กีตาร์ของบอย

รุ่งอรุณของวันใหม่เริ่มต้นเมื่อนาฬิกาปลุกตัวเล็กเสียงแหลม ดังขึ้นที่ข้างตัว แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่ทอแสงรำไรยามเช้าสาดส่องมาทางช่องหน้าต่าง
ตกกระทบให้เห็นเด็กชายคนหนึ่งนอนขดตัวอย่างขี้เกียจ ที่ปลายเท้ายังมีผ้าห่มคลุมอยู่ มือข้างหนึ่งยังคงกุมนาฬิกาเจ้าปัญหาของเช้าวันนี้เอาไว้ ทั้งๆที่ปิดเสียงของมันเอาไว้แล้วแท้ๆ
ใจจริงแล้วเขาอยากจะนอนต่ออีกซักหน่อย เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ เช่นนั้นเขาจึงไม่ต้องไปโรงเรียน แต่กระนั้นก็ต้องไปช่วยแม่ทำงาน และความเกียจคร้านก็ดึงตัวเขาไว้ได้เพียงห้านาที
นับจากเสียงนาฬิกาที่ปิดตัวลง เสียงเรียกชื่อตัวเองดังจนนอนหลับต่อไม่ไหว

“บอยๆ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวแม่ด่า!!” แม้จะเป็นเหมือนเพียงคำพูดธรรมดาๆ แต่เมื่อเกิดขึ้นโดยพลังน้ำเสียงอันกร้าวกราดของพี่สาวตัวถึกของเธอ
“ไอ้บอย!! จะตื่นได้หรือยัง!!”และอีกหนึ่งประโยคก็ตามมาหลอกหลอนจนเขาต้องค่อยๆ บิดขี้เกียจขึ้นมาอย่างยากเย็น

สวัสดีคนดี

หวังว่าเธอคงสบายดี คงไม่ฝันร้าย คงไม่ร้องไห้ และคงไม่ตั้งหน้าตั้งตารอใครบางคน
จะใครซะอีกละก็คนที่เธออยากจะใช้ชีวิตด้วยยังไง แต่เธอคงยังไม่มีหรอก
แต่ฉันเข้าใจว่าเธอต้องรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนั้นดี ทำไมนะเหรอ ถ้าเธอไม่เข้าใจฉันจะอธิบายให้ฟัง

เธอเคยรอคอยใครใหม อาจจะเป็นเพื่อนที่เธอนัดว่าจะเล่นด้วย รอครูเข้ามาสอน รอเวลาเลิกเรียน
หรือรอใครสักคนกลับมาหา แต่สิ่งที่เธอจะเข้าใจลึกซึ้งถึงฉันที่สุด “เธอเคยรอพ่อกลับบ้านใหม” เธอต้องเคยแน่ ๆ ฉันรู้

เลขระทึก

ในห้องปิดทึบแห่งหนึ่ง…กลิ่นอับๆคลุ้งอยู่ทั่วห้อง ร่างระหงของหญิงสาวกำลังนั่งคุกเขานิ่งอยู่หน้ากล่องใบหนึ่ง
ตัวเลขดิจิตอลสีแดงที่สว่างจ้าในความสลัวของห้อง ที่มีเพียงไฟดวงเล็กๆดวงเดียวส่องแสงบอกเวลาที่เหลือเพียงไม่กี่นาที

“ต้องทำยังไงต่อคะหัวหน้า” หญิงสาวถามหาคนคนหนึ่งซึ่งเธอเรียกว่าหัวหน้า
ผ่านทางไมโครโฟนจิ๋วที่ติดอยู่กับหูฟังข้างเดียวของเธอ

“คุณมีเวลาเท่าไหร่” เสียงชายคนนั้นถามเธอกลับ
“สามนาทีค่ะ”
“ตัดสายไฟสีม่วง” เสียงนั้นสั่งการเธอ
ด้วยแสงไฟสลัวในห้องทำให้เธอมองไม่ชัด เธอจึงตัดสินใจใช้ไฟฉาย

“ห้ามใช้ไฟฉายเด็ดขาด” เสียงสั่งการเฉียบขาด เธอชะงักมือที่กำลังกดสวิตช์ไฟฉาย

เรื่องดีๆ ที่ผ่านมาแล้ว

“วันที่จับมือกันเธอและฉันยังจำได้ไหมว่าเมื่อไหร่……”
ความเป็นจริงสำหรับวันนี้..คำตอบคงไม่ได้จากเธอ
แค่คำตอบจากฉัน เธอจะได้เสมอแค่เธอยอมรับฟัง

“ทุกอย่างก็เหมือนจะเป็นใจให้เจอะและพบความสดใส….”
เมื่อคราวก่อน ที่เรายังคงมองหน้ากัน มือเรายังคงกุมกันไว้อย่างแนบแน่น
สายตาที่แก่นซน คำพูดที่ไม่ค่อยหวาน แต่แม้กระนั้น ในใจเรารู้ดีว่าเรารักกัน

เรื่องเหล่านั้น ใช้ระยะเวลาประมาณเกือบหนึ่งปีเห็นจะได้
แต่สุดท้าย มันก็จบลงแบบไม่คาดฝัน

รอ

แอลกอฮอล์ระดับ 40 ดีกรีใสเหมือนตาตั๊กแตนอีกแก้วหนึ่งหายวาบลงในคอของเขารวดเดียวหมด
เขานั่งกินมันตรงนี้มานานเท่าไรแล้วเขาจำไม่ได้ จะกินต่อไปถึงเมื่อไหร่เขาก็ตอบไม่ได้
รู้แต่เพียงว่าหากเฮียเจ้าของร้านผู้ใจดียังไม่ปิดร้านแล้วไล่เขาออกไปเขาก็จะนั่งดื
่มอย่างนี้มันเรื่อยไป

ดื่มเพื่อ…..รอ