remember : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm’s award เรื่องที่ ๑๗

ReMemBer

ดวงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องสะท้อนประกายกับบานกระจก
แสงทำปฏิกิริยาหักเหเข้าที่บริเวณม่านตาของผู้หลับนอน
อยู่บนเตียงในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆแคบๆ ถ้าไม่ตื่นตอนนี้ก็คงจะแย่เกินไป

ในเมื่อแดดแรงๆไล้รุกบี้เสมือนเป็นนาฬิกาปลุกจากธรรมชาติ

ร่างเล็กค่อยๆขยี้ตา แล้วดันตัวออกมาจากกองผ้าห่ม ตามธรรมดา
ก็คงจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพื่อปฏิบัติภารกิจส่วนตัวที่ทำเป็นประจำ
แต่วันนี้………… เอาอีกแล้วสินะเนี่ย
..เพราะข้างๆ ดันมีร่างหนึ่งหลับใหลอยู่ใต้กองผ้าห่มหนาสีขาวเช่นเดียวกัน

———————————————————————————–

“เอ่อ สวัสดีค่ะ”
“อ่า…. อ่า สะะวัสะดีค่ะ ขขะะ ขอโท ท ษที่ ม า รบบบ ก ววนน ะ ะคะะ ”
“ไม่เป็นไรค่ะ”

คงจะดูเป็นบทสนทนาที่แสนเรียบง่าย ถ้าคนพูดไม่ได้อยู่ในสภาพไร้อาภรณ์
มีเพียงผ้าห่มผืนใหญ่ที่ห่อคลุมร่างกายเอาไว้

“เมื่อคืนฉันจำอะไรไม่ค่อยจะได้ ขอโทษทีนะคะ จำได้ลางๆว่าไปที่ผับ”
“ฉะะะฉ ัน นก็ กก ค คคล้ายๆกั นน นค่ ะะ”

ไม่นานนักเราก็ต้องจากกัน ต่างคนต่างแยกย้ายเพื่อไปใช้ชีวิตของตัวเอง

..ไม่รู้ทำไม บางทีก็ไม่เข้าใจว่าอะไรเกิดกับเรากันแน่
ผิวบางที่เสียดสี ความร้อนจากปลายลิ้น มือนุ่มที่รุกไล้ …
ฉันจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ซักนิด

ร่างกายของฉันรู้สึกว่ามันแปลกไปเรื่อยๆ เหมือนเกิดอะไรขึ้นโดยที่ไม่สามารถจะรู้ตัว
เพียงเสี้ยววินาทีฉันก็จะเหมือนหลุดออกไปอีกโลก แต่ไม่สามารถจะบันทึกความทรงจำเหล่านั้นไว้ได้เลย
เรื่องเมื่อคืนก็เช่นเดียวกัน จำได้ลางๆเพียงแต่ว่าเราเจอกันในผับ

แล้วก็มาทำเรื่องน่าอายแบบนี้ มันแปลกนะ ที่ฉันตื่นมาแล้วพบตัวเองและคนอื่นในสภาพแบบนี้อยู่
หลายครั้งหลายครา …แต่ก็ไม่เคยจำได้ซักที

ฉันแค่อยากจะรู้ว่าคนเรียบร้อยแบบฉัน แถมยังขี้อายสุดๆ
แต่แล้วทำไมถึงตื่นมาอยู่กับผู้หญิงสองต่อสองในร่างเปลือยเปล่าได้

…และชื่อของฉัน ก็คือ ‘นิงาคิ ริสะ’

———————————————————————————–

ฉันมันแย่อะไรแบบนี้
นี่มันแย่มากๆเลย นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่สามารถที่จะระลึกได้
ที่ฉันตื่นขึ้นมาในห้องคนอื่น แล้วพบตัวเองนอนโดยไม่มีเสื้อผ้าติดตัวซักกะชิ้นเดียว
แถมเนื้อตัวยังมีรอยจ้ำๆติดอยู่อีกตังหาก

