Posted by admin on November 29th, 2009
บล็อคนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์หนึ่ง
เป็นความคาดหวังปนเปกับความต้องการ
ด้านหนึ่งอาจสร้างสรรค์ แต่อีกด้านก็เจือปนด้วยผลประโยชน์
ทั้งทางตรงและทางอ้อม
แต่ในที่สุด ผลลัพธ์ที่ได้ ก็เป็นตัวตัดสิน
ว่า.. ไม่ใช่ และ ไม่ได้
ดังนั้นมันจึงถูกทิ้งร้าง สลับกับการนำมาปัดฝุ่น..ครั้งแล้วครั้งเล่า
บางคราว ฝ่ายเทคนิคก็ทำ redirect ให้เปิดหน้าใหม่ ข้ามมันไป
บางคราวถึงกับปิดไม่ให้เข้า ทำนองว่า.. ห้ามเยี่ยม ห้ามประกัน
แต่มันก็ยังอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนเซิร์ฟเวอร์
และที่เป็นแคชตกค้างอยู่ตามเสิร์ชเอ็นจิ้น
เช่นเดียวกับขยะอินเตอร์เน็ตอีกนับสิบ นับร้อยล้านพันล้านชิ้น
ที่หากค้นหาเข้าจริงๆ ก็พบได้ไม่ยาก
น่าอนาจกับชะตากรรมของ “ความฝัน” บางสิ่ง
ที่เกิดขึ้นบน “ความหวัง” และ “ความสวยสดงดงาม”
แต่พอไม่ได้ดังใจ ก็ถูกทิ้งขว้าง
กลายเป็นส่วนเกินไร้ค่า แทบไม่มีใครเหลียวมอง
หรือ “ทุกอย่าง” ต้องเป็นเช่นนี้
ไม่มีประโยชน์ก็ถูกทอดทิ้ง ให้รอวันผุพัง…
Posted by admin on February 11th, 2008
ของป่า
อำเภอ น้ำโสม จังหวัด อุดรธานี
ท่ามกลางอากาศที่ร้อน อบ อ้าวของเดือนเมษายน ผมกับเพื่อน 3 คนประจำที่อยู่คนละจุด
“สุ่ม” ขังไก่ อันไม่ใหญ่นัก ที่พวกผมนำมาจากบ้าน แล้วหักกิ่งไม้มาทับพรางตัวเอาไว้
ผมนั่งซุกตัวอยู่ใน สุ่ม นั้นนานเกือบชั่วโมง ตาจ้องไปที่ต้นไม้ใหญ่ จากช่องที่ทำไม้ ในมือจับปืน CZ ขนาด .22
และเล็งปากกระบอกไปที่ต้นไม้นั่น เพื่อน 2 คน ที่ประจำคนละจุด ถือปืน สับแก๊ป คนละกระบอก
Posted by admin on February 11th, 2008
24 ชั่วโมง
สาบานเลยว่าไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน ความกดดัน ความเครียด ความตื่นเต้น มันกระจายไปอยู่ทั่วทุกอณูรูขุมขน
อีกแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น ทำไมเวลามันเคลื่อนผ่านอืดอาดราวกับหอยทากคลานลากรถบรรทุกอย่างนี้
เข็มนาฬิกาค่อยๆเดือนผ่านไปแต่ละวินาที แต่ละนาที แต่ละชั่วโมง
เฮ้อ ชีวิตเรามันช่างมีแต่ละสิ่งให้ลุ้นกันจริงๆ วันนี้วันที่หนึ่งก็ลุ้นหวย
เมื่อคืนลุ้นบน พรุ่งนี้ ลุ้นที่เรียน จะมีที่เรียนมั้ยนะ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ
Posted by admin on February 9th, 2008
ที่ชอบ
“มาใหม่” ผมพยักพเยิดให้เพื่อนในกลุ่มดูหญิงสาวหน้าตาซีดเผือด ในอาภรณ์ขาวหม่น
เพื่อนบางคนแค่ยิ้ม แต่บางคนออกอาการคึกคะนอง เป่าปากเสียงลั่น
จนหลายคนที่กำลังเดินไปมาหันหน้าหันหลัง เหลียวมองเลิ่กลั่ก
เด็กสาวคนนั้นชะงัก พลางหยุดเดินและเมียงมองมาทางพวกเรา
แววตาของเธอจะว่ายินดีก็ไม่ใช่ จะว่าหวาดหวั่นก็ไม่เชิง
คล้ายคนไปต่างบ้านต่างเมือง แล้วได้ยินภาษาถิ่นกำเนิดอย่างไม่น่าเป็นไปได้
หรือไม่น่าเชื่อเสียมากกว่า
Posted by admin on February 8th, 2008
ReMemBer
ดวงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องสะท้อนประกายกับบานกระจก
แสงทำปฏิกิริยาหักเหเข้าที่บริเวณม่านตาของผู้หลับนอน
อยู่บนเตียงในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆแคบๆ ถ้าไม่ตื่นตอนนี้ก็คงจะแย่เกินไป
ในเมื่อแดดแรงๆไล้รุกบี้เสมือนเป็นนาฬิกาปลุกจากธรรมชาติ
ร่างเล็กค่อยๆขยี้ตา แล้วดันตัวออกมาจากกองผ้าห่ม ตามธรรมดา
ก็คงจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพื่อปฏิบัติภารกิจส่วนตัวที่ทำเป็นประจำ
แต่วันนี้………… เอาอีกแล้วสินะเนี่ย
..เพราะข้างๆ ดันมีร่างหนึ่งหลับใหลอยู่ใต้กองผ้าห่มหนาสีขาวเช่นเดียวกัน
———————————————————————————–
FACEBOOK
RSS Feed
