เรื่องดีๆ ที่ผ่านมาแล้ว
“วันที่จับมือกันเธอและฉันยังจำได้ไหมว่าเมื่อไหร่……”
ความเป็นจริงสำหรับวันนี้..คำตอบคงไม่ได้จากเธอ
แค่คำตอบจากฉัน เธอจะได้เสมอแค่เธอยอมรับฟัง
“ทุกอย่างก็เหมือนจะเป็นใจให้เจอะและพบความสดใส….”
เมื่อคราวก่อน ที่เรายังคงมองหน้ากัน มือเรายังคงกุมกันไว้อย่างแนบแน่น
สายตาที่แก่นซน คำพูดที่ไม่ค่อยหวาน แต่แม้กระนั้น ในใจเรารู้ดีว่าเรารักกัน
เรื่องเหล่านั้น ใช้ระยะเวลาประมาณเกือบหนึ่งปีเห็นจะได้
แต่สุดท้าย มันก็จบลงแบบไม่คาดฝัน

รอ
แอลกอฮอล์ระดับ 40 ดีกรีใสเหมือนตาตั๊กแตนอีกแก้วหนึ่งหายวาบลงในคอของเขารวดเดียวหมด
เขานั่งกินมันตรงนี้มานานเท่าไรแล้วเขาจำไม่ได้ จะกินต่อไปถึงเมื่อไหร่เขาก็ตอบไม่ได้
รู้แต่เพียงว่าหากเฮียเจ้าของร้านผู้ใจดียังไม่ปิดร้านแล้วไล่เขาออกไปเขาก็จะนั่งดื
่มอย่างนี้มันเรื่อยไป
ดื่มเพื่อ…..รอ

เรื่องสั้น : ‘เพียงเสี้ยวหนึ่งของความคิด’
ภาพความทรงจำช่วงสำคัญในชีวิตไหลผ่านเข้ามาในสมองของ ทรงพล เป็นลำดับ
ในขณะเขากำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศที่ระดับความสูงขนาดตึกแปดชั้น
มันเป็นความจริงที่ว่าเมื่อคนเราใกล้ตาย เราจะได้เห็นภาพชีวิตที่ผ่านมาของตัวเองอีกครั้งหนึ่ง
ทรงพล ได้รับรู้ความจริงข้อนี้ในตอนที่เขาตัดสินใจกระโดดลงมาจากยอดตึกเมื่อครู่
ในเวลานี้เขาไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว
ภาพยนต์ชีวิตของเขาจบลงพร้อมกับร่างที่กระแทกเข้ากับพื้นปูนข้างล่างอย่างจัง
ทรงพล ไม่ทันได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำไป
สติของเขาค่อยๆ พร่าเลือนพร้อมกับดวงตาทั้งสองข้าง
แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็จบลง คงเหลือทิ้งไว้เพียง…ความมืด
……………………………………………………………………..
……

ผู้รอคอย
” พวงมาลัยไหมคะ น้า?”
มือของเด็กหญิงสะกิดไปที่ชายหนุ่ม คนที่กำลังรอคอยสัญญาณไฟสีเขียวอยู่บนรถมอเตอร์ไซต์รุ่นใหม่คันนั้น
” พวงละ 15 เอง น้า 2 พวงหนูคิด 25 ก็ได้ ช่วยหนูศื้อหน่อยนะน้า หนูจะรีบกลับบ้านไปอ่านหนังสือ”
” น้า นะ นะ ซื้อหน่อย…”
สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้ว เด็กหญิงจึงยอมตัดใจจากชายหนุ่มคนนั้น เพราะเกรงว่าจะไม่คุ้มหากตัวเองเป็นอะไรไปซะก่อน
” แวว” เด็กหญิงคนนั้น คนที่ผมเฝ้ามองดูชีวิตของเธอมาตลอด
ถึงกระนั้น ผมเองก็ไม่สามารถทำอะไรเพื่อช่วยเหลือเธอได้เลย
ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนใจไม้ใส้ระกำ ไม่ดูดำดูดีเธอแต่อย่างไร
แต่ผมทำอย่างที่ใจคิดไว้ไม่ได้จริง ๆ หน้าที่ของผมมีแค่ ” รอ” เท่านั้น
” อีแวว อีสันดาน กูร้อยพวงมาลัยให้มึงไปขาย ไม่ใช่ให้มึงไปเดินเล่นจนมาลัยเหี่ยวขายไม่ออก” หญิงแก่ผู้เป็นแม่ ตวาดด่าทอแวว ที่เพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน ด้วยสภาพที่อิดโรย ถือกระจาดที่มีพวงมาลัยช้ำ ๆ อยู่ [...]

