมาถึงในก้นบึ้งหัวใจ บอยทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีไปจากเสียงที่ได้ยิน
เขาก้าวไปหยิบแปรงสีฟันในกล่องเล็กๆตรงกระจก บีบยาที่ใกล้จะหมดจากหลอดอันกระจิ๋วริ๋ว บีบลากลงบนแปรงแต่น้อย ไม่จำเป็นต้องใส่เยอะ
บอยจำได้จากที่พวกเจ้าพนักงานจากอนามัยมาสอนวิธีการแปรงฟันให้เด็กๆ “ไม่ต้องบีบเยอะนัก บีบเท่าเม็ดถั่ว แปรงนานๆ อย่างถูกวิธี ฟันจะแข็งแรง”

คำพูดนั้นยังอยู่ในความทรงจำทุกครั้งเมื่อเขาบีบยาสีฟัน เขาสำรวจตัวเองในกระจก
เด็กชายบอยอายุสิบสองปีที่ใกล้จะโตเป็นหนุ่ม แม้ค่อนข้างห่างไกลนักกับบัตรประชาชน
แต่ร่างกายของเขาก็บอกได้ว่าดูเปลี่ยนไป ส่วนสูงที่มากขึ้นเรื่อยๆ บวกกับเสียงที่เริ่มมีความห้าวนิดๆที่เจือมากับเสียงเล็กๆแหลมๆ
คุณครูบอกว่านี่คือการเปลี่ยนแปลงทางฮอร์โมนเพศของผู้ชาย ที่เขาจำได้เพราะเขาตั้งใจเรียน แต่ไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ
เสียงดังกร้าวๆ ที่ไม่น่าจะเกิด กับผู้หญิงอายุสิบห้าปีอย่างพี่สาวเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ไอ้เหี้ยบอย!! ถ้ามึงยังไม่มาช่วยแม่อีกกูจะเตะมึง อย่าให้ต้องเรียกอีกครั้ง!!”
เอาอีกแล้ว พี่พูดคำหยาบอีกแล้ว จะว่ากระแดะก็ไม่เชิงที่บอยไม่ชอบให้ใครมาด่าเขา และไม่ชอบที่จะได้ยินคำหยาบ
ซึ่งเด็กที่โรงเรียนชอบพูดกันเป็นเหมือนคำติดปากไปเลย

เขาลากขาออกจากห้องไปยังห้องน้ำรวมได้ซักที พร้อมไปหยิบผ้าเช็ดตัวจากราวตาก
ฐานะอย่างเขาคงไม่มีห้องน้ำส่วนตัวที่สวยหรูหรอก มีเพียงแค่อ่างที่หล่อด้วยปูน ส้วมซึมที่ค่อนข้างสกปรก พื้นปูนที่ลื่นๆ แต่เขาก็ชินแล้ว
บอยตักน้ำด้วยขันแล้วถูสบู่อย่างว่องไว และเริ่มแปรงฟันตามอย่างที่เคยถูกสอนมา ประมาณสองนาทีกว่าเห็นจะได้ที่บอยล้างปาก
และเมื่อเขาเช็ดตัวและพาตัวเองออกมาจากห้องน้ำ ด้วยผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืนที่นุ่งไว้ และเสื้อผ้าที่ใส่เมื่อคืน เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นตัวใหม่
แล้วเอาตัวที่ใส่นอนเมื่อคืนแขวนไว้หวังใส่คืนนี้อีกรอบ เมื่อแขวนผ้าเช็ดตัวและเก็บแปรงสีฟันได้ ก็เริ่มสู่การทำงานของวันเสาร์เสียที
ก่อนที่พี่สาวของเขาจะมาฆ่าเขาจริงๆ

แม่ของเขามีอาชีพขายหมูปิ้ง ซึ่งขายดีพอสมควร และมันทำให้เขาต้องเหนื่อย ไปตลอดยันเที่ยง
แต่ก็ดีเพราะว่าจะได้มีเงินให้เขาไปโรงเรียน มีเงินจ่ายค่าเช่าห้อง ในที่สุดร้านตรงข้ามกับรถเข็นหมูปิ้งก็เปิด มันเป็นความบันเทิงใจ
แต่กลับชวนให้ห่อเหี่ยวเสมอเมื่อได้เจอกัน มันคือร้านขายกีตาร์และเครื่องดนตรีต่างๆ ซึ่งกีตาร์โปร่งตัวที่ถูกที่สุดโดนใจบอยมาก
เขาเคยลองเล่นของเพื่อน และจับได้หลายคอร์ดแล้วเสียด้วย เพราะเขาเป็นคนหัวไว จะหยิบจะจับอะไรเพียงสองสามทีก็ทำได้