เมื่อคืนฉันไปผับทำไม ฉันไม่เข้าใจ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวฉันมันคืออะไร
เหมือนกับว่าหลุดออกไปอีกยังจักรวาลนึงที่ไม่เคยมีใครรู้จัก และไม่มีใครจะตามฉันพบ
บางทีฉันอาจจะคิดมากไปเอง

“เฮ่.. โยชิซาว่า อย่าเดินแย่ๆแบบนี้สิ เห็นมั้ยว่าฉันถือกาแฟอยู่น่ะ”
“ขอ.. ขออขอโท ษ ษษ ค่ะ ฉะ .. ฉัน เห มออ่อ อ ลอย ออย ไปหน่ออ ย ค่ะ ะ”

และนี่คือชื่อของฉัน ‘ โยชิซาว่า ฮิโตมิ’
สาวแว่นกรอบโตเหมือนคุณป้าป้ำเป๋อที่ใครๆก็ว่าเสร่อที่สุดในออฟฟิศ
แถมเวลาตกใจยังจะติดอ่างแบบไร้เหตุผลอย่างน่าเกลียดอีกตังหาก

นั่นคือข้อสงสัยว่าทำไม ฉันถึงตื่นมาเจอกับหญิงสาวที่น่ารักเหลือเกิน
..ฉันอยากรู้…
เผื่อว่าฉันจะยืดความสัมพันธ์ของพวกเราไว้ได้อีกนานซักหน่อย

บางทีสิ่งที่เราเจออาจจะเป็นดินแดนมหัศจรรย์
ที่ไม่สามารถพกพาความทรงจำกลับสู่ผิวโลกได้
แต่คนเมื่อเช้าน่ารักมากเลยนะ ….

อ้ะ … มันมาอีกแล้ว.. เหมือนเสียงคลื่นอะไรซักอย่าง
และเราก็หลุดออกไปอีกซีกโลกหนึ่ง
ไม่รู้ตัว ไม่รู้เหตุผล..ไม่เข้าใจ และไม่จำเป็นต้องจำ

เคลื่อนที่ไปยังอีกจักรวาล..เดินทางไปยังอีกภพหนึ่ง..รู้ตัวเพียงเสี้ยววิ
และถูกลบล้างความทรงจำ…ดั่งกลายเป็นคนใหม่….

———————————————————————————–

“ว่าไงจ้ะ ทุกๆ คนคิดถึงเรามั้ย”
“คิดถึงสิจ้ะมาเมะจัง”
“น่ารักแบบนี้ ขอหอมทีได้มั้ย? ”

ท่ามกลางแสงสีและสาวสวยที่รุมล้อมร่างเล็กเอาไว้เพียงหนึ่ง
บนโต๊ะนั้นเพรียบพร้อมไปด้วยอบายมุขราคาแพง
แต่กระนั้นยังสามารถสังเกตสายตาหนึ่งที่มองจ้องตรงมายังตนเองแววตานั้นหันมากระทบกัน
เป็นระยะๆ
ก่อนจะหันหน้าไปทำร้ายตัวเองด้วยการดื่มของเหลวสีอำพัน และ อัดควันบุหรี่เข้าสู่ปอดทั้งคู่

ไม่นานนักที่สายตาสี่ดวงจ้องมองกันพอแล้ว…อยากจะให้รู้ว่าฉันถูกใจเธอ และฉันจะขอรุกก่อน..

หญิงสาวที่ยังดูวัยรุ่นลุกขึ้นออกจากฮาเร็มเล็กๆของเธอ แล้วเดินไปยังหน้าบาร์ที่มีหญิงสาวที่ดูแก่กว่าเธอ
ซักหน่อย ..เมื่อพินิจพิจารณาอย่างใกล้ๆแล้ว ผู้หญิงคนนี้น่ารักมาก เมื่อตาโตๆหรี่มองเธอด้วยความพิสวาส
มันทำให้ใจของเธอเต้นแรงเป็นพิเศษ

“สวัสดี ฉันชื่อริสะ แต่ใครๆก็เรียกว่ามาเมะ”
“สวัสดีเช่นกัน เราชื่อโยชิซาว่า แต่ให้คนสนิทเท่านั้นเรียกว่า ยสจัง”