ก่อนจะมาเป็นแมงดา
มิถุนา 2539
ผมเรียนที่สถาบันแห่งหนึ่ง ที่มีผู้หญิงเป็นจำนวนหัวมากกว่าผู้ชาย
ผมเลือกที่จะเข้าเรียนที่นี่เพราะมีเหตุผลบางอย่าง
อาทิตย์ที่ 3 ของการเข้าเรียน ผมยังไม่สนิทกับเพื่อน ๆ ในห้อง
ยังนั่งคนเดียวไม่มีกลุ่ม
วันนั้น เรียนวิชาคอมพิวเตอร์ ผมเดินไปที่เครื่องประจำ
เพราะอาจารย์ จะให้นั่ง ตามเลขที่ แต่วันนี้ มีคนมานั่งแทนที่
อีนี่ใครวะ ก็น่ารักอยู่หรอก แต่แม่งมานั่งแทนที่กู ผมคิดในใจ
แล้วก็ได้บอกให้เขาย้ายที่ไป เพราะอาจารย์จะเข้ามาแล้ว
แต่คำตอบที่ได้กลับมาก็คือ
นายเป็นผู้ชายไหม ทำไมไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลย

“ฆาตระลึก”
ฉันเห็นดวงดาวพร่าพราย ลมหายใจที่ร้อนผ่าวของฉันมันชงักงันหายไป มันเร็วมากจนฉันร้องไห้ไม่ทันกับความเจ็บปวด หากแต่ฉันรู้ว่าหนึ่งในวูบนั้นมันบรรจุความทุกข์ทรมาณไว้เต็มเปี่ยม
กลิ่นแห่งความตายลอยฟุ้ง มันมาพร้อมกับความเศร้าหม่นของผู้พบเห็น รถคันนั้น ผู้ชายคนนั้น อุบัติเหตุครานั้น รอยเลือดที่หยดโปรยปรายกระหย่อมนั้น และร่องรอยดำๆของยางที่ครูดกับถนนซึ่งเกิดจากรอยเบรก ของวินาทีนั้น ที่มันช้าไป กลิ่นของมัน กลิ่นของเลือด กลิ่นของความเวทนา

ภาวนา
“ขอให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นด้วยเถอะค่ะ” คำอธิษฐาน จากเด็กหญิงคนหนึ่ง ที่ริมหน้าต่าง เธอทำอย่างนี้ทุกครั้งที่ดาวตก
ฉันเฝ้ามองดูเธอ และในทุกๆครั้งทำให้ฉันได้คิดในใจว่า “ทำอะไรงมงายไร้สาระ”
คุณคิดอย่างเดียวกับฉันรึป่าวล่ะ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งนี่นะจะทำให้โลกใบนี้เปลี่ยนแปลง น่าอยู่ขึ้น…เป็นไปไม่ได้หรอก
เพราะทุกอย่างมันได้ถูกเปลี่ยนแล้ว เปลี่ยนด้วยน้ำมือของสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่า “คน”
ความหมายของคำว่าคนนะหรอ ถ้าอยากรู้ ก็ไปเปิดในพจนานุกรม เอาก็แล้วกัน
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทำไมโลกของเราถึงเปลี่ยนไปได้มากถึงเพียงนี้ (ฉันบอกแบบนี้แล้วอย่าเพิ่งคิดว่าฉันแก่นะ เพราะฉันยังไม่แก่)
ฆ่ากันตายรายวัน ปล้นชิงทรัพย์ ฯลฯ…เพื่ออะไร ทำไปทำไม…ไม่มีใครรู้หรอก นอกจากตัวของผู้กระทำเอง
แต่จะให้ฉันไปไล่ถามเหตุผลจากนักโทษรายบุคคล ฉันก็คงไม่ทำ
มันก็คงไม่ได้มีอะไร นอกจากการกระทำนี้ อยู่ในพื้นฐาน ของคำว่า “เลว”
แต่ฉันเองก็ไม่ได้สรุปนะ ว่าคนที่ไม่ได้ ฆ่าคน หรือคนที่ไม่ได้ปล้นชิงทรัพย์ จะไม่ใช่คนเลว…
เพราะอย่างเช่นไอ้พวกที่คอรัปชั่นประเทศชาติ มันก็เลวไม่ต่างกัน…