กีตาร์ราคาหนึ่งพันห้าร้อยบาทที่เขาหมายหัวไว้ มันทำให้เขาต้องรับจ๊อบเล็กๆ ในการแจกใบปลิวบนสะพานลอยหลังเลิกเรียนทุกวัน
ซึ่งได้วันละร้อยยี่สิบบาท ต่อสามชั่วโมงที่ต้องยืนขาแข็งแบบนั้น ไม่แปลกที่บอยจะอาลัยอาวรณ์การเล่นกับเพื่อนๆ
เพราะเขาไม่ค่อยมีโอกาสน่ะสิ ตอนนี้เงินเก็บของเขาที่ฝากไว้ในธนาคารอย่างชาญฉลาดมีอยู่ถึง เก้าร้อยกว่าบาทแล้ว
อีกไม่กี่วันเขาก็จะได้กีตาร์ตัวนี้ไว้เล่นอย่างสมใจแล้ว….. แม้เขาจะทำงานมาได้หลายวัน ซึ่งมันสมควรจะได้กีตาร์นานแล้ว
แต่บอยก็ยักไว้ใช้จ่ายไปโรงเรียนบ้าง ซื้ออุปกรณ์การเรียนบ้าง และยังซื้อเสื้อยืดให้แม่ได้ใส่หนึ่งตัวด้วย

แล้วเสาร์อาทิตย์ที่น่าเบื่อก็ผ่านพ้นไป บอยได้วิ่งไล่จับกับเพื่อนๆเล็กน้อยในตอนเย็นวันอาทิตย์ ซึ่งมันทำให้นอนหลับสบายใจดี
เพื่อรอรับเช้าที่สดใสในการไปโรงเรียนที่เต็มไปด้วยความสนุก เมื่อเลิกเรียน บอยก็ทำหน้าที่แจกใบปลิวที่ไปรับมาจากร้านอุปกรณ์ไฟฟ้าแถวๆนั้น
หกโมงกว่าที่ใบปลิวยังไม่หมด ธรรมดาต้องหมดไปแล้วสิน่า เมื่อไม่หมดก็ยังต้องแจกต่อไป จนกว่าจะหมด วันนี้บอยถึงบ้านเป็นเวลาทุ่มสิบนาที
โชคดีที่มีเด็กนักเรียนกลุ่มใหญ่เดินผ่านมา เขาแจกรวดเดียวหมด และกลับไปรับเงินกับเถ้าแก่

กิจวัตรประจำวันเป็นแบบนี้ได้อีกหนึ่งอาทิตย์ เงินสะสมของเขา พอดีที่จะซื้อกีตาร์ตัวนั้นมาไว้ในครอบครองแล้ว
เช้าวันเสาร์ที่สดใสที่สุด บอยไม่ต้องพึ่งนาฬิกาปลุกด้วยซ้ำเพราะคืนนั้นเขาแทบนอนไม่หลับเลย ได้แต่นอนกอดถุงเงินของตัวเอง ที่แอบไปถอนมาเมื่อวาน
นึกใฝ่ฝันว่าตัวเองเป็นร๊อคเกอร์สุดเท่ดังศิลปินในทีวี ทำให้เช้านี้บอยช่วยแม่อย่างแข็งขัน ยิ้มแป้นให้ลูกค้าอย่างน่าตกใจ
และเมื่อเก้าโมงครึ่งที่ร้านเปิด เขารีบข้ามถนนไปซื้อมันทันที

เมื่อบอยเข้าไปในร้านก็รีบควักเงินออกมานับ ยื่นส่งให้แล้วชี้ไปที่กีตาร์ที่น่าใฝ่ฝันของเขา แต่…..มันไม่ได้อยู่ที่เดิม
เขามองหาทั้งที่ตู้โชว์หน้าร้าน และในร้านก็มองไม่เห็นจะมีซักตัว เหงื่อของเขาไหลออกมาที่หน้าผากโดยอัตโนมัติด้วยใจหวั่นๆ ในลางไม่ดี

“กีตาร์ตัวละพันห้าหายไปไหนแล้วครับ?” บอยยอมถามชัดๆให้แน่ใจไปซักที “อ๋อ…ขายไปแล้วล่ะ เพิ่งขายไปเมื่อวานซืนเอง”
สิ้นเสียงเจ้าของร้าน บอยแทบจะเป็นลม เพราะเงินที่เก็บหอมรอมริบมานานกลับซื้อของที่ตนเองต้องการไม่ได้
บอยเก็บเงินใส่ถุงเล็กๆของเขา เดินโซซัดโซเซจะออกไปจากร้าน แต่เสียงสวรรค์ก็เรียกบอยไว้ “มีเงินเท่าไหร่ล่ะไอ้หนุ่ม?” เถ้าแก่ทักก่อนบอยก่อนที่จะผลักประตูออก