“ถ้าเราอยากจะเรียกบ้างล่ะ? ”
มาเมะส่งสายตาจิกราวกับโลมเลียร่างกายของยสจัง
นิ้วเรียวสะกดลากไปตามผิวหน้าที่บอบบาง

ท่ามกลางความอึกทึกของสถานบันเทิง ไม่มีใครสนใจ และ ไม่คิดจะสนใจใคร
ริมฝีปากร้อนถูกส่งถึงกันและกัน มือของมาเมะที่โอบรอบคอ ดึงดันให้ประทับนั้นตราตรึงยิ่งขึ้น
ลิ้นนุ่มที่ไล้ไปตามริมฝีปาก เนิ่นนานเหลือเกินที่ภวังค์นำพาเข้าสู่จิตใต้สำนึกดิบ
ทั้งสองตัดสินใจไปต่อกันที่อื่น
เมื่อเพียงแค่เปิดประตูห้องของริสะ ร่างทั้งสองก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันท่ามกลางแสงจันทร์

……ผิวบางที่เสียดสี ความร้อนจากปลายลิ้น มือนุ่มที่รุกไล้
ทั้งสองบรรเลงบทรักอย่างที่มันควรจะเป็น

—————————————————————————–

ฉันมีความรู้สึกว่าตัวฉันนั้นร้อนแรงเหลือเกิน
แต่ความรู้สึกที่เราได้อยู่กับสิ่งนี้ มันช่างน้อยนิด เหมือนกับว่ามาทักทายกันซักครู่แล้วก็แยกย้าย
มีความต้องการอย่างมากล้น ไม่รู้จักพอซักที ไปเริ่มที่ผับ และจบที่เตียงนอน

ยอดอกของฉันที่ถูกสัมผัสด้วยลิ้นที่ระรัวเลงไป จนถึงจุดต้องห้าม
แต่นาทีนี้ใครก็คงจะห้ามมันอีกไม่ไหว ….

ใบหน้าของที่มาโยชิซาว่าซุกหว่างขาของตนเองนั้น ให้ความทรมานที่หฤหรรษ์เหลือล้น
สองมือทั้งจิกที่ผ้าปูเตียง ทั้งกดศีรษะของผู้ครอบครองเหมือนประหนึ่งคำสั่งให้กระทำรุนแรงขึ้น
ความต้องการสำหรับความรู้สึกนี้ของฉัน ไม่เคยจะพอ

ที่กลางแก่นกายตอนนี้มีนิ้วเรียวกำลังกระตุ้นอารมณ์ของฉันให้ลุกโชน
ขยับขึ้น…ลง.. แรงขึ้นอีก … ดั่งล่องลอยไปยังท้องฟ้า…….

——————————————————————————-

คนตรงหน้านี้ช่างชวนให้สติหลุดลอย …ร่างกายที่เปลือยเปล่า สะโพกที่เคลื่อนรับ
รู้สึกเหมือนกับหยุดไม่ได้… ต้องแรงขึ้นอีก …ยิ่งเสียงร้องของคนตรงหน้าดังขึ้นอีกเท่าไร
ก็ยิ่งเพิ่มน้ำหนักไปอีกเท่าตัว… เหมือนได้ปลดปล่อยอะไรซักอย่าง…แต่ไม่เคยเข้าใจ
เพราะความต้องการสำหรับความรู้สึกนี้ไม่เคยจะพอ …แรงอีก…ขยับเข้า….ออก
ให้ความรู้สึกดั่งราชา…….

——————————————————————————

แล้วเช้าอีกเช้าก็มาถึง…ฉันจำไม่ได้อีกแล้วว่าเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไร …

รู้แค่เพียงว่า เราสองคนอยู่ด้วยร่างกายเปลือยเปล่าเช่นเคย
“อรุณสวัสดิ์ยสจัง เมื่อคืนสนุกมากเลยนะ วันนี้ไม่ต้องไปทำงานหรอก อยู่กับคิตตี้เถอะนะคะ”

“อ่ะ . อ่ะอ… ฉัน ฉะะ ฉันจะะจจะจจะจำ มมะมะไม่ ดดะดได้ หรรอรก ค่ะะ ว่ าา
มะะ เมืออ่อคืน นน ทะะ ทำอะะไรรร ไปป บ้างงง”

