ของป่า : เรื่องสั้นเข้าประกวด cunm’s award เรื่องที่ ๒๐

ของป่า

อำเภอ น้ำโสม จังหวัด อุดรธานี

ท่ามกลางอากาศที่ร้อน อบ อ้าวของเดือนเมษายน ผมกับเพื่อน 3 คนประจำที่อยู่คนละจุด
“สุ่ม” ขังไก่ อันไม่ใหญ่นัก ที่พวกผมนำมาจากบ้าน แล้วหักกิ่งไม้มาทับพรางตัวเอาไว้

ผมนั่งซุกตัวอยู่ใน สุ่ม นั้นนานเกือบชั่วโมง ตาจ้องไปที่ต้นไม้ใหญ่ จากช่องที่ทำไม้ ในมือจับปืน CZ ขนาด .22
และเล็งปากกระบอกไปที่ต้นไม้นั่น เพื่อน 2 คน ที่ประจำคนละจุด ถือปืน สับแก๊ป คนละกระบอก

วันนี้ความหวังอยู่ที่ผม อึดใจต่อมา เสียงกิ่งไม้ลู่ลม และเสียงกิ่งไม้หักครืด ๆ แว่วมาแต่ไกล ผมเงี่ยหูฟัง
มีเสียงแทรกอากาศ มา คล้ายคนคุยกัน “พ่อ~แม่~พ่อ~แม่” สลับกันไปมา
ให้ตายเถอะ อุปทาน เสียงจากป่าแบบนี้ ถ้าเป็นกลางคืนผมคงเผ่นแนบ ไปแล้ว
ผมขยับตัวเบา ๆ ในสุ่มนั้น แนบสายตาเล็งเข้ากับศูนย์ปืน เสียงกิ่งไม้หัก ใกล้เข้ามาทุกที
ไม่นานนักผมก็ได้เห็นตัวต้นเสียง และมันคือ
สิ่งที่ผมกับเพื่อนรอคอย ฝูงลิงป่า เข้ามาที่ต้นไม้ใหญ่ แบบระวังภัย

ใช่แล้วครับ ผมกับเพื่อนกำลังซุ่มยิง ลิงป่า หลังที่เจอเส้นทางโดยบังเอิญ
ตัวจ่าฝูง ตัวใหญ่กว่าลิงหนุ่มเกือบทุกตัว มันนั่งบนคาคบไม้ เป็นจุดอับของวิถี
กระสุน ผม กวาดสายตาไปรอบ เห็นลิงตัวเมีย มีลูกห้อยคอ เกาะหลังหลายตัว หลายนาทีผ่านไป เมื่อเห็นว่า
ปลอดภัยดีแล้ว พวกมันก็ปล่อยตัว ตอนนี้ศูนย์ปืนผมได้เป้าแล้ว ผมเล็งที่หัวลิงหนุ่มตัวหนึ่ง

พอได้จังหวะ“เปรี๊ยง!!!” เสียงปืนผมคำรามแล้วอีก 2 กระบอกของเพื่อนก็ตามมาติด ๆ
พร้อมกับเสียงปืน เสียง “ค๊อก” จากจ่าฝูงคือ สัญญาณอันตราย
ลิงทั้งหมด แตกกระเจิงจากต้นไม้ขึ้นไปบนภูเขาอย่างจ้าละหวั่น และหายไปจนหมด
ส่วนเป้าหมายของผมล่วงผล่อยจากต้นไม้

ผมออกจากที่ซ่อนตัว รีบวิ่งไปจุดที่เป้าหมายตก
ตรงนั้นเองผมเห็นรอยเลือด ลากไปเป็นทางเข้าข้างโขดหิน และสิ่งที่ผมเห็นข้างโขดหินนั้นคือ
ลิงน้อยตัวนั้น กำลังฟายใส้ที่แตกทะลักออกมาจากช่องท้องกลับเข้าพุง
คงเป็นเพราะ ลูกปืนไม่โดนหัวแต่โดนที่ท้อง แถมยังตกจากต้นไม้อีก
น้ำตามนไหล มือที่กำลังยัดใส้ใส่ท้องเต็มไปด้วยเลือด

ผมเงื้อปืนขึ้นสุดแขน จะฟาดไปที่หัวของลิงหนุ่ม มันผละมือจากใส้ ยกมือขึ้นป้องไว้ ช่างเหมือนคนจริง ๆ