“มีอยู่พันห้าครับ” บอยตอบด้วยน้ำเสียงน่าสงสารโดยไม่ต้องเสแสร้ง จนเถ้าแก่เริ่มเห็นใจ เพราะเห็นเด็กคนนี้มีความขยันขันแข็ง ช่วยแม่ขายหมูปิ้งตรงข้ามร้านอยู่ประจำ
ทั้งเป็นเด็กที่ดูเรียบร้อยต่างจากเด็กแถวนี้ที่เกเรอย่างสิ้นเชิง “งั้นเอางี้ เอาตัวนี้ไป” เถ้าแก่เดินเข้าไปหยิบกีตาร์มาตัวนึง ที่ดูยังไงก็สวยกว่าตัวที่เขาเล็งไว้มาก
เนื้อไม้มันขวับ รูปทรงสวยบาดใจ ที่เพื่อนๆเห็นเป็นต้องร้องโอ้โห แน่ๆ “ราคามันสองพันเจ็ดร้อยแต่ฉันจะขายให้เธอในราคาพันห้า”

…เถ้าแก่หยุดชะงักเมื่อเห็นสีหน้าตกใจของเด็กชายที่กำถุงเงินไว้แน่น
“แต่นายต้องมาช่วยฉันเฝ้าร้าน หลังจากขายหมูปิ้งเสร็จในวันเสาร์และอาทิตย์นะ สองสัปดาห์ด้วยกัน ตกลงไหม?”
บอยตกลงอย่างไม่ต้องคำนึง เขาไม่ต้องทำอะไรหลังจากช่วยแม่อยู่แล้ว “แต่ว่า..เอาการบ้านมาทำได้ไหมครับ?” บอยถามด้วยความกังวล
“ได้สิได้ จะเอากีตาร์มานั่งเล่นนั่งฝึกก็ได้นะ แล้วฉันจะช่วยสอนให้ด้วยดีมั้ย?”

“ดีครับ ดีมากๆ ขอบคุณมากๆครับ งั้นผมฝากกีตาร์ไว้ที่นี่เลยนะครับ แล้วนี่ก็เงินพันห้าครับ ผมต้องกลับไปช่วยแม่ขายของต่อแล้ว แล้วผมจะมาตอนบ่ายนะครับ”
บอยยกมือไหว้ขอบคุณหลายที ก่อนจะยิ้มแย้มเบิกบานกลับไปช่วยแม่ขายของ

และมองข้ามฟากมาในร้านเป็นระยะๆ ด้วยความเห่อกับของรักที่เพิ่งซื้อมา เมื่อถึงตอนบ่ายที่ช่วยแม่เสร็จแล้วเขาก็รีบข้ามไปเฝ้าร้านกีตาร์ และเริ่มฝึกเล่นมันด้วยความสุขอย่างไม่เคยมีมาก่อน จนเมื่อหมดวาระการทำงานของเขาต่อร้านขายเครื่องดนตรี เขาก็ยังมาของานทำจนเจ้าของร้านจ้างเขาประจำจนถึงทุกวันนี้ เพราะบอยเป็นเด็กดี ประหยัด และซื่อสัตย์อย่างยิ่ง

จนเวลาผ่านไปนานถึงสามปี ที่บอยยังคงช่วยแม่ขายหมูปิ้งพร้อมกับงานที่ร้านขายกีตาร์ จนมีซุกหัวนอนใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมที่ขยับขยายตามจำนวนรายได้ในบ้าน
และตอนนี้บอยก็มีกีตาร์ตัวใหม่แล้ว เป็นกีตาร์ไฟฟ้าสีดำแสนสวยในราคาพอเหมาะ แต่ไม่ว่าเขาจะมีตัวใหม่อีกซักเท่าไร ความทรงจำเก่าๆก็ยังคงย้อนให้นึกถึงวันวานที่สวยงามเสมอ
บอยขอบคุณตัวเองในความพยายามที่ทำให้มีวันนี้ แม้ไม่ยิ่งใหญ่ แต่เขาก็ภูมิใจ เจ้ากีตาร์โปร่งราคาสองพันเจ็ดร้อยตัวเก่าตัวถูกเก็บไว้อย่างดี
ถ้าใครได้พลิกที่ด้านหลังของมันก็คงจะเห็นกระดาษกาวเก่าๆ ถูกแปะเอาไว้ มีลายมือชุ่ยๆของเด็กชายคนนึงเขียนด้วยดินสอเอาไว้ว่า

……..“กีตาร์ของบอย”

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้  ที่นี่