24 ชั่วโมง : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm’s award เรื่องที่ ๑๙

24 ชั่วโมง

สาบานเลยว่าไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน ความกดดัน ความเครียด ความตื่นเต้น มันกระจายไปอยู่ทั่วทุกอณูรูขุมขน
อีกแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น ทำไมเวลามันเคลื่อนผ่านอืดอาดราวกับหอยทากคลานลากรถบรรทุกอย่างนี้

เข็มนาฬิกาค่อยๆเดือนผ่านไปแต่ละวินาที แต่ละนาที แต่ละชั่วโมง
เฮ้อ ชีวิตเรามันช่างมีแต่ละสิ่งให้ลุ้นกันจริงๆ วันนี้วันที่หนึ่งก็ลุ้นหวย
เมื่อคืนลุ้นบน พรุ่งนี้ ลุ้นที่เรียน จะมีที่เรียนมั้ยนะ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ

ภาพจำนวนเด็กเกือบ 200 คนที่รอสอบสัมภาษณ์ อยู่หน้าห้องภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์มันช่างกดดันข้าพเจ้าเสียมากมาย
ตูจะติดเหรอวะ ความคิดนี้มันวนๆเวียนๆอยู่ในหัวไม่ยอมออกไปเสียที จนบัดนี้มันก็ยังไม่ยอมหายไปไหน
ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนับชั่วโมงเพื่อสัมภาษณ์ไม่เทียบไม่ได้เลยกับเวลาเพียงเสี้ยววิ
นาทีที่กำลังจะเดินเข้าห้องสัมภาษณ์
มือที่จับลูกบิดประตูมันเย็นยิ่งกว่าเล่นโป๊กเกอร์กินเงินจริงๆเสียอีก ให้ตายเถอะจะสอบแล้วยังนึกถึงโป๊กเกอร์

เวลาเพียงไม่กี่นาทีแม้ว่ามันจะดูสบายๆ แต่ละอองความเครียดมันฟุ้งกระจายอยู่ทั่วห้อง
ข้าพเจ้าตื่นเต้นจนจำผลงานของตัวเองแทบไม่ได้เมื่อกรรมการผู้สอบสัมภาษณ์ถามมาว่า คุณมีผลงานอะไรที่เด่นๆบ้าง
ข้าพเจ้านึกถึงค่ายค่ายหนึ่งขึ้นมา เพราะว่าเป็น 1 ใน 6คนของภาคตะวันออกที่ได้ไป (ความจริงส่งไปอยู่โรงเรียนเดียวแหละ อย่าบอกใครนะ)
แล้วก็การสอบที่ได้ที่หนึ่งของภาคและจังหวัด

ผลงานชิ้นเดียวที่เกี่ยวกับวิศวกรรมคือ การเข้าสอบ E-NET
(การสอบวัดความรู้ที่จัดโดยคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)

นอกนั้นไม่มีอะไรเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เลย
เฮ้อ จะติดไหมนะ ผลงานในแฟ้มสะสมผลงานก็ชวนให้คิดว่า คุณน่าจะไปสอบอักษรศาสตร์มากกว่า

นับจากวินาทีที่ก้าวออกมาจากห้องสัมภาษณ์… ข้าพเจ้าก็เริ่มการรอคอยที่ระทึกที่สุดในชีวิต
ข้าพเจ้าอยากคิดเข้าข้างตัวเองเหลือเกินว่า ตัวเองจะผ่านการสัมภาษณ์นี้ แต่ความจริงที่ปรากฏอยู่มันก็แทบจะลบความคิดนี้ออกไป
ดูสิ เด็กเกือบ 200 คน คนอื่นอาจจะมีคุณสมบัติดีกว่าเราก็ได้ เกรดเราก็แค่นี้ ผลงานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ก็ไม่มี
(โอย นึกแล้วเศร้าใจจริงๆ) จะไหวเหรอ

กลับบ้านมาก็ถึงกับนอนไม่หลับ เครียดยยิ่งว่าถูกสั่งให้ส่งงานทุกอย่างพรุ่งนี้มะรืนนี้เสียอีก
โอ้ชีวิตเด็ก ม.6 ทำไมมันต้องลุ้นอะไรกันมากมายขนาดนี้

นี่ๆ จะบอกความจริงให้อีกอย่าง ที่จริงแล้วข้าพเจ้าไม่ได้ถูกเรียกมาสัมภาษณ์ด้วยซ้ำ
ที่ประกาศรายชื่อนั้นมีอยู่ 88 คน ไม่มีรายชื่อของข้าพเจ้าอยู่เลย พออ่านมาที่หมายเหตุแล้วมันทำให้ข้าพเจ้าฮึดสู้
ไม่ยอมให้ใครมาตัดสินแบบนี้

… เนื่องจากภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์สามารถรับนักศึกษาได้จำนวนจำกัด แต่มีผู้สมัครจำนวนมากถึง 470 คน
ดังนั้น เพื่อไม่ให้เกิดการสูญเสียเวลา และค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น ของผู้สมัครที่มีโอกาสได้รับการคัดเลือกน้อย

ภาควิชาฯ จึงขอใช้วิธีเรียกสัมภาษณ์เฉพาะผู้ที่ภาควิชาฯ เห็นว่ามีโอกาสได้รับการคัดเลือกมากกว่า
โดยพิจารณาจากผลการเรียน และแฟ้มสะสมผลงาน (Portfolio) ของผู้สมัคร….
(ที่มา http://www.kmutt.ac.th/admission/Direct_20…_di/com_di.pdf)

ผู้สมัครที่มีโอกาสน้อยงั้นหรือ ข้าพเจ้าไม่ยอมให้ใครมาตัดสินแบบนี้หรอกนะ
ข้าพเจ้ายังไม่ทันแสดงความสามารถให้เห็นแล้ว ก็มาตัดสินกันเสียแล้ว ข้าพเจ้าจึงโทรศัพท์ไปเพื่อขอเพิ่มชื่อตามที่ปรากฏที่ท้ายประกาศ

ผลก็คือ ข้าพเจ้าต้องมานั่งรอด้วยใจระทึกเช่นนี้ไง

อีกแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น ข้าพเจ้าจะมีที่เรียนหรือไม่ ชีวิตต่อไปจะเป็นอย่างไร
สารพัดความคิดวิ่งวนอยู่ในสมองจนวุ่นวายไปหมด โอยยย สาบานเลยว่าไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน
ความกดดัน ความเครียด ความตื่นเต้น มันกระจายไปอยู่ทั่วทุกอณูรูขุมขน อีกแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น

ทำไมเวลามันเคลื่อนผ่านอืดอาดราวกับหอยทากคลานลากรถบรรทุกอย่างนี้…

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้ ที่นี่