เรื่องจุกจิก

0673539000806
หจก. โรงสีเพชรบูรณ์ข้าวไทย
งบการเงินย้อนหลัง 4 ปี (ทุกอย่าง)

แสงของเช้าวันใหม่กำลังจะโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมา…
เหล่าดวงดาวต่างๆ เริ่มจางหายไปท่ามกลางผืนฟ้าผืนเดิม…
เสียงนกร้อง…และไก่ขันดังขึ้นเกือบจะพร้อมกัน
ราวกับว่ามันนัดกันมาทำหน้าที่ของตัวมันเองได้เป็นอย่างดี…

ความจริงแล้วไอ้สี่บรรทัดข้างบนนั่น
มันแทบจะไม่เกี่ยวอะไรกับเนื้อเรื่องที่ผมกำลังจะเขียนเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่ผมเขียนมันขึ้นมาเพราะมีเหตุผลสองประการ คือ…

ชี้แจง

เรื่องสั้นนี้แต่งจากจิตนาการของผู้แต่งเอง
มิได้คัดคอกมาจากที่ใด
ตัวละครที่มีอยู่ เกิดจากการจงใจที่จะพาดพิงทุกคนที่กล่าวอ้างถึง
หากท่านใดก็ตามที่ถูกพาดพิงจะด้วยเหตุใด ๆ ก็ตาม
ผู้แต่งขอสมน้ำหน้ามา ณ โอกาสนี้ด้วย
……………………………………………………………….

HOUSE OF MAFIA
บ้านมาเฟีย

ปี 5007 บ้านมาเฟีย นำโดย มิสเตอร์ซัง มีวิวัฒนาการสูงสุด ทั้งอาวุธยุทโธปกรณ์ และไพร่พลทั้งหลาย

“ว่าไง คุโรมาตี้ เครื่องทามแมชชีน เสร็จทันไหม” มิสเตอร์ซัง เดินเข้ามาพร้อมด้วยลูกสมุน
“อีก 5 นาทีใช้ได้เลยครับท่านบิดา เพราะเหล่าลูก ๆ ได้ทดสอบแล้ว” คุโรมาตี้ นักวิทยาศาสตร์มือหนึ่ง ของบ้านมาเฟียรายงาน
สมุนทุกคนต้องเรียกมิสเตอร์ซังว่า “บิดา” เพราะถือว่า มิสเตอร์ซังคือ ผู้คุ้มครอง รักษา และให้ชีวิต

นาฬิกา..ที่ขวามือ

ขณะนี้เป็นเวลา 23.40 นาที ตามเวลาท้องถิ่นของประเทศไทย
ซึ่งผมดูจากนาฬิกาข้อมือเรือนโปรดปัจจุบันของผม
และแน่นอน .. ขณะนี้ ผมอยากจะพาทุกท่านย้อนอดีตไปยังวัยเด็กของผม …

ไม่ว่าใครๆก็คงจะมีนาฬิกาเป็นของตัวเองกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเด็กตัวน้อยๆ จนถึงผู้ใหญ่วัยชราที่วันๆไม่เดินกันแล้ว
บ้างก็ป่วยเป็นอัมพฤกษ์อัมพาต บ้างก็ไขข้อเสื่อมจนเดินไม่ไหว แต่นี่ไม่เกี่ยวกับประเด็นของเรา
ที่ต้องการจะอ้างให้เห็นภาพก็คือ ทุกวันนี้ มนุษย์เราใช้นาฬิกาเป็นดั่งอีกอวัยวะหนึ่งของร่างกายไปแล้ว
มันลานตาจนไม่มีใครคิดจะสังเกต ทุกๆคนก็ใส่ บางคนก็ไม่ใส่ แต่ส่วนมากก็ใส่กันทั้งนั้น

เรื่องสั้น : ‘บทสนทนา’

/ ในห้องแห่งหนึ่ง
ท่ามกลางความเงียบซึ่งได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของใครบางคน
เสียงครางที่ดังมาจากเครื่องปรับอากาศ
และเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แล้วเขาก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น /

“คุณคิดว่า ‘ความรุนแรง’ สามารถถ่ายทอดให้กันทางพันธุกรรมได้มั้ย ?”
“ผมคิดว่าไม่นะ”

“แล้วจริงมั้ย ที่ปู่ของคุณเคยมีประวัติฆ่าคนตาย”
“จริง”

คนแปลกหน้า

คนแปลกหน้า…ชื่อก็บอกอยู่แล้ว…ว่าไม่ใช่คนที่เรารู้จัก…คุ้นเคย… และทำไมคนบางคนถึงเลือกที่จะไว้ใจ…เชื่อใจ… และจริงใจ
มันเป็นคำถามที่ไม่อาจมีใครตอบ ได้อย่างมีหลักการและเหตุผล เเต่สิ่งหนึ่งที่ฉันรู้ มันคงเป็นเพราะ ความรู้สึก…ความรู้สึกที่คิดว่าคนๆนี้แหล่ะ
คือคนที่เลือกเพื่อจะผูกพัน….แต่อันที่จริงแล้ว…คำตอบของคำถามนี้ อาจจะแตกต่างกันไป ในแต่ละคน

บางคนได้เพื่อนแท้ จากการที่ได้รู้จักคนแปลกหน้า บางคนเศร้าใจเสียน้ำตา ให้คนแปลกหน้า บางคนที่สุดแล้วต้องพลัดพราก…จากคนแปลกหน้า
บางคนได้รับการถูกทรยศจากคนแปลกหน้า และบางคนได้ค้นพบรักแท้…จากคนแปลกหน้า และเหล่านี้คือคำตอบบางส่วนจากคนบางกลุ่มเท่านั้น
อาจจะมีใครอีกมากมายที่มีประสบการณ์แตกต่างออกไป โดยฉันจะยกตัวอย่างเหตุการณ์หนึ่งมาเล่าสู่กันฟัง…โดยเป็นเรื่องของเพื่อนฉันเอง