น้ำตามันไหลอาบ ความสงสารเกิดขึ้นจับใจ ผมถอยออกมา ลิงน้อยลดมือลง แล้วพยายาม ยัดใส้เข้าท้องเหมือนเดิม

“เปรี๊ยง!!!” กระสุนเจาะเข้ากลางหน้าผาก มือน้อยหยุดการเคลื่อนไหว พอดีกับเพื่อนมาสมทบ
พวกนั้นได้มา ตัวหนึ่งเหมือนกัน ลิงน้อยถูกเก็บยัดเข้ากระสอบ ได้มาแล้ว กับแกล้มชั้นดี

ที่ห้างนา ผม กับเพื่อน นั่งพักอย่างใจเย็น ซากลิงน้อย 2 ตัว นอนเคียงกัน
ไม่นานมันจะกลายเป็น “โหยย” อันโอชะ

เริ่มกันเลยไหม หนังลิงถูกลอกออกทั้ง 2 ตัว มือและเท้าตัดทิ้ง
เครื่องในเอาเฉพาะตับ หัวตัดทิ้ง(ไม่กินสมองเหมือนในหนัง)

หนังกับหัว ถูกนำไปขุดหลุมฝัง เราลอกเนื้อออกจากกระดูก เนื้อสีแดงสด ถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ
กระดูก สับเป็นชิ้น ใส่ลงหม้อ พร้อมกัน เครื่อง “โหยย” เทลงไป ข่า ตะไคร้ ดับคาว
เหล้าขาวทำให้เนื้อหอมปรุงรส (ใครอยากได้สูตร แจ้งควาประสงค์ได้)

จุดเด็ดอยู่ที่ น้ำจิ้ม เมื่อสุขได้ ที่นำตับออกมาโขลกให้ละเอียด ตัก
น้ำจากหม้อ ใส่ลงไป ปรุงรสเปรี้ยวหวาน กินคู่กันอร่อยนัก

นั่นคือ เมนู แกล้มเหล้า ที่น่าสนใจใช่ไหมครับ
ถ้าหาลิงไม่ได้ อาจจะเป็น แลน หรือ เม่น ก็ใช้แทนกันได้ ครับ

ผมเป็นคนที่ชอบ กินของป่า มาก จนเรียกได้ว่า ของป่าที่ไม่กิน ก็มีแต่พระฤๅษี เท่านั้น
ของแปลก ก็กิน เวลาเดินทางไกลผ่านหลายจังหวัด จะชอบจอดรถแวะซื้อของจากพ่อค้า แม่ค้าที่ขายของตามข้างถนน
ยิ่งหน้าฝนเห็ด ที่เขาเก็บมาขายตามข้างถนน จะราคาถูกกว่าเราไปซื้อที่ตลาด มีทั้ง เห็ด ระโงก เห็ดไค เห็ดดิน

ไว้วันหลัง จะเขียนมาเล่า เรื่องไปเก็บเห็ด กับวิธีแกง ให้กิน ของป่าที่ชอบซื้อ ก็เป็นพวก เนื้อเก้ง ตัวนิ่ม
เม่น เพราะของพวกนี้ คนที่เอามาขายเขาจะได้มาสด ๆ และมาวางขายตรงนั้นเลย

วันนั้น ผมมาจาก จังหวัดมุกดาหาร จะไปนครพนม ระหว่างทาง เจอคนนั่งขายของ มีของวางเต็มหน้า
ด้วยความที่อยากรู้ว่าเขาขายอะไร ผมก็จอดรถ แล้ววิ่งข้ามถนนไป คนขับมอเตอร์ไซค์ผ่านเขาก็มองใหญ่
ผมไม่สนใจหรอก เมื่อข้ามถนนไปถึง กำลังจะอ้าปากถาม ว่ามีอะไรขายมั่ง ผมหมุนตัวแล้วรีบวิ่งกลับรถอย่างเร็ว
มิน่าเล่า พวกขับรถมอเตอร์ไซค์ผ่านไปผ่านมา ถึงมองจัง

เพราะที่นั่งอยู่ไม่ใช่แม่ค้า แต่เป็น “คนบ้า”

ร่วมวิจารณ์เรื่องนี้  ที่นี่