เรื่องจุกจิก
0673539000806
หจก. โรงสีเพชรบูรณ์ข้าวไทย
งบการเงินย้อนหลัง 4 ปี (ทุกอย่าง)
แสงของเช้าวันใหม่กำลังจะโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมา…
เหล่าดวงดาวต่างๆ เริ่มจางหายไปท่ามกลางผืนฟ้าผืนเดิม…
เสียงนกร้อง…และไก่ขันดังขึ้นเกือบจะพร้อมกัน
ราวกับว่ามันนัดกันมาทำหน้าที่ของตัวมันเองได้เป็นอย่างดี…
ความจริงแล้วไอ้สี่บรรทัดข้างบนนั่น
มันแทบจะไม่เกี่ยวอะไรกับเนื้อเรื่องที่ผมกำลังจะเขียนเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่ผมเขียนมันขึ้นมาเพราะมีเหตุผลสองประการ คือ…

ชี้แจง
เรื่องสั้นนี้แต่งจากจิตนาการของผู้แต่งเอง
มิได้คัดคอกมาจากที่ใด
ตัวละครที่มีอยู่ เกิดจากการจงใจที่จะพาดพิงทุกคนที่กล่าวอ้างถึง
หากท่านใดก็ตามที่ถูกพาดพิงจะด้วยเหตุใด ๆ ก็ตาม
ผู้แต่งขอสมน้ำหน้ามา ณ โอกาสนี้ด้วย
……………………………………………………………….
HOUSE OF MAFIA
บ้านมาเฟีย
ปี 5007 บ้านมาเฟีย นำโดย มิสเตอร์ซัง มีวิวัฒนาการสูงสุด ทั้งอาวุธยุทโธปกรณ์ และไพร่พลทั้งหลาย
“ว่าไง คุโรมาตี้ เครื่องทามแมชชีน เสร็จทันไหม” มิสเตอร์ซัง เดินเข้ามาพร้อมด้วยลูกสมุน
“อีก 5 นาทีใช้ได้เลยครับท่านบิดา เพราะเหล่าลูก ๆ ได้ทดสอบแล้ว” คุโรมาตี้ นักวิทยาศาสตร์มือหนึ่ง ของบ้านมาเฟียรายงาน
สมุนทุกคนต้องเรียกมิสเตอร์ซังว่า “บิดา” เพราะถือว่า มิสเตอร์ซังคือ ผู้คุ้มครอง รักษา และให้ชีวิต

นาฬิกา..ที่ขวามือ
ขณะนี้เป็นเวลา 23.40 นาที ตามเวลาท้องถิ่นของประเทศไทย
ซึ่งผมดูจากนาฬิกาข้อมือเรือนโปรดปัจจุบันของผม
และแน่นอน .. ขณะนี้ ผมอยากจะพาทุกท่านย้อนอดีตไปยังวัยเด็กของผม …
ไม่ว่าใครๆก็คงจะมีนาฬิกาเป็นของตัวเองกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเด็กตัวน้อยๆ จนถึงผู้ใหญ่วัยชราที่วันๆไม่เดินกันแล้ว
บ้างก็ป่วยเป็นอัมพฤกษ์อัมพาต บ้างก็ไขข้อเสื่อมจนเดินไม่ไหว แต่นี่ไม่เกี่ยวกับประเด็นของเรา
ที่ต้องการจะอ้างให้เห็นภาพก็คือ ทุกวันนี้ มนุษย์เราใช้นาฬิกาเป็นดั่งอีกอวัยวะหนึ่งของร่างกายไปแล้ว
มันลานตาจนไม่มีใครคิดจะสังเกต ทุกๆคนก็ใส่ บางคนก็ไม่ใส่ แต่ส่วนมากก็ใส่กันทั้งนั้น