คราวนี้เป็นเด็กสาวน่ารักที่ดูไร้เดียงสา…แต่ก็จำไม่ได้อยู่ดี

————————————————————————————–

“สวัสดียามเช้าค่ะริสะ”
“สวัสดีค่ะ .. ”
“ยังไงก็เราคบกันต่อไปได้มั้ย อย่าให้จบลงแค่คืนนี้เลย
เพราะว่าไอจังชอบริสะจังมากเลยนะคะ”

“คือว่า.. อย่าโกรธฉันเลยนะคะ ฉันจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยจริงๆ”

วันนี้กลับเป็นคนที่ดูแก่กว่าเรามากเหลือเกิน
คล้ายกับคุณป้าที่ต่างจังหวัด
แต่ก็น่ารักดี … แต่ถึงอย่างไร ก็ไม่สามารถระลึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน….

———————————————————————————–

“นี่ๆๆ ดูสิมีพนักงานใหม่มาทำงานด้วยล่ะ ดูสิคนนั้นไง ผู้หญิงที่ใส่แว่น ที่เท่ๆ นั่นไง”
“คนนั้นน่ะหรอ ว้าวว เท่จัง”
“อุ้ยเดินมาแล้วนั่นไง”

เสียงพนักงานสาวในบริษัทจับกลุ่มพูดถึงพนักงานใหม่ ที่เป็นสาวหล่ออย่างเต็มขั้น

“เอาล่ะๆๆ ทุกๆคน นี่คือพนักงานใหม่ของเรา อ้ะ เธอแนะนำตัวเลยดีกว่า”
“สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อ โยชิซาว่า ฮิโตมิ ยินดีที่ได้รู้จักทุกๆคนค่ะ”

ยสชี่กล่าวพร้อมส่งตาหวานให้เพื่อนร่วมงานทั้งหลาย
ผู้จัดการแนะนำตัวเริ่มแนะนำตัวคนในแผนกทีละคนๆ จนมาถึง

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อนิงาคิ ริสะ………..”

………………

“เจอกันจนได้สินะ .. ”
“ครับ พวกเราพาเขามาเจอกันจนได้”

“ยังไงเดี๋ยวเราลองเร่งปฏิกริยาดูซิ ว่าจะเป็นยังไง”
“ครับ หัวหน้า”
“เพราะอันนี้เราสร้างบุคลิกใหม่ไปแล้วนะ คราวนี้เป็นคนที่มั่นใจในตัวเองล่ะ”

“อ่าครับ บุคลิกเก่าผมว่าแย่จริงๆ เป็นคนติดอ่างไปซะได้ ผมล่ะฮา”

“แต่ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะให้ริสะ เปลี่ยนเป็นยังไงดี สาวเปรี้ยวสุดๆดีมั้ย? ”

“ก็คงจะดีครับหัวหน้า.. ”

ชายสองคนคุยกันในห้องแลปที่หนึ่ง ที่ภายในห้องเต็มไปด้วยเครื่องมือไฮเทค
ที่ คนธรรมดาไม่สามารถรู้จักชื่อได้

ในมอนิเตอร์มีภาพของริสะที่กำลังจ้องมองใครอยู่
และอีกมอนิเตอร์หนึ่ง ก็มีภาพของโยชิซาว่า กำลังมองเธอมาเช่นกัน…

การฝังกล้องลงในระดับสายตา
ทั้งสองคนก็เป็นแค่หนึ่งในโครงการวิจัยเกี่ยวกับการมีหลายบุคลิก
และการมีความทรงจำระยะสั้น เพื่อทดลองการเกิดความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล
แค่นั้นเอง….

—————————–

ฉันลองถามตัวเองเสมอ…
ถ้าวันใดฉันเกิดรักใครซักคนหนึ่ง และวันนั้นฉันตื่นขึ้นมา ฉันจะยังจำเธอได้ไหม…?

สำหรับฉันแล้ว มันเป็นคำถามที่ไม่สามารถตอบ ….

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้  ที่นี่